από τον Peter W. Logghe
Ήταν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, υποστηριζόμενη από 16 κράτη μέλη και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, που ξεκίνησε τη διαδικασία κατά της Ουγγαρίας. Ο πρώην πρωθυπουργός της Ολλανδίας, Μαρκ Ρούτε, δεν είχε αφήσει καμία αμφιβολία επί του σημείου αυτού: Η Ουγγαρία «έπρεπε να γονατίσει». Η απόφαση του δικαστηρίου έγινε ομόφωνα δεκτή με ικανοποίηση από το κατεστημένο και αρκετές ΜΚΟ την χαρακτήρισαν «ιστορική». Επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά την υπεροχή του ευρωπαϊκού δικαίου έναντι της εθνικής νομοθεσίας για την εκπαίδευση και την ηθική, ακόμη και όταν αυτοί οι εθνικοί νόμοι εγκρίνονται με μεγάλες κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες και μετά από δημοψήφισμα.
Για τις ΜΚΟ, είναι πλέον σαφές ότι κανένα κράτος μέλος δεν θα είναι σε θέση να θεσπίσει νόμους που αποσκοπούν στην πρόληψη της έκθεσης των παιδιών σε προπαγάνδα φύλου χωρίς να διακινδυνεύσει την οργή του Δικαστηρίου της ΕΕ, ακόμη και αν οι πλειοψηφίες το απαιτούσαν ρητά. Αλλά προσέξτε: στη συλλογιστική του, το Δικαστήριο δεν αμφισβητεί την ίδια την αρχή της προστασίας των παιδιών. Απλώς αφαιρεί το δικαίωμα των κρατών μελών να την κατοχυρώσουν νομικά.
Υπάρχει, φυσικά, ένα άλλο στοιχείο, που αφορά το χρονοδιάγραμμα αυτής της απόφασης. Ο Πέτερ Μαγιάρ, ο νέος Ούγγρος πρωθυπουργός, έχει ήδη υπαινιχθεί ότι επιθυμεί καλύτερες σχέσεις με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και ότι θα ήθελε να αποδεσμεύσει τα παγωμένα ευρωπαϊκά κεφάλαια. Αυτά ανέρχονται σε δισεκατομμύρια ευρώ.
Μια κυνική αντίληψη επιμένει: τα κράτη μέλη είναι ελεύθερα να αποφασίζουν μόνα τους μόνο στο βαθμό που συμμορφώνονται με την ιδεολογική ορθοδοξία της Επιτροπής. Ένα επικίνδυνο μονοπάτι...
Μετάφραση από πηγή: Peter W. Logghe μέσω Euro-Synergies