Ἱστορικός συνεργάτης
Τό τελευταῖο διάστημα καί πρίν τίς ἐκλογές ἀκόμη, γίνεται πολύς λόγος, κυρίως ἀπό γεωπολιτικούς ἀναλυτές –πέραν τῶν ἱστορικῶν καί πολιτικῶν πεποιθήσεών τους– γιά τόν διαμοιρασμό τοῦ Αἰγαίου μεταξύ Ἑλλάδος καί Τουρκίας ἤ ἀλλιῶς τίς «Πρέσπες τοῦ Αἰγαίου». Βεβαίως αὐτό προωθεῖται μέ τίς «εὐλογίες» τῶν Ἀμερικανῶν. Αὐτό θά σημάνει τόν ἀκρωτηριασμό τῆς ἐθνικῆς μας κυριαρχίας στό Αἰγαῖο καί ὄχι μόνο. Ποιός ὅμως εἶναι ὁ ἀπώτατος σκοπός τοῦ διαμοιρασμοῦ τοῦ Αἰγαίου; Ποιός θέλει νά δοθεῖ τό μισό Αἰγαῖο στόν «κακό» καί «ἀναξιόπιστο» σύμμαχο ποῦ ἀκούει στό ὄνομα Τουρκία, ἡ ὁποία «ἀλληθωρίζει» γεωπολιτικά μιά προς τόν Ὀργανισμό Βορειοατλαντικοῦ Συμφώνου (ΝΑΤΟ) καί μία πρός τήν Ρωσική Ὁμοσπονδία; Ποιός θά ὠφεληθεῖ περισσότερο ἀπό αὐτό τό ἐπερχόμενο ἀπεχθές γεγονός;
Εἶναι δεδομένο ὅτι κάποια κράτη ἀκολουθοῦν τήν στρατηγική-ἐξωτερική πολιτική βάθους (χρόνου) καί μέ «ὑπομονή», χωρίς νὰ παρεκκλίνουν καθόλου, προχωροῦν στήν ἐπίτευξη τῶν στόχων τους.
