Δεν υπάρχει ομορφιά χωρίς αλήθεια
Ο
ρόλος του καλλιτέχνη είναι να ομορφαίνει τα μέσα του και τα γύρω του. Δεν
υπάρχει ομορφιά χωρίς αλήθεια.
Εγώ
αρνούμαι να λογοκριθώ, να υποκύψω, να μοιάσω, να συμμορφωθώ, να αρνηθώ τελικά
αυτά που πιστεύω.
Μη
φοβάστε τίποτα και κανέναν και δίνετε λογαριασμό μόνο στον Χριστό.
Θα έπρεπε να μετατραπεί σήμερα η Βουλή, σε μια Μεγάλη του Γένους Σχολή, όπου θα ξαναμαθαίναμε σωστά την ιστορία μας, τους ήρωες μας, τη γλώσσα μας, τους Αλέξανδρους, αλλά και τους Εφιάλτες μας.
Το
μέτρο του άνδρα, του παλληκαριού και του Έλληνα, για μένα, είναι να τα βάζεις
με τους δυνατούς και να προστατεύεις τους αδύνατους.
Είναι
νικημένος ο κόσμος στον οποίο ζούμε και πνέει τα λοίσθια. Νικητές είναι οι
χαμένοι. Όσο για τους αρχηγούς και παράγοντες του κόσμου τούτου:
«Μοιάζουν
νικητές κι είναι νικημένοι,
μοιάζουν ζωντανοί κι είναι πεθαμένοι».
Πάντα
λειτουργώ παρορμητικά. Εξ ου και οι κατά καιρούς παρεξηγήσεις των όσων λέω ή
κάνω. Αλλά πιστεύω ακόμη ότι έτσι είναι καλύτερα. Αν δώσεις προτεραιότητα στη
λογική, αυτό θα γίνει και στην τέχνη σου, πράγμα το οποίο θεωρώ λάθος
Σταμάτης Σπανουδάκης
Ο ίδιος, παρά την επιτυχία του, παραμένει αποστασιοποιημένος από τη δημοσιότητα. Δεν τον ενδιέφερε ποτέ να γίνει «σταρ». Δεν τον ενδιέφερε το θέαμα, το χειροκρότημα, η εμπορικότητα. Ό,τι κάνει, το κάνει επειδή το νιώθει. Η στάση του αυτή τον έχει κρατήσει εκτός πολλών κύκλων της μουσικής βιομηχανίας, αλλά ταυτόχρονα τον έχει κάνει πιο ελεύθερο δημιουργικά. Και ίσως αυτή η ελευθερία είναι ο λόγος που μπορεί να γράφει μουσική τόσο καθαρή. Γιατί ένας άνθρωπος που δεν έχει ανάγκη να αποδείξει τίποτα, είναι ένας άνθρωπος που μπορεί να δημιουργεί χωρίς φόβο.
Η πίστη του Σπανουδάκη είναι το νήμα που ενώνει τις προσωπικές του εμπειρίες με τις καλλιτεχνικές του αναζητήσεις. Δεν είναι απλώς ένα κομμάτι της ζωής του, αλλά η κινητήρια δύναμη που τον καθορίζει.
Η εμπειρία του θαύματος που έζησε, όπως ο ίδιος την περιγράφει, δεν τον έκανε φανατικό ούτε δογματικό, τον έκανε ευγνώμονα. Κι αυτή η ευγνωμοσύνη διαπερνά όλα του τα έργα. Από τις πιο δυναμικές συμφωνικές στιγμές μέχρι τις πιο απλές λυρικές μελωδίες. Από τις αφιερώσεις του στην Παναγία μέχρι τα έργα που έγραψε για την Ελλάδα, για την ιστορία, για ανθρώπους που αγάπησε. Σε κάθε χορδή, σε κάθε νότα, υπάρχει ένα «ευχαριστώ».
Το έργο του Σταμάτη Σπανουδάκη είναι μια γέφυρα ανάμεσα στο παλιό και το νέο, στο ανθρώπινο και το θείο, στο προσωπικό βίωμα και στη συλλογική μνήμη. Αποδεικνύει ότι η μουσική δεν είναι μόνο τέχνη, αλλά και προσευχή. Ότι η πίστη δεν είναι μόνο δόγμα, αλλά και ανάσα. Και ότι ένα θαύμα, όποια μορφή κι αν πάρει, μπορεί να αλλάξει έναν άνθρωπο τόσο βαθιά ώστε η αλλαγή αυτή να καθρεφτίζεται για χρόνια, ίσως και για πάντα, στη μουσική που αφήνει πίσω του.
Ο Σπανουδάκης, με τη σεμνότητα και τη δύναμη της αλήθειάς του, συνεχίζει να δημιουργεί έργα που δεν απευθύνονται μόνο στα αυτιά, αλλά κυρίως στην ψυχή. Έργα που μιλούν σε όσους ψάχνουν. Σε όσους πέρασαν από δυσκολίες. Σε όσους έχασαν κάτι και προσπαθούν να το ξαναβρούν. Σε όσους ένιωσαν κάποτε ένα άγγιγμα που δεν εξηγείται με λόγια. Η μουσική του είναι εκεί για αυτούς, όχι για να τους δώσει απαντήσεις, αλλά για να τους πει ότι δεν είναι μόνοι και ίσως αυτό, να είναι το μεγαλύτερο θαύμα από όλα.
«… η πίστη δεν είναι μόνο δόγμα, αλλά και ανάσα…»,