Γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου: ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[:Ματθ.6,24] « Η ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΙΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ» 23-6-1985] (Β138)

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[:Ματθ.6,24]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

« Η ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΙΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 23-6-1985] (Β138)

        «Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν… Οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ». Ένα βασικό γνώρισμα, αγαπητοί μου, του αρχαίου κόσμου ήταν ότι μπορούσε ένας άνθρωπος να αποδέχεται μέσα εις τον χώρον της θρησκευτικότητος άνετα κάθε ετερόκλητο στοιχείο.

Μπορούσε, δηλαδή, να πιστεύει κανείς εις το δωδεκάθεο του Ολύμπου, όσο και στο ρωμαϊκό πάνθεο ή τις μικρασιατικές θεότητες ή τις αιγυπτιακές. Ακόμη, μπορούσε να μετέχει άνετα στα μυστήρια της Δήμητρος, της Ίσιδος ή τα Ορφικά μυστήρια. Ταυτοχρόνως μπορούσε να μετέχει σε όλα αυτά. Δηλαδή δεν υπήρχε καμία αποκλειστικότης. Καμία θρησκεία και κανένα μυστήριον από τα αρχαία μυστήρια δεν ζητούσε από τους μύστας του αποκλειστικότητα. Ότι, δηλαδή, «μόνον εκείνο που εγώ σου προσφέρω θα δέχεσαι· τίποτε απολύτως άλλο».

     Ένα άλλο γνώρισμα ακόμη του αρχαίου κόσμου, αγαπητοί, ήταν ότι η ηθική δεν συνεδέετο με την θρησκεία. Εάν προσέφερες τις θυσίες σου και ελάτρευες τον θεό που πίστευες όπως θα έπρεπε, τότε δεν είχε σημασία ποια μπορούσε να είναι η ζωή σου. Ήταν δηλαδή η ηθική και η θρησκευτικότης δύο εντελώς ξεχωριστά πράγματα.

      Αυτά, όμως, όλα δεν συμβαίνουν μέσα εις τον χώρον του Χριστιανισμού. Ο Χριστός θέλει απόλυτη αποκλειστικότητα. Δεν μπορείς να πιστεύεις σε τίποτε άλλο, παρά μόνον εις τον αληθινόν Θεόν. Δεν μπορείς να ζεις διαφοροτρόπως έξω από εκείνο που σου υπαγορεύει ο αληθινός Θεός. Συνεπώς ο Χριστός θέλει, όπως σας είπα, αποκλειστικότητα. Ο Χριστιανισμός είναι μία αποκλειστική, ολότελα, θρησκεία.

      Ακριβώς αυτό σημαίνει, αυτή η αποκλειστικότητα, εκείνο που αναφέρει η Παλαιά Διαθήκη, κατά τρόπον ανθρωποπαθή, ότι «ο Θεός είναι ζηλωτής». «Ἐγώ», λέει ο Θεός, «Θεός ζηλωτής». «Ζηλωτής» θα πει ζηλιάρης. Και έτσι γεννιώνται οι έννοιες «μοιχός» και «μοιχαλίς» και «γενεά μοιχαλίς». Διότι πρόκειται περί πνευματικής μοιχείας. Και όχι περί μοιχείας της γνωστής μεταξύ δύο ανθρώπων. Όπως δηλαδή στους συζύγους, όταν ο ένας αφήσει τον άλλον, όταν η σύζυγος αφήσει τον σύζυγον, λέγεται «μοιχεία», έτσι και ο λαός του Θεού, εάν αφήσει τον Θεό, που είναι ο λαός, η νύμφη, η Εκκλησία, η Εκκλησία των Εβραίων παλιά, η Εκκλησία μετά ταύτα, η Εκκλησία του Χριστού, αφήσει τον Νυμφίον, δηλαδή τον Θεόν, στην Καινή Διαθήκη τον Ιησούν Χριστόν, τον Νυμφίον της Εκκλησίας, τότε διαπράττει πνευματική μοιχεία.

     Έτσι, όπως είναι φυσικό, κατ’ άνθρωπον κρίνοντες τα πράγματα, είναι πολύ φυσικό ο σύζυγος να ζηλοτυπήσει αν έχει κάποιον αντίζηλόν του. Γι'αυτό φέρεται ο Θεός ως Θεός ζηλωτής. Δηλαδή ξαναλέγω άλλη μία φορά, ο Θεός απαιτεί αποκλειστικότητα λατρείας. Και τούτο διότι δεν υπάρχει άλλος Θεός. Ό,τι άλλο οι άνθρωποι θα πίστευαν και θα εδέχοντο, είναι επίνοια της φαντασίας των, είναι κατασκευή του μυαλού των. Γι' αυτό, αγαπητοί, και στην Καινή Διαθήκη τώρα, λέγει ο άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος, κεφ.4, στ. 4, τα εξής αξιοπρόσεκτα λόγια: «Μοιχοὶ καὶ μοιχαλίδες! Οὐκ οἴδατε ὅτι ἡ φιλία τοῦ κόσμου ἔχθρα τοῦ Θεοῦ ἐστιν; Ὃς ἂν οὖν βουληθῇ φίλος εἶναι τοῦ κόσμου, ἐχθρὸς τοῦ Θεοῦ καθίσταται (:Μοιχοί και μοιχαλίδες, δεν γνωρίζετε ότι η φιλία του κόσμου στέκεται εχθρικά απέναντι στον Θεό, σας κάνει εχθρούς του Θεού; Γιατί εκείνος που θα θελήσει να σταθεί φίλος του κόσμου, είναι εχθρός του Θεού) ἢ δοκεῖτε ὅτι κενῶς ἡ γραφὴ λέγει, πρὸς φθόνον ἐπιποθεῖ τὸ πνεῦμα ὃ κατῴκησεν ἐν ἡμῖν;».

     Να. Πού είναι εκείνοι που λέγουν ότι «στην Παλαιά Διαθήκη φέρεται ο Θεός… Θεός σκληρός και Θεός ζηλωτής»; Και στην Καινή Διαθήκη το ίδιο είναι. Γιατί; Γιατί είναι ο Ίδιος ο Θεός. Δεν είναι δύο διαφορετικοί θεοί. Είναι ο Ίδιος ο Θεός. Τι θα πει αυτό το τελευταίο ημιστίχιον; «Ή νομίζετε ότι στα κούφια η Γραφή λέγει ότι το Πνεύμα που σας επιποθεί, σας λαχταράει, σας φθονεί όταν υποτεθεί ότι εσείς δίνετε τον εαυτό σας σε αλλότριες θεότητες;». Δηλαδή το Πνεύμα το Άγιον ζηλωτής, δηλαδή ζηλιάρης. Ξαναλέγω, είναι ανθρωποπαθές αυτό. Αυτό είναι ένα πάθος ανθρώπινο. Είναι μία έκφρασις, όμως, με διαστάσεις ανθρώπινες, για να εκφράσομε, το λέγω άλλη μία φορά, ότι ο Θεός ζητά αποκλειστικότητα λατρείας. Με αυτήν την έννοια τώρα, αγαπητοί μου, έρχεται ο Κύριος και μας λέγει: «Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν». «Κανείς δεν μπορεί να δουλεύει σε δύο αφεντικά».

     Και το ένα αφεντικό είναι ο Θεός. Και το άλλο αφεντικό είναι ο κόσμος. Με τον πλούτο του και την αλαζονεία του. Προσέξτε, ο «μαμωνᾶς»  δεν είναι ο σατανάς, όπως μερικοί ερμηνεύουν. Ο «μαμωνᾶς» είναι μία συροχαλδαϊκή λέξις και σημαίνει «πλούτος». Είναι, λοιπόν, ο πλούτος. Άρα, λοιπόν, είναι η αλαζονεία του πλούτου, είναι ο κόσμος, ο οποίος δίδει τον πλούτον. Άρα, λοιπόν, έχομε εδώ τον Θεό και τον κόσμο. Είναι δυο αφεντικά.

        Έτσι, λοιπόν, τίθεται το ερώτημα πολύ φυσικά: «Μπορεί ο Χριστιανός να είναι κοσμικός άνθρωπος;». Βέβαια, Χριστός και κόσμος, όπως το είδαμε, είναι δύο έννοιες, θα λέγαμε, δύο περιεχόμενα, καλύτερα, εκ διαμέτρου αντίθετα. Όταν λέμε «κόσμο» δεν εννοούμε τον αριθμό των ανθρώπων. Γιατί ο Υιός του Θεού ήρθε στον κόσμο, για να σώσει τον κόσμο. Λέγει η Αγία Γραφή: «Ὁ Θεὸς ἀπέστειλε τὸν Υἱὸν Αὐτοῦ εἰς τὸν κόσμον, ἵνα σωθῇ ὁ κόσμος δι’ Αὐτοῦ». Ώστε, λοιπόν, ο Θεός στέλνει τον Υιόν Του στον κόσμο. Γιατί; Για να σωθεί. Γιατί; Γιατί τον αγάπησε. «Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον…». «Τόσο πολύ ο Θεός αγάπησε τον κόσμον». Εδώ «κόσμος» σημαίνει «αριθμός ανθρώπων». Όταν λέει, όμως, εδώ «κόσμον» για τον οποίον έχομε το θέμα, τι σημαίνει; «Θα πει», εν εννοία πνευματική, «όλη η αλαζονεία του βίου και όλη η προσπάθεια αυτού του αριθμού των ανθρώπων που θέλουν να σταθούν μακριά από τον Θεό. Να απολαύσουν υλικά την ζωή τους, αγνοώντας το πνεύμα, αγνοώντας τον Θεό, αγνοώντας την Βασιλεία του Θεού, αγνοώντας και αυτή τη σταυρική θυσία του Χριστού».

       Ώστε, λοιπόν, ο Χριστός, αγαπητοί μου, ήρθε στον κόσμον, για να σώσει τον κόσμον αλλά ο κόσμος δεν εδέχθηκε τον Χριστόν. Βέβαια, όχι όλοι. Εκείνοι που δεν δέχτηκαν τον Χριστόν, και τούτο, όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος, διότι «οὐ πάντων ἡ πίστις», «γιατί δεν είναι για όλους η πίστις» και δεν είναι για όλους «γιατί όλοι δεν θέλουν να πιστεύσουν εις τον Χριστόν, κι επειδή ο κόσμος όλος ‘’κεῖται ἐν τῷ πονηρῷ’’, όλος ο κόσμος βρίσκεται μέσα εις τον πονηρόν», γι’ αυτό τον λόγο ο κόσμος στέκεται εχθρικά απέναντι εις τον Χριστόν. Και ο κόσμος σταυρώνει τον Χριστόν. Δεν Τον σταύρωσε εφάπαξ. Τον σταυρώνει πάντοτε. Γι’ αυτό σταυρώνει και τους Χριστιανούς. Γι ‘αυτό ο Χριστιανός δεν μπορεί παρά να είναι χωρισμένος από τον κόσμον. Ο Χριστιανός, ο αληθινός Χριστιανός, σταυρώνεται από τον κόσμον.

    Αλλά και ο Χριστιανός σταυρώνει τον κόσμον. Τον σταυρώνει στον εαυτόν του. Με την νέκρωση που επιφέρει απ’ ό,τι ο κόσμος θεωρεί σαν ζωή. Ζωή θεωρεί ο κόσμος την ανάπτυξη των ηδονών και των παθών και τον πλούτο και την αλαζονεία. Ο πιστός, όμως, σταυρώνει τον κόσμον στον εαυτόν του με την εν Χριστώ νέκρωσιν. Κατά το: «Νεκρώσατε τὰ μέλη ὑμῶν τὰ ἐπὶ τῆς γῆς, πορνείαν, πάθος, ἀκαθαρσίαν καὶ τὴν πλεονεξίαν» κ.τ.λ. που λέγει ο Απόστολος Παύλος. Συνεπώς, ο Χριστιανός αποχωρίζεται από τον κόσμον. Εάν θέλει να είναι φίλος του Θεού. Εάν πραγματικά θέλει να είναι αληθινός Χριστιανός.

     Αν τώρα ο Χριστιανός ερωτοτροπεί με τον κόσμον, τότε έχομε τον εκκοσμικευμένον Χριστιανό. Δηλαδή εκείνον που κοσμικοποιήθηκε. Και αυτός τώρα με την σειρά του ο Χριστιανός, ο κοσμικοποιημένος, ο εκκοσμικευμένος, κατασκευάζει έναν εκκοσμικευμένον Χριστιανισμόν. Για να του πηγαίνει στα μέτρα του. Όπως τον θέλει εκείνος. Γιατί αλλιώτικα, αν αισθάνεται ότι ζει κάτι διαφορετικό από εκείνο που λέγει το Ευαγγέλιον, θα αισθάνεται τύψεις. Κατασκευάζει, λοιπόν, έναν Χριστιανισμόν στα μέτρα τα δικά του, τα εκκοσμικευμένα μέτρα.

     Αλλά όταν λέμε «εκκοσμίκευση», αγαπητοί μου, τι εννοούμε; Ο Χριστός ήρθε να εκκλησιαστικοποιήσει τον κόσμο. Να τον κάνει Εκκλησία. Να προσλαμβάνει τον κόσμον λίγο λίγο και να τον εκκλησιαστικοποιεί. «Εκκλησία» θα πει σώμα Χριστού. Να τον κάνει σώμα Του. Λίγο λίγο. Αυτό γίνεται με την ιεραποστολή, με την κατήχηση, με το κήρυγμα. Προσλαμβάνει τον κόσμον, όπως ακριβώς ένας ζωντανός οργανισμός προσλαμβάνει αλλότρια στοιχεία που είναι οι τροφές. Αν βάλω τα στοιχεία μέσα στη φλέβα μου, αν, αγαπητοί μου, βάλω τα στοιχεία αυτά, όπως τα προσλαμβάνω από τις τροφές, μέσα στη φλέβα μου, να κυκλοφορήσουν στο αίμα μου, αμέσως θα πεθάνω. Αμέσως θα πεθάνω. Και όμως αν δεν φάω, πάλι θα πεθάνω. Πρέπει λοιπόν να γίνει μία διαδικασία. Κι αυτή η διαδικασία είναι… πρέπει οι τροφές να περάσουν στο στομάχι κι από εκεί να γίνουν αίμα. Αυτό κάνει η Εκκλησία, σαν σώμα Χριστού. Αν προσλάβει τον κόσμον όπως είναι, χωρίς να εξετάσει, θα πεθάνει η Εκκλησία, δηλαδή θα κοσμικοποιηθεί. Αν προσλαμβάνει τον κόσμον σε μία διαδικασία, τότε ο κόσμος αυτός αφομοιώνεται. Το ρήμα «αφομοιώνω» από την θρέψη και την πέψη. Αφομοιώνεται σιγά σιγά αυτός ο κόσμος και γίνεται Εκκλησία. Έτσι ο Χριστός ήρθε να εκκλησιαστικοποιήσει τον κόσμον.

     Ο διάβολος, όμως, προσπαθεί να κινηθεί αντίστροφα. Να κοσμικοποιήσει την Εκκλησία. Και έτσι προσπαθεί να καταστρέψει την Εκκλησία, με το να εισαγάγει τον κόσμον μες στην Εκκλησία. Ο Χριστός σώζει, ο διάβολος καταστρέφει. Έτσι «εκκοσμίκευσις» σημαίνει νοθεία του Χριστιανισμού από «στοιχεῖα ὄθνεια», σκάρτα, νοθευμένα. Αυτό θα πει εκκοσμίκευση: Να μπει η ζωή του κόσμου, ο τρόπος της ζωής του κόσμου μες στην Εκκλησία, μέσα στην ζωή του κάθε Χριστιανού.

     Σας είπα όμως ότι ο μαμωνάς που λέει ο Κύριος, σημαίνει πλούτος. Ο πλούτος καθ’ εαυτόν είναι κακός; Ερωτάει ο Ιερός Χρυσόστομος και λέγει: «Τί οὖν; οὐχ ὁ Ἀβραὰμ πλούσιος ἦν; Οὐχ ὁ Ἰὼβ καὶ οἱ κατ’ ἐκείνους; (:Τι λοιπόν; Ο Αβραάμ δεν ήτο πλούσιος; Ο Ιώβ δεν ήτο πλούσιος;). Μὴ μοι τοὺς πλουτοῦντας εἴπῃς, ἀλλὰ τοὺς δουλεύοντας». Προσέξτε διαφοροποίηση του ρήματος: «Μη μου πεις γι’ αυτούς που πλουτούν, αλλά γι’ αυτούς που δουλεύουν στον πλούτον». Ο Κύριος δεν μίλησε περί του πλούτου, αλλά περί της δουλείας εις τον πλούτον. Γι'αυτό λέγει: «Οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ». «Δεν μπορείς να είσαι δούλος, δηλαδή προσκολημμένος στο χρήμα· συγκεκριμένα… προσκολημμένος στον κόσμον».

     Οι Χριστιανοί μέσα εις τον κόσμον είναι. Ζουν μέσα εις τον κόσμον. Αλλά πότε είναι κοσμικοποιημένος ο Χριστιανός; Όταν είναι κολλημένος στον κόσμο. Όταν κάνει ό,τι κάνει ο κόσμος. Είδατε τι σας είπα; Θα πω αυτό, για να μην πάω σε λεπτομέρειες και σε περιστατικά, για να μη «φαγωθεί» ο χρόνος. Είδατε τι σας είπα; Αυτό που λέτε: «Θα κάνομε ό,τι κάνει ο κόσμος. Γιατί θα μας κατηγορήσει ο κόσμος αν κάνομε κάτι διαφορετικό. Πέθανε ένας οικείος μας; Δεν θα πάμε στην Εκκλησία, γιατί θα μας κατηγορήσει ο κόσμος». Α, λαμβάνεις υπ΄όψιν τον κόσμον, λοιπόν. Ο κόσμος ντύνεται τι; Θα ντυθώ κι εγώ. Ο κόσμος τρώει έτσι; Θα φάγω κι εγώ. Αν αυτό το κάτι που λέει ο κόσμος έρχεται αντίθετα με το Ευαγγέλιον, αναμφισβητήτως είναι κοσμικό πνεύμα. Αυτή είναι η κοσμικοποίησις. Αν αυτό που λέγει ο κόσμος δεν είναι αντίθετον με το Ευαγγέλιον, τότε, αγαπητοί μου, δεν είναι κακό.

     Παράδειγμα. Δεν λέει η Αγία Γραφή να μην μπούμε σε ένα αυτοκίνητο. Δεν λέγει η Αγία Γραφή να μην πάρομε ένα τηλέφωνο. Συνεπώς μπορώ να χρησιμοποιήσω και το αυτοκίνητο και το τηλέφωνο. Δεν σημαίνει ότι είμαι κοσμικός άνθρωπος. Αν, όμως, το αυτοκίνητο το κάνω θεό μου, το κάνω το αντικείμενο της λατρείας μου, το περιποιούμαι και το προσέχω πιο πολύ από τα παιδιά μου και την γυναίκα μου, τότε βεβαίως είμαι ένας άνθρωπος που κόλλησα πάνω σ’ αυτό. Άρχισα να είμαι κοσμικοποιημένος άνθρωπος. Αν πια ψάχνω να λέγω ποια είναι η καλύτερη μάρκα και να ασχολούμαι πάντα με τα αυτοκίνητα, βεβαίως πια είμαι ένας κοσμικοποιημένος άνθρωπος.

     Αντιλαμβάνεσθε, αγαπητοί μου, τι θα πει «είμαι κοσμικοποιημένος άνθρωπος». Η μέθοδος της κοσμικοποιήσεως είναι δαιμονική. Και στηρίζεται πάνω στην πνευματική νωθρότητα του ανθρώπου, στην πνευματική τεμπελιά, την ακηδία, την οκνηρία του ανθρώπου. Δηλαδή αφότου ο άνθρωπος έφυγε από τον Παράδεισον έχει μία… θα την λέγαμε.. φυσική, δεν είναι φυσική, είναι παρά φύσιν, αλλά την λέμε «φυσική» πια, γιατί καθιερώθηκε. Ενώ στην πραγματικότητα είναι παρά φύσιν. Μια πνευματική τεμπελιά σε ό,τι πνευματικόν. «Βαριέμαι να κάνω την προσευχή μου, βαριέμαι να κάνω άσκηση, βαριέμαι να ζήσω πνευματικά». Γι'αυτό ο πνευματικός άνθρωπος ασκεί μία βία σ’ αυτήν την «φυσικήν» οκνηρίαν του. Πάνω σ’ αυτήν την οκνηρία στηρίζεται ο διάβολος, για να παρασύρει με την μέθοδο αυτήν της εκκοσμικεύσεως τους ανθρώπους. Ότι… «Τι τώρα να τρέχεις στην Εκκλησία, τι τώρα να κάνεις προσευχή. Γιατί το δύσκολο και όχι το εύκολο; Γιατί η άσκηση και όχι η απλοχωριά, το άπλωμα των αισθήσεων; Γιατί να περιορίσω εκείνο το οποίο λες ότι θα σου κάνει κακό; Όπως είναι ο περιορισμός των ηδονών. Και να μην τις απολαύσεις τις ηδονές; Αυτά προσιδιάζουν, ταιριάζουν στην οκνηρία μου την ψυχοσωματική».

      Καταλαβαίνετε, λοιπόν, ότι αυτό είναι ένας κίνδυνος. Στην εποχή μας μάλιστα αυτός ο κίνδυνος είναι πάρα πολύ απλωμένος. Έτσι στην εποχή μας επικρατεί ο λεγόμενος «σεκουλαρισμός». Από το ‘’sαeculum’’ που θα πει «είμαι άνθρωπος του νυν αιώνος, του παρόντος αιώνος άνθρωπος». Η Βασιλεία του Θεού ξεκινάει από δω, αλλά δεν τελειώνει εδώ. Έτσι, λέγει η Αγία Γραφή: «Η Βασιλεία του Θεού είναι η βασιλεία του μέλλοντος αιώνος». Του μέλλοντος. Του αιώνος που δεν τελειώνει, του αλήκτου, του χωρίς τέλος αιώνος. Εκείνου του αιώνος του… αιωνίου. Αιωνίου αιώνος. Γι'αυτό λέμε «εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων».

      Εσύ λες: «Όχι σήμερα, ό,τι απολαύσω τώρα, εις τον παρόντα αιώνα. Δεν υπάρχει τίποτε άλλο. Κι αν υπάρχει δεν με ενδιαφέρει. Με ενδιαφέρει μόνο το σήμερα. Τι θα φάω και τι θα πιω και τι θα απολαύσω». Γίνεσαι, λοιπόν, Χριστιανός του νυν αιώνος, του παρόντος αιώνος, του απατεώνος, όπως λέγει στον Ακάθιστον Ύμνον. Αγαπητοί, τότε αντιστρέφεις τα πράγματα. Κι όταν αντιστρέφεις τα πράγματα, τότε αυτό είναι μία αίρεσις. Είναι μία αίρεσις, αν λες, τίποτε δεν μένει παρά να φάμε και να πιούμε.

      Αγαπητοί μου, ένας εκκοσμικευμένος Χριστιανισμός, αναμφισβητήτως δεν σώζει. Γι'αυτό κριτήριον για οτιδήποτε θα προσλάβομε από τον κόσμον είναι το εάν αυτό το κάτι σώζει. Εάν μπω σε ένα αυτοκίνητο, χάνω τη σωτηρία μου; Όχι. Εάν φάω στο τραπέζι ευγενώς και με μαχαιροπίρουνο, θα έλεγα με πρωτόκολλο που υπαγορεύει θα λέγαμε η ευγένεια του κόσμου, χάνω τη σωτηρία μου; Όχι.  Κριτήριο, λοιπόν, θα είναι εάν χάνω ή δεν χάνω τη σωτηρία μου. Όπου δεν χάνω την σωτηρία μου, θα το προσλαμβάνω. Όπου χάνω τη σωτηρία μου, δεν θα το προσλαμβάνω. Όπου χάνω την σωτηρία μου, δεν θα το προσλαμβάνω. Γιατί θα κοσμικοποιηθώ.

     Προσέξτε, λοιπόν, εδώ κάτι που να δείτε, είναι φοβερό. Υπάρχει ένα περιστατικό στην Παλαιά Διαθήκη που, πιστεύω, θα τρομάξετε: Χειροτονήθηκαν τα τέσσερα παιδιά του Ααρών ιερείς. Την ημέρα που χειροτονήθηκαν, εδέχθησαν δηλαδή το μύρον, το έλαιον εκείνο της χρήσεως, της ιερωσύνης, δύο του παιδιά, του Ααρών τα παιδιά, ο Ναδάβ και ο Αβιούδ -αυτά είναι γραμμένα στο «Λευϊτικόν», 10, στίχοι 1 έως 2- πήραν τα θυμιατά τους, τα πυρεία τους, τα θυμιατά τους, τα πυρεία τους, τα θυμιατά τους, και έβαλαν φωτιά, κάρβουνα δηλαδή φωτιά, κάρβουνα αναμμένα για να θυμιάσουν. Αλλά την φωτιά δεν την πήραν από εκεί που υπήρχε αναμμένο πυρ στο θυσιαστήριο, που το πυρ αυτό αναβόταν υπερφυσικά. Προσέξτε. Όπως ακριβώς και η θυσία του προφήτη Ηλία. Σας θυμίζω αυτό, γιατί σας είναι γνωστή η περίπτωσις. Όταν έβαλε τα σφάγια επάνω στο θυσιαστήριον, έκανε προσευχή προς τον Θεό και κατέβηκε φωτιά και κατέφαγε τα σφάγια. Αυτή, λοιπόν, η φωτιά, αυτό το πυρ ήταν από τον Θεό, ήταν από την θεία δόξα. Αυτήν την φωτιά διατηρούσαν, διότι ήτο από τον Θεό και την χρησιμοποιούσαν για τις θυσίες.

     Αυτά τα δύο παιδιά του Ααρών έβαλαν φωτιά άλλη, αυτή που ανάβομε, από πέτρες κ.τ.λ. τότε άναβαν με τις πέτρες τις φωτιές ή με το τρίψιμο των ξύλων, όπως θέλετε. Αυτό το πυρ η Αγία Γραφή το λέει «ἀλλότριον» και «κοσμικόν», του κόσμου φωτιά. Το άλλο το πυρ το λέει «τοῦ Θεοῦ τὸ πῦρ». Πήραν, λοιπόν, από τη φωτιά εκείνη, έβαλαν στα θυμιατά τους μέσα, έβαλαν θυμίαμα και πήγαν να θυμιάσουν. Μόλις πήγαν να θυμιάσουν, «ἐξῆλθε πῦρ παρὰ Κυρίου (:φωτιά από τον Θεόν)» και τους κατέκαυσε μπροστά του! Αυτούς τους δύο. Να σας διαβάσω, παρακαλώ, την περικοπή. Δύο χωρία μόνον είναι: «Καὶ λαβόντες οἱ δύο υἱοὶ ᾿Ααρὼν Ναδὰβ καὶ ᾿Αβιοὺδ ἕκαστος τὸ πυρεῖον αὐτοῦ ἐπέθηκαν ἐπ᾿ αὐτὸ πῦρ καὶ ἐπέβαλον ἐπ᾿ αὐτὸ θυμίαμα καὶ προσήνεγκαν ἔναντι Κυρίου πῦρ ἀλλότριον, ὃ (:το οποίον) οὐ προσέταξε Κύριος αὐτοῖς. Καὶ ἐξῆλθε πῦρ παρὰ Κυρίου καὶ κατέφαγεν αὐτούς, καὶ ἀπέθανον ἔναντι Κυρίου». Πέθαναν αμέσως. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Όπως πέθαναν και οι δύο πρώτοι που είπαν ψέματα, στην Καινή Διαθήκη, ο Ανανίας και η Σάπφειρα κ.ο.κ. Ο πρώτος κλέφτης, ο Άχαρ, λιθοβολήθηκε κ.ο.κ. Υπόδειγμα τιμωρίας! Που σημαίνει, το  πυρ του Θεού είναι το πυρ της Πεντηκοστής. Και το άλλο το πυρ είναι το πνεύμα του κόσμου. Μην ανακατεύεις το πυρ της Πεντηκοστής, το Πνεύμα του Θεού με το πυρ το κοσμικό, του κοσμικού πνεύματος. Μην τ’ ανακατεύεις. Δηλαδή μην εκκοσμικεύεις την πίστη σου. Μην εκκοσμικεύεις την ζωή σου. Θα σε φάει η φωτιά του Θεού, το πυρ το αιώνιον.

      Αλλά και ένα άλλο φοβερό, αγαπητοί. Φοβερό! Στο βιβλίο της «Ἀποκαλύψεως» διαβάζομε το εξής. Σας βεβαιώνω, αυτό το σημείο κι άλλο ένα, μου έχει κάνει εντύπωση από ολόκληρο το βιβλίο της «Ἀποκαλύψεως». Είναι το εξής: Δόθηκε ένα καλάμι -γραμμένα στο 11^ο κεφάλαιο αυτά, 1-2 στίχοι - σαν ραβδί, στον Ευαγγελιστή Ιωάννη, από τον άγγελο, να μετρήσει τον ναό του Θεού και το θυσιαστήριον «καὶ τοὺς προσκυνοῦντας ἐν αὐτῷ». «Θα μετρήσεις», λέει, «τι διαστάσεις έχει ο ναός, ο κυρίως ναός -απέξω ήταν το θυσιαστήριο- μέτρησέ το, και όσοι είναι εκεί και προσκυνούν. Την υπόλοιπη αυλή μην την μετρήσεις. Διότι η υπόλοιπη αυλή δόθηκε, όπως και η πόλις η αγία, η Ιερουσαλήμ, να καταπατηθεί υπό των εθνών 3 ½ χρόνια». Δηλαδή «ἡ πόλις ἡ ἁγία» είναι η Εκκλησία. Και είναι οι πιστοί. Αλλά είναι οι πραγματικοί πιστοί που μετρώνται. Που σημαίνει είναι στη γνώση του Θεού. Αυτός θα σώσει. Γιατί αυτοί είναι γραμμένοι στο βιβλίο της ζωής. «Οι άλλοι που είναι στην αυλή και στην υπόλοιπη πόλη, αυτούς», λέει, «μην τους μετρήσεις· άσε τους. Θα χαθούν». Γιατί; Γιατί θα πατηθούν υπό των Εθνών, από το κοσμικό πνεύμα και το πνεύμα του Αντιχρίστου. Και τότε αυτοί δεν θα σωθούν. Και τα 3 ½ χρόνια είναι τα χρόνια του Αντιχρίστου· που σημαίνει ότι αυτοί τελικά δεν θα σωθούν. Δηλαδή Χριστιανοί κοσμικοποιημένοι, οι οποίοι δέχονται τα τερτίπια του κόσμου, αυτοί οι άνθρωποι δεν θα σωθούν. Ας προσέξομε λοιπόν, αγαπητοί μου, πάρα πολύ στο σημείο αυτό.

      Αγαπητοί, θα έλεγα ακόμη ότι η εκκοσμίκευση της Εκκλησίας είναι έργον του Ψευδοπροφήτου, του τρίτου θηρίου της Αποκαλύψεως. Λέγει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης: «Καὶ εἶδον ἄλλο θηρίον ἀναβαῖνον ἐκ τῆς γῆς -όχι εκ του ουρανού- καὶ εἶχε κέρατα δύο ὅμοια ἀρνίῳ (:και είχε δύο κέρατα όμοια με αρνί. Δηλαδή είναι το Ψευδοαρνίον. Γιατί; Διότι το Αρνίον το αληθινό είναι ο Ιησούς Χριστός. Δηλαδή αυτός είναι ο Ψευδοπροφήτης, ο Ψευδόχριστος) καὶ ἐλάλει ὡς δράκων». «Είχε, όψιν, βεβαίως αρνίου, αλλά μιλούσε», λέει, «σαν φίδι, σαν διάβολος». «Καὶ πλανᾷ τοὺς κατοικοῦντας ἐπὶ τῆς γῆς». Ναι. «Πλανά τους κατοικούντας επί της γης». Ποιος θα γλυτώσει από την πλάνη του Ψευδοπροφήτου; Ο οποίος φέρνει το πνεύμα της πλάνης και της νοθείας; Της νοθείας του Χριστιανισμού; Γι΄αυτό λέγει ο Κύριος: «Ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ ἀφορίσθητε (:Χωρισθείτε) καὶ ἀκαθάρτου μὴ ἅπτεσθε (:κάτι ακάθαρτο μην το εγγίζετε) κἀγὼ εἰσδέξομαι ὑμᾶς (: κι Εγώ θα σας δεχθώ)».

       Αγαπητοί, Χριστός και κόσμος, πώς είναι δυνατόν να δουλέψομε και στα δυο; Και εις τον Χριστόν και εις τον κόσμον. Γι'αυτό ο Κύριος είπε: «Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν· ἢ γὰρ τὸν ἕνα μισήσει καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει, ἢ ἑνὸς ἀνθέξεται καὶ τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει». Δεν μπορούμε να δουλεύομε σε δύο αφεντικά. Ας διαλέξομε ποιον Κύριον θα υπηρετήσομεν. Τον κόσμον ή τον Χριστόν;

               ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ

        και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή

                       μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,

                               επιμέλεια και ψηφιοποίηση ομιλίας:

                                   Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

       ΠΗΓΕΣ:

·        Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

·        https://www.arnion.gr/mp3/omilies/p_athanasios/omiliai_kyriakvn/omiliai_kyriakvn_281.mp3