«Ο Όσιος Δανιήλ Κατουνακιώτης και η «σύνοδος» στην Κρήτη»
(Η ζωντανή συνείδηση του Ορθοδόξου λόγου και η διαχρονική Δεσποτεία του αντι-αιρετικού-ομολογιακού λόγου του)
ΜΕΡΟΣ Α'
Όταν ανοίγω να διαβάσω λόγους του Οσίου Δανιήλ («εξ ερήμου διατυπώσεις»), τότε μονομιάς εισέρχομαι στις θερμότερες περιοχές της ορθής πίστεως και ομολογίας. Συμπληρώνονται δέκα (10) ολόκληρα χρόνια από τη σύγκλιση της ψευδοσυνόδου της Κρήτης (2016), τομή της οποίας προξένησε ο Όσιος Δανιήλ, δίχως προηγούμενο στην Ιστορία, προφητικά, πριν ακόμη συγκληθεί, στη μελέτη του «Φωνή εξ Αγίου Όρους διά την προσεχή οικουμενικήν Σύνοδον». Έχει γραφεί ότι: ο Όσιος Γέροντας Δανιήλ όχι απλώς κατείχε, λόγω της καθαρότητας της θεόληπτης καρδιάς του, το "θείον δώρημα της Θεολογίας" (άγιος Διάδοχος), αλλά αγρυπνούσε και διακαώς αγωνιζόταν για την διάσωση της ακραιφνούς ορθόδοξης πίστης».
Πασίδηλη και εντυπωσιακή η συγχρονικότητα της συνειδήσεώς του με αυτήν του Μ. Βασιλείου.
Στο λόγο του «Περί πίστεως» ο Μ. Βασίλειος τονίζει: «Άλλο γάρ είδος λόγου ελεγκτικού και άλλο είδος λόγου παρακλητικού. Άλλη απλότης των εν ειρήνη την ευσέβειαν ομολογούντων και άλλοι ιδρώτες των προς τας αντιθέσεις της ψευδωνύμου γνώσεως ισταμένων», δηλαδή: «Διότι άλλο είναι το είδος του ελεγκτικού λόγου και άλλο του προτρεπτικού. Άλλο πράγμα είναι η απλότης των ομολογούντων την πίστην των εν ειρήνη, και άλλο οι ιδρώτες των ανθισταμένων κατά των αντιθέσεων της ψευδωνύμου γνώσεως». Όταν από το Οικουμενικό Πατριαρχείο ανακοινώθηκε (εγκυρώθηκε) η απόφαση για τη προσεχή οικουμενική σύνοδο, απέναντι της απειλής της αθετήσεως της Ορθοδόξου παραδόσεως και διδασκαλίας που φανερώθηκε (ως άμπωτις) στα σχετικά κείμενα του Πατριαρχείου, τότε ο Όσιος Δανιήλ κατάλαβε ότι το ακέραιο (= Ορθοδοξία) μερίζεται, το συμπαγές ραγίζει και ο ορθόδοξος λόγος εγκόπτεται, γίνεται έγκοπος λόγος, κατακομμένος λόγος, όπως έγινε και στη «σύνοδο-2016» στην Κρήτη. Η ασκητική σιωπή του π. Δανιήλ εγκαταλείφθηκε και η συνείδησή του προσχώρησε «στους ιδρώτες των προς τας αντιθέσεις της ψευδωνύμου γνώσεως ισταμένων». Αντίθετα, τον Ιούνιο του 2016, πλην ολίγων εξαιρέσεων, το επίσημο Άγιο Όρος διατύπωσε απλά κατηχητικά λογοτεχνήματα για τη «σύνοδο» της Κρήτης, ευρισκόμενο πολύ μακρυά από την γνήσια (ομολογιακή) πνευματική λειτουργία του Οσίου Δανιήλ, δυστυχώς!
Το Μάιο (6-19) του 1925, το βιβλίο του Οσίου Δανιήλ, με τίτλο «ΦΩΝΗ ΕΞ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ – Διά την προσεχή οικουμενικήν σύνοδον», έριξε την πρώτη αντιοικουμενιστική τουφεκιά, που μέχρι σήμερα αναταράζει τα λιμνασμένα πνευματικά νερά. Ύστερα από πολλή προσευχή, περισυλλογή και μελέτη Πατερικών κειμένων, ο Όσιος Δανιήλ ξεσηκώθηκε με επική ορμή κατά της αιρέσεως του οικουμενισμού και ως ζωντανή ορθόδοξη συνείδηση επικαλέσθηκε την Γραφή, τους Πατέρες, τα πρακτικά των προηγουμένων Οικουμενικών συνόδων, επικαλούμενος και τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή, ο οποίος είχε τονίσει:
α) «Τας γενομένας Συνόδους η ευσεβής πίστις κυροί» και β) «Η των δογμάτων ορθότης κρίνει τας συνόδους». Τώρα που πέρασαν δέκα (10) ολόκληρα χρόνια από την «σύνοδο στην Κρήτη (Ιούνιος '16), η συμπεριφορά του πληρώματος έχει εικόνα πίδακος συμβιβασμού με την αίρεση. Το πεδίο της Ομολογίας είναι απελπιστικά αποδυναμωμένο. Από τότε (2016) η γενική φορά της ομολογίας δεν είναι ανοδική. Ο κάθε πιστός, όμως, έχει ίσο μερίδιο ευθύνης έναντι της Ορθοδοξίας και του πολέμου κατά του οικουμενισμού.
Αυτά τα χρόνια (σκέφθηκα) πού είναι οι μεγαλόσχημοι ρήτορες της θεολογίας; Πλην ολίγων ομολογιακών εξαιρέσεων, τέτοια ομολογιακή γυμνότητα έναντι της «συνόδου» της Κρήτης δεν την περιμέναμε. Αν και οι ρήτορες των Μητροπόλεων σιωπούν, διευκολύνοντας τα σχέδια του οικουμενισμού, η φωνή του Οσίου Δανιήλ εξακολουθεί να υπάρχει ως αφύπνιση-αντίσταση. Στο βιβλίο του ο Όσιος Δανιήλ εξακτινώθηκε τόσο στην Ορθόδοξη θεολογία όσο και στην πρακτική ορθόδοξη εφαρμογή της. Επιλεκτικά θα αναφέρω ορισμένες παραγράφους του βιβλίου για να κατανοηθεί η παραλληλότητά τους και η συνάφειά τους με τη στάση των Πατέρων σε καιρό αιρέσεως.
Α) «Εκ της απαθούς μελέτης και διερευνήσεως των πρακτικών των Ιερών Συνόδων βλέπομεν ότι τότε συνεκαλούντο αι ιεραί Σύνοδοι, ότε επαρουσιάζοντο εις τον ορίζοντα της Εκκλησίας εκείνοι οι βαρείς λύκοι, οι δεινοί, λέγω, αιρεσιάρχαι, οίτινες εδηλητηρίαζον το Χριστεπώνυμον πλήρωμα, και διά τούτο συνεκροτούντο Αύται, διά των οποίων στηλιτευόμεναι αι κακοδοξίαι των αιρεσιαρχών, έστηνε τρόπαιον κατ' αυτών η Ορθοδοξία» (Σελ. 14).
Β) «Και καθ' όσον αφορά εις το Διάγραμμα του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως επί της γενησομένης Ιεράς Συνόδου, βλέπομεν ότι ο κύριος σκοπός Αυτής δεν αποβλέπει εις την στηλίτευσιν τοσούτων κακοποιών στοιχείων, τα οποία πυρετωδώς εργάζονται κατά της Ορθοδόξου ημών Εκκλησίας, ως οίοι εισίν οι κομμουνισταί, Σοσιαλισταί, Χιλιασταί, Λουθηροκαλβίνοι και, υπό το κώδιον (= δέρμα) του φαινομένου προβάτου, παπολάτραι, ουνίται, και τόσοι ανεξίθρησκοι και υλισταί...» (Σελ. 16).
Γ) «Εκ του ειρημένου τούτου σκοπού της καθ' ημάς ταύτης Συνόδου εναργώς βλέπομεν, ότι η παρούσα Ιερά Σύνοδος ουδόλως θα ανταποκριθή με τα κυρίως χαρακτηριστικά ιδιώματα των πρώην Αυτής Αγίων Συνόδων καθ' όσον η Ιερά Σύνοδος Αύτη δεν θα δικάση και στηλιτεύση τους κακοδόξους, αλλά κατά το δή λεγόμενον θα καθίση εις το σκαμνί την πρώτην Οικουμενικήν Σύνοδον, ως και τας λοιπάς, και διά της αναθεωρήσεως και διοικήσεως θα μεταβάλη πολλά προς επίτευξιν της πλατείας και ευρυχώρου οδού προς ικανοποίησιν των επηλύδων (ξένοι). Κατά τούτο ίσως φανώμεν τοις πολλοίς ως αντιτιθέμενοι. Αλλά όχι: η σαφήνεια του προγράμματος, αυτή Αύτη εναργώς καταδεικνύει την αλήθειαν των ειρημένων» (Σελ. 17).
Δ) «Και αφού η αλλαγή του Ημερολογίου επέφερε μέγα σκάνδαλον και εδημιούργησε σχίσμα μεταξύ του Χριστεπωνύμου πληρώματος, τι γενήσεται άραγε, όταν ακουσθή ότι η διαληφθείσα Ιερά Σύνοδος θα προβάλη τοιαύτας γνώμας, τας οποίας εκ περιουσίας φρονούσι και ασπάζονται μόνον οι ψυχικοί άνθρωποι και οι τα του Λουθήρου φρονούντες» (Σελ. 19)
1ο Σχόλιο: Πριν εκατό (100) χρόνια ο Όσιος Δανιήλ είχε κατοπτεύσει, χρονικά μακρόθεν, αλλά εναργώς (όπως τονίζει) την μέλλουσα σύνοδο, που έγινε τον Ιούνιο του 2016 στην Κρήτη. Τη «σύνοδο» αυτή θα την ασπασθούν «μόνον οι ψυχικοί άνθρωποι και οι τα του Λουθήρου φρονούντες», τόνισε ο Όσιος Δανιήλ. (Τέλος σχολίου) .
ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΟΣ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΣ
Σήμερα αθόρυβα και συνειδητά προωθείται ο Ομολογιακός διαχωρισμός. Ενώ δηλ. οι οικουμενιστές διακηρύσσουν στις Μητροπόλεις (και στους κύκλους Γραφής), τις αρετές των Αγίων, υπογείως (όμως) αποκρύπτουν την ακρίβειά τους στην Ορθόδοξη πίστη. Προωθούν το πρακτικό μέρος των Αγίων, σταχυολογώντας επιλεκτικά τμήματα της διδασκαλίας τους περί αρετών, ενώ αποσιωπούν ότι ήταν αντιφρονούντες (με σημάδια και θαύματα) ως προς τους αιρετικούς. Αυτή την ομολογιακή αποστασιοποίηση την βλέπουμε (παράδειγμα) όταν αναφέρονται στον Άγιο Νεκτάριο ή στον όσιο Ιουστίνο Πόποβιτς. Αυτά συμβαίνουν, όταν δεν εφαρμόζεται η Ευαγγελική νομοθεσία με διάκριση και την προσηκούσα πίστη. (Συνεχίζεται)
ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ
ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ
«Ο Όσιος Δανιήλ Κατουνακιώτης και η «σύνοδος» στην Κρήτη»
(Η ζωντανή συνείδηση του Ορθοδόξου λόγου και η διαχρονική Δεσποτεία του αντι-αιρετικού-ομολογιακού λόγου του)
ΜΕΡΟΣ Β'
Έχω διαβάσει ότι «ουδείς πλέον αγνώμων του ευεργετηθέντος», ως παλαιό παροιμιακό γνωμικό, συχνά-πάντα επαληθευόμενο. Αυτό ισχύει για τους αιρετικούς οικουμενιστές, που πήραν το τραίνο (εν κινήσει) της ορθοδοξίας και το οδηγούν (προσπαθούν) σε άκρως αντιφατικούς, αντιθετικούς και σχιζοφρενικούς - παραλόγους σταθμούς με οδηγό την «σύνοδο» του 2016. Μας βλέπουν ως σχισματικά «χορταράκια» που πρέπει να «ξεπατωθούν», όπως άκουσα σε κήρυγμα οικουμενιστή επισκόπου, διότι δεν ακολουθούμε τη διαδρομή προς Ρώμη.
Ένα τέτοιο ομολογιακό-άγιο χορταράκι φύτρωσε εδώ και εκατό (100) χρόνια, με κόπο και ιδρώτα, στους βράχους των Κατουνακίων, που εξετίμησε την αλήθεια της ορθοδοξίας πραγματικά και αποτελεί, σήμερα, συντριπτική απάντηση στους διανοούμενους-παρανοούμενους οικουμενιστές και είναι ο Όσιος Δανιήλ ο Κατουνακιώτης. Εδώ και εκατό (100) χρόνια πριν, έβγαλε το προσωπείο της «προσεχούς οικουμενικής συνόδου» που έγινε στην Κρήτη (Ιούνιος 2016), όπως τονίσαμε και στο Α' Μέρος της μικρής εργασίας μας.
Με κάθε συντομία μπορούμε να θυμίσουμε (ιστορικά), ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο με τις Εγκυκλίους του 1902, 1904 και κυρίως του 1920, εγκαινίασε τις «λογικές» της οικουμενικής κίνησης. Η υψηλή θεολογική ευαισθησία του Οσίου Δανιήλ, κατενόησε πλήρως τις «αναλυτικές συνταγές» του οικουμενισμού στις εγκυκλίους αυτές. Σαρανταπέντε χρόνια αργότερα οι «συνταγές» πήραν τη μορφή «καταλόγου θεμάτων της Μελλούσης Αγίας και Μεγάλης Συνόδου». Έτσι η Α' Διορθόδοξη Προπαρασκευαστική Επιτροπή το 1971 κατήρτισε τον παρακάτω κατάλογο δέκα (10) θεμάτων, τον οποίον ενέκρινε η Α' Προσυνοδική Πανορθόδοξη Διάσκεψη το 1976, δηλ.:
1. Ορθόδοξος Διασπορά 2. Αυτοκέφαλον και ο τρόπος ανακηρύξεως αυτού 3. Αυτόνομον και ο τρόπος ανακηρύξεως αυτού 4. Δίπτυχα 5. Θέματα Ημερολογίου 6. Κωλύματα γάμου 7. Αναθεώρησις των περί νηστείας διατάξεων 8. Σχέσεις των Ορθοδόξων Εκκλησιών προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον 9. Ορθοδοξία και οικουμενική κίνησις 10. Συμβολή των Αυτοκεφάλων και Αυτονόμων Ορθοδόξων Εκκλησιών διά την πραγμάτωσιν των χριστιανικών ιδεωδών της ειρήνης, της ελευθερίας, της αδελφωσύνης, της αγάπης μεταξύ των λαών και η απάλειψις των ρατσιστικών διακρίσεων. (βλέπε Πρακτικά στο Περιοδικό Συνοδικά, Σαμπεζύ, τόμ. ΙΙ/ΙΙΙ).
Ο Όσιος Δανιήλ έγραψε τις ορθόδοξες απαντήσεις σε καθαρά Ευαγγελικό - Πατερικό εννοιολογικό πλαίσιο, αναιρώντας τις πλάνες - παρεκκλίσεις του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Αναλύει εύστοχα το νοηματισμένο (θεολογικό) βάθος της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου περί του εορτασμού του Αγίου Πάσχα, σε συσχετισμό με την αναθεώρηση του Ημερολογίου (Εορτολόγιο). Στο βιβλίο του υπάρχει η σχετική παράγραφος με τίτλο: «Η ΔΙΟΡΘΩΣΙΣ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ», μιας και η «Διόρθωση» αυτή έγινε αφετηρία όλων των άλλων αναθεωρήσεων, τονίζει ο Ι. Πατήρ (σελ. 33).
Γράφει σχετικά:
«Επειδή το ζήτημα του Ημερολογίου επαρουσιάσθη ως αφετηρία όλων των άλλων αναθεωρήσεων, και διά τούτο εγένετο τόσος πάταγος και εσκανδάλισε πολλούς, τούτου χάριν ο ειρμός της παρούσης μελέτης με υποχρεοί, όπως φέρω απαθώς και τας επί τούτου ταπεινάς κρίσεις μου... Αλλ' ημείς αναδιφώντες τα πρακτικά των Αγίων Πατέρων επί της Πρώτης Συνόδου, βλέπομεν ότι εκείνοι οι Θεοφόροι Πατέρες εμελέτησαν αρκούντως το ζήτημα τούτο μαθηματικώς και είδον ότι μετά παρέλευσιν τριακοσίων ετών ή και ολιγώτερον, κατά την διάγνωσιν πολλών Μαθηματικών, θα κατερχώμεθα μίαν ημέραν, και εν τη Πρώτη Συνόδω μετά πολλής συνέσεως έθεσαν ως βάσιν του Πάσχα την Ισημερίαν της 21ης Μαρτίου, εν ώ ήδη ευρισκόμεθα εις τας 8 του ιδίου· πλην το λάθος τούτο εν γνώσει των παρέβλεψαν, ως αζήμιον κατά την ουσίαν, διά να φυλάξωσι τους τέσσαρας διορισμούς των Αγίων Αποστόλων, ως και τον έβδομον Κανόνα αυτών.
Περί των τεσσάρων τούτων διορισμών λέγει ο Ματθαίος ο Νομικός εν τω περί του Αγίου Πνεύματος λόγω αυτού, ότι έχομεν παρά των Αγίων Αποστόλων τέσσαρας διορισμούς διά το άγιον Πάσχα· έστι ο μεν πρώτος ίνα μή συνεορτάζωμεν τούτο μετά των Ιουδαίων· ο δε δεύτερος να εορτάζωμεν το ημέτερον Πάσχα αφού παρέλθη η εαρινή Ισημερία· ο τρίτος, να εορτάζωμεν τούτο μετά την πρώτην πανσέληνον κατόπιν από την Ισημερίαν· ο δε τέταρτος, το να εορτάζωμεν το Άγιον Πάσχα, ευθύς κατά την πρώτην της εβδομάδος ημέραν.
Διά τούτο οι Θειότατοι εκείνοι Πατέρες, ίνα μή αθετήσωσι και παραβιάσωσι τους διορισμούς και Κανόνας των Αγίων Αποστόλων, παρέβλεψαν το επουσιώδες λάθος της Ισημερίας, διά να φανώσι συνεπείς εις τους ανωτέρω διορισμούς, ών η παράβλεψις ήθελε φέρει πολλά τα έκτροπα εις την Εκκλησίαν του Θεού.
Μόνον οι νεώτεροι Λατίνοι τολμήσαντες μετερρύθμισαν το ημερολόγιον αναβιβάσαντες την κατελθούσαν Ισημερίαν πάλιν εις την 21ην Μαρτίου, εις ήν ευρίσκετο επί της Πρώτης Συνόδου, και διά τούτο επήλθεν η μεταξύ ημών και αυτών διαφορά των δεκατριών ημερών. Θελήσαντες δε ούτοι να διορθώσωσι την Ισημερίαν παρεβίασαν τους τέσσαρας διορισμούς των Αγίων Αποστόλων και τον έβδομον κανόνα αυτών, ου μή δ’ αλλά και τον πρώτον της εν Αντιοχεία Ιεράς Συνόδου… (σελ. 33-34-35) όθεν η πρότασις αύτη περί Αναθεωρήσεως ουδέν άλλο σημαίνει, ειμή την ανατροπήν της αποφάσεως της Πρώτης Ιεράς Συνόδου. Πλην με όλας τας επιστημονικάς τροποποιήσεις, ας προβάλλουσιν οι θιασώται του Νέου Ημερολογίου, αδύνατον ίνα μή προσκρούσωσιν εις τους διορισμούς των Αγίων Αποστόλων και εις τους θεσμούς και Κανόνας των Ιερών Συνόδων και πρωτίστως της Πρώτης Οικουμενικής.
Εις τί παρακαλώ, τόσα έτη έβλαψε την καθ' ημάς Εκκλησίαν το καθ' ημάς Παλαιόν Ημερολόγιον και ήδη χάριν των αντιπάλων ημών να παρουσιάσωμεν τοιούτον σκάνδαλον, όπερ αντί διορθώσεως προεξένησε τοσαύτην διαφωνίαν και σύγχισιν ουχί μεταξύ ημών και των επηλύδων, αλλά μεταξύ ημών και ημών των Ορθοδόξων τέκνων της Εκκλησίας;»
Σχόλιο: Ο Όσιος Δανιήλ είχε αντιληφθεί την «ενδοορθόδοξη οικουμενική κίνηση», αρχή της οποίας ήτο η Εγκύκλιος του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κων/πόλεως το 1920 (και του 1902) «Προς τας απανταχού Εκκλησίας του Χριστού», προς δημιουργία «Κοινωνίας των Εκκλησιών», ως ανάλογο της «Κοινωνίας των Εθνών».
Στο κάλεσμα της Εγκυκλίου (1920) βρίσκουμε την οικουμενική σύνθεση Ρωμαιοκαθολικισμού και των προτεσταντικών ομολογιών.
«Οι δικοί μας Πατέρες της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, από τους Αποστολικούς χρόνους μέχρι σήμερα, διαφύλαξαν άφθαρτο το Ορθόδοξο Σύμβολο της Πίστης μας» (Όσιος Δανιήλ Κατουνακιώτης). (Συνεχίζεται)
ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ
ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ
ΜΕΡΟΣ Γ’
(Η ζωντανή συνείδηση του Ορθοδόξου λόγου και η διαχρονική Δεσποτεία του αντι-αιρετικού-ομολογιακού λόγου του)
ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ
Η ιδιομορφία (αναθεωρητισμός) των οικουμενιστών είχε ζητήσει απ’ αρχής την «αναθεώρηση των περί νηστείας διατάξεων». Στα προφητικά κείμενα του Οσίου Δανιήλ, διαβάζουμε: «Άπαντα τα περί του Χρόνου λατρείας, αργίας Κυριακής και άλλων ημερών, περί νηστείας και διαρκείας αυτής προβαλλόμενα προς αναθεώρησιν και μεταρρύθμισιν, ως τα πράγματα στεντορείως κηρύττουσι, τούτο μεν όπως ακολουθήσωμεν την πλατείαν και αντευαγγελικήν οδόν, παρά την διαγόρευσιν του Ιερού Ευαγγελίου, χάριν των ραθύμων και ψυχικών ανθρώπων, τούτο δε όπως φαιδρύνωμεν τας όψεις και προσδοκίας των αιρετιζόντων, δια να εγκαυχώνται, ότι ημείς πλησιάζομεν προς αυτούς» (Σελ. 23 του βιβλίου «ΦΩΝΗ ΕΞ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ – ΔΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΧΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΝ ΣΥΝΟΔΟΝ»).
Πράγματι στην Α’ Διορθόδοξη Προπαρασκευαστική Επιτροπή το 1971 (μετά από 50 χρόνια περίπου), στον κατάλογο των δέκα (10) θεμάτων για την «Αγία και Μεγάλη Σύνοδο», τον οποίο και ενέκρινε η Α’ Προσυνοδική Πανορθόδοξη Διάσκεψη το 1976, υπάρχει και το θέμα: «Αναθεώρησις των περί νηστείας διατάξεων».
Ήδη είχε αρχίσει η αναθεωρητική πραγματικότητα των «διατάξεων περί Νηστείας», ζώντος του οσίου Δανιήλ, ο οποίος σε δύο επιστολές του προς: Ιωάννη Αθ. Κουτσούκο, περί Νηστείας και θείας μεταλήψεως, γράφει (μεταξύ άλλων): «Με βαθιά μου λύπη βλέπω να ενεργοποιείται η νεωτεριστική αυτή διδασκαλία στην πραγματικότητα, όχι μόνο στις ιερές και Θεολογικές Σχολές όπου διδάσκεται η Θεολογία και η Δογματική ακρίβεια της Ορθόδοξης Πίστης μας, αλλά και από πολλούς ευσεβείς Ιεροκήρυκες και Διδασκάλους, οι οποίοι, ενώ διακηρύσσουν με στεντόρεια φωνή το αλάνθαστο δίδαγμα της ευσεβούς μας πίστης και ενώ στηλιτεύουν τις κακοδοξίες των αντιφρονούντων αιρετικών, αντίθετα όμως το περί νηστείας διάταγμα όχι μόνο δεν το διδάσκουν, αλλά και υπόγεια με διάφορους τρόπους το απορρίπτουν» (Σελ. 230).
1ο Σχόλιο: Η μελέτη των συγγραμμάτων του οσίου Δανιήλ, ανοίγει χώρο στη ψυχή για δραστηριότερη πνευματική και ψυχική προσπάθεια, παραμερίζοντας από τη διάνοια (νου) περιττές τυπικές φροντίδες, διότι διδάσκει «εν όλω, επί του όλου, ως προς το όλον» της Ορθόδοξης Χριστιανικής βιωματικότητας. Δυστυχώς, στο τέλος των Θ. Λειτουργιών (στην Απόλυση), ενώ (σχεδόν όλοι) οι ενοριακοί ιερείς μνημονεύουν τους σύγχρονους αγίους, δεν μνημονεύουν και τον όσιο Δανιήλ Κατουνακιώτη.
Υπάρχει ένας ομολογιακός διαχωρισμός, δηλ. περιδιαβαίνουν εδώ στην Ι.Μ. Δημητριάδας τον χώρο των προφητικών – ηθικών αρετών των σύγχρονων αγίων, μη αναφερόμενοι, όμως, στην ομολογιακή αντι-αιρετική διάστασή τους, διότι έτσι εξασφαλίζεται το κλίμα των «ησυχασμένων καιρών».
Πιστεύω, ότι ο όσιος Δανιήλ, όπως ο Αγ. Νικόδημος ο Αγιορείτης, είναι πρότυπο και υπόδειγμα τέλειου Μοναχικού – Πατερικού βίου στη σκηνή της Αθωνικής πολιτείας.
Είχε αρμονική «εν τω νοείν και τω πράττειν» ανάπτυξη της Μοναχικής ζωής του, στα βήματα των μεγάλων Ασκητών της Ορθοδοξίας. (τέλος 1ου Σχολίου).
Στο βιβλίο του («ΔΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΧΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΝ ΣΥΝΟΔΟΝ»), γράφει: «Βλέπομεν μετά βαθείας λύπης ότι εγενικεύθη η διαφθορά, οι νέοι και νεάνιδες εξευρωπαΐσθησαν, η αιδώς και το σέβας προς τους γονείς εξέλιπεν, η αθεοφοβία πρύμναν φρενός οδεύει, τα πάθη της σαρκός ακατάσχετα∙ και πώς γάρ ού; Αφού η αναιδής γύμνωσις του γυναικείου φύλου, προκαλεί επισήμως τον οίστρον και την ακολασίαν∙ τα πορνεία απεριόριστα, η ηθική απελήλαται, αι θεατρικαί παραστάσεις και οι κινηματογράφοι αντικατέστησαν τας Εκκλησιαστικάς Ακολουθίας. Και ήδη αντί να λάβωμεν πρόνοιαν προς διόρθωσιν όλων τούτων και δια της τοιαύτης Νέας Συνόδου στηλιτεύσωμεν τας κυκλοφορούσας ημάς αιρέσεις, αίτινες μας περικυκλούσι και δηλητηριάζουσι τόσας αθώας ψυχάς, και ληφθή η προσήκουσα πρόνοια τόσον από της καθ’ ημάς Ιεραρχίας όσον και παρά της Σεβαστής Κυβερνήσεως, ήτις αναμφιβόλως θα συντελέση και συνδράμη προς τούτο προς την πράξιν της Εκκλησίας, δια να περιορισθώσι και παταχθώσι τα άνω ειρημένα κακά, βλέπομεν, ότι το πρόγραμμά της, ως διείληπται, Ιεράς Συνόδου, δεν προτείνει τον σκοπόν τούτον, αλλά την αναθεώρησιν της όλης Εκκλησιαστικής Νομοθεσίας επί το ανετώτερον, όπερ επί μάλλον θα δώση λαβήν τοις καταφρονηταίς, και αντί να εφελκύσωμεν προς ημάς τους πολεμίους ημών, Χιλιαστάς τε και λοιπούς ανεξιθρήσκους υλιστάς, θα προσομιλήσωμεν αυτοίς εις όσα αυτοί φρονούσι και δημιουργούσι» (Σελ. 28).
2ο Σχόλιο: Η θερμότητα της Πίστεως του Οσίου Δανιήλ, τον ώθησε σε ύψος και βάθος πνευματικών καταστάσεων, γι’ αυτό και ερμήνευσε (Πατερικά) τον πνευματικό χώρο-κόσμο της Ορθοδοξίας, ως συνέχεια των μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας.
Γράφει (σελ. 24) σχετικά: «Εάν αι νηστείαι, αι προσευχαί, αι αγρυπνίαι και αι διορισθείσαι της εκκλησίας ακολουθίαι και λοιπαί Ιεραί τελεταί ήσαν μόνον τύποι απλοί και νομοθεσίαι ασήμαντοι και ουχί συστατικά της στενής και τεθλιμμένης οδού, διατί άπασα η χορεία των της Εκκλησίας Αγίων Πατέρων αυτά ταύτα ενεστερνίσθη και άχρι τέλους εφύλαξεν;» (τέλος Σχολίου)
Ο όσιος Δανιήλ, με συναίσθηση του πνευματικού και ηθικού νοήματος (μεγαλείου) της νηστείας, παραθέτει ολόκληρα αποσπάσματα των υψιπετών και υψηγόρων Πατέρων της Εκκλησίας.
Παράδειγμα εκ του Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου:
«Νηστεύσας Μωυσής, φίλος ονομαστός και πιστός εκλήθη· νηστεύσας Ηλίας, ως φίλος ανελήφθη· νηστεύσαντες Προφήται, έγνωσαν τα του Θεού, ως φίλοι, μυστήρια∙ Ο Ζαχαρίου Ιωάννης, του Νυμφίου φίλος, διατί; Επειδή εν τη ερήμω έμεινεν, ακρίδας συλλέγων και μέλι άγριον τρυφών· Παύλος φίλος διατί; Επειδή υπωπιάζων, εδουλαγώγει την σάρκα. Οράς, λέγει, ως ου μόνον επί θεραπείαν και θείαν φιλίαν Θεός δια νηστείας καλεί το γένος άγιον; Λάβε τοίνυν την νηστείαν όλου του βίου συνέμπορον, ίνα σε διαφυλάττη, ίνα σε εκ θανάτου ρύσηται, ίνα σε εκ πειρασμού διασώση και εισάξη σε εις την Βασιλείαν των ουρανών». 3ο Σχόλιο: Η ψευδώνυμη λάμψη του οικουμενισμού αφανίζεται μέσα στην άβυσσο της διδασκαλίας του Οσίου Δανιήλ Κατουνακιώτου.
Ακολουθώντας τους Πατέρας, ο Όσιος μας παρέδωσε σταθερή και αδιάψευστη την ορθόδοξη αλήθεια. Θέτει, ο Όσιος, φραγή στα στόματα των συγχρόνων αιρετικών οικουμενιστών.
Στην παράγραφο του βιβλίου του «ΤΟ ΜΟΝΑΧΙΚΟΝ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ», ο Όσιος αφυπνίζει τις Μοναχικές συνειδήσεις, παρουσιάζοντας την άγρυπνη συνείδηση των ορθοδόξων Μοναχών της διαχρονικής Εκκλησίας, περί της οποίας άγρυπνης (εναντίον των αιρέσεων) συνειδήσεως η «σύνοδος» στην Κρήτη δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία!… Επειδή το θέμα είναι «ελλείπων κρίκος» στις αποφάσεις της «συνόδου», θα παρουσιάσουμε, Θεού θέλοντος, στο επόμενο τις σχετικές θέσεις του Οσίου Δανιήλ.
(Συνεχίζεται)
«Ο Όσιος Δανιήλ Κατουνακιώτης και η «σύνοδος» στην Κρήτη»
(Η ζωντανή συνείδηση του Ορθοδόξου λόγου και η διαχρονική Δεσποτεία του αντι-αιρετικού-ομολογιακού λόγου του)
ΜΕΡΟΣ Δ' (Τελευταίο)
Στους αναθεωρητικούς μετασχηματισμούς του Οικουμενικού Πατριαρχείου (1920) υπήρχαν και σκέψεις κλιμακωτής αναθεωρήσεως του Μοναχικού Πολιτεύματος. Αυτή τη δυνάμει νεωτερική σχηματοποίηση του Μοναχισμού, ο Όσιος Δανιήλ την αντιλήφθηκε (κατανόησε) ως διψαλέα ανάγκη του οικουμενισμού, ως χαμηλόφωνη στην αρχή εισήγηση του δολομήτου (πανούργου) Σατανά, γι’ αυτό και έγραψε ο Όσιος:
«Και ήδη βλέπομεν να γίνεται λόγος και περί της τούτου αναθεωρήσεως. Το Μοναχικόν όμως πολίτευμα έχει υψίστην αποστολήν και είναι έν εκ των κυρίως συστατικών, το οποίον εστερέωσε την του Χριστού Εκκλησίαν και διεφύλαξε το Χριστεπώνυμον πλήρωμα αλώβητον από πάσης αιρέσεως και ηθικής καταστροφής, και είναι ανεπίδεκτον και της ελαχίστης αναθεωρήσεως» (σελ. 31-32).
Τα όρια της πνευματικής παρέμβασης του Οσίου Δανιήλ λειτούργησαν (προφητικά) ως έλεγχος της «συνόδου» και του Χριστεπωνύμου πληρώματος του 2016, ως απάντηση Ορθόδοξη εκεί που η «σύνοδος» έχει στήσει το σκεπτικό της, στα κείμενά της δηλ.∙ ελέγχει τις αποφάσεις της, μάλλον τις ηθελημένες παραλείψεις της, σε ότι αφορά την προσφορά του Ορθοδόξου Μοναχισμού έναντι των αιρέσεων. Τι δεν υπάρχουν στα κείμενά; Δεν υπάρχουν αυτά που έγραψε (καταδίκη των αιρέσεων) ο Όσιος Δανιήλ, ο οποίος επίμονα κατέτεινε στην σύνδεση με τις Αγιες Συνόδους της διαχρονικής Εκκλησίας, απαντώντας στη μέλλουσα «σύνοδο». Γράφει σχετικά:
«Η σωτήριος δράσις του Μοναχικού πολιτεύματος, ερηρεισμένη ούσα επί τη βάσει των Ιερών Κανόνων και δεσμών της Εκκλησίας, ανέδειξεν απείρους αγίους και θεοείκελους άνδρας, οίτινες διά των υπερφυών αυτών αγώνων και θεοφιλών αρετών έστησαν τρόπαιον ου μόνον κατά των παθών και της αμαρτίας, αλλά και κατά τοσούτων αιρέσεων και εγένοντο παντοδαποί ευεργέται προς τε την Εκκλησίαν, διά των αθανάτων αυτών συγγραμμάτων, και προς άπαν το Χριστεπώνυμον πλήρωμα, όπερ δεν επιδέχεται της ελαχίστης αναθεωρήσεως· διότι το ευθές ευθέως ου δείται και το πλήρες προσθήκην ουκ επιδέχεται, ούτω και του Μοναχού πολίτευμα, ως απόρθητος βράχος της Εκκλησίας, είναι ανεπίδεκτον τροποποιήσεως, και μάλλον έχει ανάγκην υποστηρίξεως, διότι δι’ αυτού διετηρήθη άθικτον το Τυπικόν της Εκκλησίας, δι’ αυτού διετηρήθη η Ελληνική γλώσσα και ουδέποτε παρέκκλινεν εις αίρεσίν ή καινοτομίαν τινά, καίτοι κατά καιρούς πολλάκις διά πιέσεων και απείρων καταθλίψεων εδοκιμάσθη και απόδειξις τούτου είναι το Αγιώνυμον Όρος, όπερ καίτοι υπέστη διαφόρους διωγμούς και δηώσεις τόσον από τους Σταυροφόρους όσον και από τους Σαρακηνούς και επί Τουρκοκρατίας, εν τούτοις διεφύλαξεν άτρωτον την πίστιν και όλα τα εμπιστευθέντα αυτώ Ιερά Κειμήλια και Μετόχια και προ πάντων ανεφάνη το απόρθητον τείχος της Ορθοδοξίας» (σελ. 28-29).
1ο Σχόλιο: Είναι εντυπωσιακή η απάντηση - ένσταση του Οσίου Δανιήλ περί Μοναχισμού προς την σύγχρονή του οικουμενιστική συνείδηση του Πατριαρχείου, η οποία (συνείδηση) διατηρήθηκε μέχρι και σήμερα μέσα από τη γλώσσα της «συνόδου», που είναι οικουμενιστική, εύκολα δυσνόητη, αινιγματική και αδιάφορη για τον μέσο πιστό.
Να υπογραμμίσουμε ότι η πνευματικότητα - αγιότητα του Οσίου Δανιήλ εκτείνετο πάνω στο εκκλησιαστικό Σώμα όχι μόνο ως ομολογία – προφητεία, αλλά και ως απαλλαγή από δαιμονικές πλάνες, όπως ο βίος του απέδειξε.
Έχουμε πολλά παραδείγματα που καταγράφονται στο βιβλίο «ΔΑΝΙΗΛ Ο ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ» του Αρχιμ. Χερουβείμ (έκδ. Ι.Μ. Παρακλήτου) (τέλος σχολίου).
Το Ορθόδοξο φρόνημα περί αξίας του Μοναχισμού στην Συνοδική του προβολή, φαίνεται και στο Συνοδικό της Ορθοδοξίας, όπου μνημονεύονται οι αγώνες των Μοναχών υπέρ της ορθής πίστεως. Εκεί διαβάζουμε:
Α) «Άπαντα τα παρά την εκκλησιαστικήν παράδοσιν και την διδασκαλίαν και υποτύπωσιν των αγίων και αοιδίμων πατέρων καινοτομηθέντα και πραχθέντα ή μετά τούτο πραχθησόμενα, ανάθεμα», δηλ.: «όλες οι καινοτομίες που έγιναν ως τώρα ή πρόκειται μελλοντικά να γίνουν εις βάρος της εκκλησιαστικής μας παράδοσης και διδασκαλίας, όπως αυτή διατυπώθηκε από τους αγίους και μακαρίους πατέρες της Εκκλησίας, ανάθεμα.
Β) «Θεοδώρου του πανοσίου ηγουμένου των Στουδίου, αιωνία η μνήμη» κ.λπ. Βλέπουμε δηλ., ότι οι Άγιες Οικουμενικές Σύνοδοι διακήρυξαν ανοιχτά, δημόσια, καθαρά και με εκπληκτική εκκλησιολογική σαφήνεια τις αντιθέσεις τους με τις αιρέσεις – καινοτομίες, επαινώντας τους εκκλησιαστικά κυρίαρχους στον πόλεμο κατά των αιρέσεων. Καμμία, στο θέμα αυτό, πανομοιοτυπία χαρακτήρων δεν υπάρχει μεταξύ των Αγίων εκείνων Συνόδων και αυτής της Κρήτης, η οποία χαρακτηρίζεται από θέσεις αναγνώρισης των αιρέσεων, ως Εκκλησίες με Χάρη και Μυστήρια.
Να υπογραμμίσουμε, ότι οι όροι που χρησιμοποιούμε είναι φορτισμένοι από ιστορικές αξίες, εκκλησιολογικές αλήθειες και πρόσφατες (σχετικά) διαπιστώσεις.
Η «σύνοδος» στην Κρήτη δεν ήθελε, δυστυχώς, λόγω οικουμενιστικού φρονήματος, να επαινέσει στα συνοδικά κείμενα την πολύτιμη προσφορά, ως ενιαία ορθόδοξη - αντιαιρετική συνείδηση, των σύγχρονων αγίων μεγάλων Πατέρων (π.χ.) Αυγουστίνου Καντιώτη, Ελευθερουπόλεως Αμβροσίου, π. Φιλοθέου Ζερβάκου, π. Χαραλάμπους Βασιλόπουλου κ.λπ. έναντι των αιρέσεων∙ πολύ δε περισσότερο να μνημονεύσει τον Όσιο Δανιήλ!
Το απλό (συνειδητό) ορθόδοξο πλήρωμα, που έχει εκδηλωθεί αντί-οικουμενιστικά κάτω (έστω) από χίλιες μορφές, μακαρίζει το έργο τους, που είναι μέγεθος ακέραια ορθόδοξο, άτμητο και αξίας πλήρους, έστω και χωρίς «συνοδική» αναγνώριση.
Πόσο η Ορθόδοξη Μοναχική Πολιτεία ωφελείται από τους Πατέρες, γίνεται αντιληπτό από τα κείμενα που παραθέτει ο Όσιος Δανιήλ, ως απάντηση στους οικουμενιστές. Γράφει:
«Ο δε την γλώτταν χρυσούς θείος Χρυσόστομος, ιδού τι προστίθησιν εν τη κατά Ματθαίον ομιλία του: “και νυν ελθών εις την έρημον της Αιγύπτου, παραδείσου παντός βελτίω την έρημον ταύτην όψει γεγενημένην, και χορούς αγγέλων μυρίων εν ανθρωπίνοις σχήμασιν∙ ουχ ούτως εστί λαμπρός ο ουρανός τω ποικίλω των άστρων χορώ, ως η έρημος Αιγύπτου, τας σκηνάς πανταχόθεν υμίν δεικνύουσα των μοναχών· ουδέ γάρ επειδή νηστεύουσι και αγρυπνούσι, αργείν μεθ’ ημέραν αξιούσιν· αλλά τας μεν νύκτας τοις ιεροίς ύμνοις και τοις παννυχίσι, τας δε ημέρας εις ευχάς τε ομού και την από των χειρών εργασίαν καταναλίσκουσι, τον αποστολικόν μιμούμενοι ζήλον”» (σελ. 30).
Ο Όσιος Δανιήλ αναφερόμενος, επίσης, στους στόχους των οικουμενιστών «περί Αναθεωρήσεως Λειτουργικών και Εκκλησιαστικών βιβλίων και του Τυπικού τελετών και Ιερών Ακολουθιών», έγραψε: «Με αυτάς τας θεοπνεύστους λειτουργίας και Ιεράς Ακολουθίας ελειτούργησαν τόσοι διάσημοι και μεγάλοι της Εκκλησίας Πατέρες και διδάσκαλοι, Χρυσόστομος, λέγω, Μεθόδιος, Ταράσιος, Γερμανός, Φώτιος, Γρηγόριος, Ιγνάτιος και Κάλλιστος ο Ξανθόπουλος και Μάρκος Εφέσου, χωρίς να παρενείρουν τι το οθνείον (ξένο). Και ήδη, μετά πάροδον τόσων αιώνων, πώς είναι δυνατόν να εφαρμοσθή μια τοιαύτη αναθεώρησις, αφού μάλιστα παρουσιάζει εικόνα υποχωρήσεως, άνευ της ελαχίστης εθνικής πιέσεως, προς ικανοποίησιν και μόνην των επηλύδων (ξένων);» (σελ. 23).
2ο Σχόλιο: Αναντίρρητα η γλώσσα των Ιερών Ακολουθιών είναι πνευματική - βιωματική κληρονομιά μας· αυτή η γλώσσα εκφράζει εύστοχα το βάθος-πλάτος και το ορθόν του ορθοδόξου Δόγματος και βιώματος της Εκκλησίας. Αυτή (ακριβώς) η γλώσσα είναι εκείνη που υφίσταται την ελάχιστη δυνατή ανθρώπινη διάθληση στην εποπτεία - περιγραφή και ερμηνεία των θεολογικών πραγματικοτήτων!
ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ
ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ