Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2018

Εκοιμήθη ο Ηγούμενος της Ι.Μ. Δοχειαρίου Γέροντας Γρηγόριος


Υπήρξε πνευματικό παιδί των σύγχρονων Αγίων μας, Αμφιλόχιου Μακρή και Φιλόθεου Ζερβάκου.
Το κύκνειον άσμα του Αγωνιστού Γέροντος Γρηγορίου του Ἀρχιπελαγίτη: 

«Έλληνες εξεγερθείτε. Διάβηκε η ώρα. Μήπως είναι και αργά»


      


Του Ηλία Προύφα

Απεβίωσε πριν 15 λεπτά περίπου, σε ηλικία 76 ετών, από παθολογικά αίτια, ο ηγούμενος της Ιεράς Μονής Δοχειαρίου Αγίου Όρους, Γέροντας Γρηγόριος.

Ο κατά κόσμος Γρηγόριος Ζουμής κατάγονταν από την Πάρο και ήταν απόφοιτος τού Πανεπιστημίου Αθηνών. Πριν από την Εγκαταβίωσή του στο Άγιον Όρος, μόνασε στην Πάρο καί την Πάτμο, «παρά τούς πόδας» των άγιων Πατέρων Φιλόθεου Ζερβάκου καί Αμφιλόχιου Μακρή. Χρημάτισε Ηγούμενος τής Μονής Μυρτιάς καί τής Μονής Προυσού στο Καρπενήσι. Μετά, ενθρονίστηκε Ηγούμενος τής αγιορείτικης Ιεράς Μονής Δοχειαρίου, την οποία αναστήλωσε και επάνδρωσε με επιτυχία.

Καλό Παράδεισο Γέροντα Γρηγόριε. Σε ευχαριστούμε για όλα!

Το κύκνειον άσμα του Αγωνιστού Γέροντος Γρηγορίου του Ἀρχιπελαγίτη: Εγερτήριον  Άρθρο στις 30 Σεπτεμβρίου  2018

«Έλληνες εξεγερθείτε. Διάβηκε η ώρα. Μήπως είναι και αργά»

Του Καθηγουμένου Γέροντα Γρηγορίου 

Ἕλληνες, ἀντισταθῆτε μὲ ὅποιον ἰσχυρὸ τρόπο μπορεῖτε. Τέρμα οἱ εὐγένειες,... Ἕλληνες, σφίγξτε τὶς γροθιές σας, φύγετε ἀπὸ τὴν πλαδαρότητα, ἀπολέστε τὸν σεβασμὸ τῆς ἐξουσίας. Ἡ κατρακύλα μεγάλη. Δὲν τὴν σταματάει τὸ χαλικάκι, παρὰ μόνον ἡ ὀργὴ τοῦ λαοῦ, ποὺ δὲν ἀπέχει ἀπὸ τὴν ὀργὴ τοῦ Θεοῦ

«Έλληνες εξεγερθείτε. Διάβηκε η ώρα. Μήπως είναι και αργά»



ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΙΜ ΔΟΧΕΙΑΡΙΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΕΓΚΑΙΝΙΑΖΕΙ ΕΚΘΕΣΗΑὐτὴν τὴν ἔξοδό του τὴν συνοδεύει πλῆθος ἀστυνομικῶν. Μάζεψαν ὅλα τὰ παλληκάρια τῆς Ἑλλάδος καὶ τὰ τοποθέτησαν τεῖχος καὶ προμαχῶνα στὸν πρωθυπουργό! Ἂν ἦταν ἐκλεκτὸς καὶ ἀγαπητὸς στὸν λαό, τί χρειαζόταν αὐτὴ ἡ παρεμβολή; Καὶ ἂν γιὰ κάθε ἔξοδο τοῦ πρωθυπουργοῦ χρειάζεται τόσο προσωπικό, ἡ Ἑλλαδίτσα πόθεν θὰ οἰκονομῆ τὰ χρήματα τῆς ὑπεράσπισής του; Ἴσως τὰ ἀμυντικὰ σώματα στοιχίζουν πιὸ πολὺ ἀπὸ τὴν Διεθνῆ Ἔκθεση τῆς Θεσσαλονίκης. Εἴδαμε ἡγεμόνες, προέδρους δημοκράτες, νὰ περιδιαβαίνουν τοὺς δρόμους τῶν πόλεων σὰν κοινοὶ ἄνθρωποι. Στὴν κρίσιμη αὐτὴν οἰκονομικὴ κατάσταση ποὺ βρισκόμαστε, πρέπει νὰ ὑπάρχουνε τέτοιες πολυτέλειες; Ὁ λαὸς πεινᾶ καὶ οἱ ἀρχηγοί του τὸν τρῶνε σὰν βλασερὸ ψωμί. Φρέσκο εἶναι τὸ ψωμί. Ποῦ εἶναι ὁ πραότατος Δαυΐδ, νὰ ἰδῆ ἀρματωσιά, ποὺ δὲν ἔχει ἐμφανισθῆ ἄλλη φορὰ κάτω ἀπὸ τὶς ἀκτῖνες τοῦ ἡλίου; Ἂς ὑπάρξη σ᾽ αὐτὸν τὸν κόσμο ἡ σύνεση, ἡ εὐλογημένη οἰκονομία, γιὰ νὰ μὴ γυρίζη ὁ κόσμος μὲ τὰ πανέρια τῆς ζητείας. Ὅλοι αἰσθανόμαστε ὅτι ζοῦμε μέσα σὲ χαλάσματα, σὰν ἐκεῖνα ποὺ ἀφήνουν οἱ βάρβαροι λαοὶ μετὰ τὴν πυρπόληση μιᾶς πόλεως. Ἄλλος διώκεται ἀπὸ τὸ σπίτι του, ξεστεγάζεται μὲ τὴν γυναίκα του καὶ τὰ παιδιά του. Ἄλλου ἀποδεκατοῦται ἡ περιουσία του.

Ἄλλος αὐτοκτονεῖ. Μόνον ὁ Κύριος καὶ Θεός μας μπορεῖ νὰ συντρίψη θρόνους δυναστῶν.

Βοήθα, κυβέρνηση, τὴν ἀπόγνωση τοῦ λαοῦ. Ἐμεῖς τὴν ζοῦμε κάθε μέρα στὰ συσσίτια τῶν

ἐκκλησιῶν, στὰ φιλόπτωχα ταμεῖα καὶ στὰ φιλανθρωπικὰ ἱδρύματα ποὺ ἀνήγειραν πτωχοὶ ἄνθρωποι μὲ τὸν κόπο τους καὶ τὸ ὑστέρημά τους. Μὲ τὴν δικαιολογία ὅτι δὲν πληροῦν τοὺς λειτουργικοὺς ὅρους τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, τὰ κλείνουν. Γιατί, Ἕλληνα; Μέχρι τώρα τὸ σπίτι σου πληροῦσε ὅρους καλῆς διαβίωσης; Ἡ πουρνάρα κι ἡ σχινιὰ ἦταν ὁ καλύτερος τόπος γιὰ ἀποπάτηση. Δὲν πρέπει νὰ λησμονοῦμε τὶς συνθῆκες ποὺ ζήσαμε καὶ μεγαλώσαμε μέχρι τελευταῖα.





Μάννα μοῦ ἀφηγεῖτο ὅτι τὸ σαπούνι στὶς μπουγάδες της ἦταν ἡ στάχτη καὶ τὸ σύνηθες φαγητὸ τὰ λουλούδια τῆς κολοκυθιᾶς γεμιστά. Ζῆ Κύριος ὁ Θεός, νὰ μὴ στερηθοῦμε καὶ τὸν ἀνθὸ τῆς κολοκυθιᾶς. Τὸ φαγητὸ τῶν λαϊκῶν εἶναι φτωχότερο σήμερα ἀπὸ τῆς ἐρήμου.

Νὰ μᾶς κυκλώση τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, νὰ μὴν ἀπογοητευθοῦμε. Καὶ τὸν κύριο Τσίπρα ἔνοπλες δυνάμεις, γιὰ νὰ μὴ φοβᾶται τὴν ζωή του!

Ὁ κόσμος ποὺ συγκεντρώθηκε στὴν Ἔκθεση, γυναῖκες, παιδιά, ἡλικιωμένοι, δὲν πῆγαν γιὰ νὰ θωρήσουνε τὸν ἀρχηγὸ ἑνὸς μισεροῦ κράτους. Σκοπὸ εἴχανε νὰ διαμαρτυρηθοῦνε, γιατὶ ὑποκλέπτεται τὸ ὄνομα τῆς Μακεδονίας, ἑνὸς κομματιοῦ τῆς Ἑλλάδος, τὸ ὁποῖο κρατήσαμε μὲ αἷμα. Καὶ ρίξανε δακρυγόνα, γιὰ νὰ ἐξαφανίσουνε τὴν φωνὴ τοῦ Ἕλληνα! Μοῦ φαίνεται ὅτι ξεχάσαμε τὶ εἶναι Ἕλληνας, ξεχάσαμε ὅτι ἡ ἑλληνικὴ καρδιὰ εἶναι λεβεντογέννα καὶ δὲν πεθαίνει ποτέ. Ὅλη ἡ Ἑλλάδα ἤτανε μιὰ ἐκκλησία καὶ τώρα, μὲ τοὺς τάχατες πρόσφυγες, χρειάζονται βαβυλώνια τείχη, νὰ προφυλαχθῆ ὁ λαός. Μπιλιάρδο παίζει ἡ Εὐρώπη στὴν πλάτη τῶν Ἑλλήνων. Τὸ πάθαμε σὰν τὸν μπαρμπα-Γιάννη μὲ τὴν Μαρουσάρα, ἡ ὁποία τοῦ ἔδινε μὲ τὸ τσόκαρο μὲς στὰ μοῦτρα, κι ὁ ἀγαθὸς μπαρμπα-Γιάννης ἔλεγε: «Μαρουσώ μου, μὲ τὰ σωστά σου τὸ κάνεις ἢ χωρατεύεις;». Ἀλλὰ τοῦ μπαρμπα-Γιάννη τὰ μοῦτρα εἴχανε σπάσει.

Ἕλληνες, ἀντισταθῆτε μὲ ὅποιον ἰσχυρὸ τρόπο μπορεῖτε. Τέρμα οἱ εὐγένειες, γιατὶ δουλεύει τὸ τσόκαρο τῆς Μαρουσάρας. Ἕλληνες, σφίγξτε τὶς γροθιές σας, φύγετε ἀπὸ τὴν πλαδαρότητα, ἀπολέστε τὸν σεβασμὸ τῆς ἐξουσίας. Ἡ κατρακύλα μεγάλη. Δὲν τὴν σταματάει τὸ χαλικάκι, παρὰ μόνον ἡ ὀργὴ τοῦ λαοῦ, ποὺ δὲν ἀπέχει ἀπὸ τὴν ὀργὴ τοῦ Θεοῦ. Οἱ ξένοι μᾶς βλέπουν ζιζάνια πάνω στὴν γῆ καὶ θέλουνε νὰ μᾶς ἐξολοθρεύσουν, εἴτε μὲ τὴν πείνα εἴτε μὲ τὴν στέρηση. Ἐξεγέρθητε. Μὴ ὑπνῆτε. Διάβηκε ἡ ὥρα. Μήπως εἶναι καὶ ἀργά.
 
Γρηγόριος ὁ Ἀρχιπελαγίτης
==========================================
ΣΧΟΛΙΟ Ὁ Κύριος νὰ ἐνισχύση τοὺς βραχίονες τοῦ Ἕλληνα. Τουρκιὰ καὶ Εὐρώπη, Εὐρώπη καὶ Τουρκιά, πάντα ὁ Ἕλληνας πρέπει νὰ τὰ ἔχη στὰ ἴδια σταθμά, στὴν ἴδια ζυγαριά. 

Αποτέλεσμα εικόνας για γρηγοριος αρχιπελαγιτης
*Άρθρο καταπέλτης από τον καθηγούμενο Γρηγόριο της Ι.Μ. Δοχειαρίου για τη Μακεδονία και τους πολιτικούς. Θα πρέπει να ακολουθήσουν και άλλοι το παράδειγμα του Γέροντα Γρηγορίου και να βγουν μπροστά, πριν να είναι αργά για όλους μας. Οι καιροί είναι πονηροί και άκρως επικίνδυνοι…




Άρθρο του Καθηγουμένου της Ι.Μ Δοχειαρίου Γέροντα Γρηγορίου: ΑΓΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΗ

Το τελευταίο δημοσίευμα του Γέροντος Γρηγορίου

7 Οκτωβρίου 2018


Δυστυχς μως, διακήρυξη τς κατατάξεως το σίου μφιλοχίου στς δέλτους τς κκλησίας γινε π πίσκοπο, πο οτε τν συναναστράφηκε οτε στν δρόμο του περπάτησε. π μακρόθεν κοίταζε, λλ δν προσήγγιζε.
 Άρθρο του Καθηγουμένου της Ι.Μ Δοχειαρίου Γέροντα Γρηγορίου
                    ΑΓΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΗ


Στος σχατους ατος καιρος πο ζομε, που κοιτάξης, σκις θ δς κα ποστροφ το φυσικο κα το καλο. λλαξε τ φος κα τ θος τν νθρώπων κα μ περισσότερο θάρρος μπορες ν περπατς σ ρημους τόπους, παρ κε πο κατοικον νθρωποι. «Εδα τν νθρωπό μου· εδα τν Θεό μουΑτ δν χει σήμερα καμμι σχύ.

Τ Παράκλητο Πνεμα μως δν μς φήνει παρηγόρητους κα ατ τ ζομε μ τν μφάνιση γίων νθρώπων στν ποχή μας.Σπεύδουμε τά πλήθη τν πιστν ν σπαστομε τος τάφους τους κα ν ναζητήσουμε τν νάβλυση τν αμάτων κα τν κάθαρση τν ψυχν μας. Πόσα σύγχρονα προσκυνήματα χουμε. άσεις μέσα στν ξηρασία πο περνμε.

Τν γιότητα τν σίων ατν καταγγέλλει πρτα λαός. Ατς εναι τ στόμα τς κκλησίας κα τν φωνή του πισημοποιε κκλησία μέσα π τς Συνόδους. Πολλο μ ρωτονε:

Τ επε κκλησία;

Τ διατυμπανίζει λαός.

Κα πολλς φορς φαίνεται τι βιάζεται κα κτίζει ναος κα κάνει πανηγύρια. λας πάντα πάει μπροστά. πειτα βέβαια, ταν ρχεται κκλησία κα σφραγίζει τ θαμα τς γιότητας, πισημοποιε τ τραγούδια πο συνέταξε λαός, γι ν μνήση τν πατέρα κα τν γιο.

Ποιός θ πάη σήμερα στν Πάρο κα δν θ κούση γι τ παλαίσματα, τος γνες κα τ θλήματα το γέροντος ΦιλοθέουΛυπούμαστε βέβαια πο πίσημη κκλησία κωφεύει κα δν μς δίνει τν σφραγδα.
Τετάρτη, 29η το μηνς Αγούστου, Σύνοδος το Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως σφράγισε τν πίστη το λαο κα ναγνώρισε πίσημα τν γιότητα το σίου μφιλοχίου το Πατμίου. σα μέρη τν γνώριζαν χτύπησαν πανηγυρικ τς καμπάνες κα δόξασαν τν Θεό, πο εδαν τν εκόνα το μφιλοχίου νηρτημένη στ προσκυνητάρι. λα ατ μς χαροποίησαν πολλά, μς γέμισαν εφροσύνη κα λοι γαλλομέν ποδ ψάλλουμε τ τροπάριό του, πο τ εχαμε στ σεντούκι μέσα κα περιμέναμε ν κυματίση σημαία τς σιότητάς του.
«Τ γάπ το Λόγου λος πυρούμενος, ξ παλν σου νύχων φωσιώθης Θε, ελαβείας, μφιλόχιε, θησαύρισμα· π τ στήθει ησο ξιώθης προσπεσεν μετ το γαπημένου, κκεθεν ντλησας, μάκαρ, θεολογίας νθεα νάματα
Δυστυχς μως, διακήρυξη τς κατατάξεως το σίου μφιλοχίου στς δέλτους τς κκλησίας γινε π πίσκοπο, πο οτε τν συναναστράφηκε οτε στν δρόμο του περπάτησε. π μακρόθεν κοίταζε, λλ δν προσήγγιζε. Γέροντα τν νόμασε στς μιλίες του, λλ ποτ δν σπάσθηκε τ κράσπεδα τν ματίων του. Ο μιλίες του δν μς καρδίωσαν κα δυστυχς οδες ερέθη ν τν σταματήση. Λόγος πομπώδης κα δικανικός, πο δν εχε τίποτε ν κουμπήση στν καρδιά μας.
Εναι κρμα μες ο κληρικο ν προσπαθομε ν διδάξουμε τος νθρώπους μ κούφια λόγια. σάκις μαζεύω καρύδια κα τ βρίσκω κούφια, στενοχωρομαι. Βλέπω τν θεόρατο κορμ τς καρυδις κα τν οκτίρω. τσι, κούγαμε κα τν μιλητ κα σφιγξε καρδιά μας, χι βέβαια γι τν σιο, λλ γιατ μς μιλάει γι τ μέλι, πόσο νόστιμο εναι, χωρς ν τ χει δοκιμάσει ποτέ.
Ποιό τανε τ μυστικ τς γιότητας το γέροντος μφιλοχίου; Εχε ζήσει τν περιφρόνηση τν νθρώπων, τν συνασκητν του, κα ατ τν κανε ετυχισμένο. Μέσα στν καταφρόνια τν βλεπες ετυχ, χαρούμενο, νεπιτήδευτο. Κα λα ατ τ πέμεινε μ πομονή, μ καρτερία τν μελλόντων γαθν, γόγγυστα, κατάκριτα. Οδέποτε, ν το λαλούσαμε τ σχημα τν δελφν, συμφωνοσε μαζί μας, λλ κλινε τν κουβέντα: « τν ελογημένο. γκατάλειψη Θεο παθε. Κάνετε προσευχή. χει νάγκη ν τν καλύψουμε μ τ πι πολύτιμο βλατίο πο κρατ κάθε νθρωπος στ χέρια του
φο ποτ δν τν εδες ν μετανίζη μέχρι τ βαθιά του γεράματα, δν τν παρατήρησες τι τ μάτια του ταν πάντοτε βουρκωμένα ταν λειτουργοσε, δν τν πήλαυσες ν προσφέρη τν φιλοξενία κα τν λεημοσύνη τόσο πλόχερα, πο ο πλησίον του διερωτντο «Τί το μεινε μετ π ατ τ δοσίματα;», φο δν ξέρεις τ πατήματά του, γιατί πλησιάζεις τ ρος ν τ νεβς κα ν νεβάσης κι μς;
Ζοσε τν κτημοσύνη κα τν φτώχεια πως τ ποσχέθηκε στν μοναχική του κουρά. Δύο πράγματα κουγες ν ψιθυρίζη: τ «Κύριε ησο Χριστέ» κα «δελφοί μου, πάρχει χρεία πομονς». λόγος του ταν μετρημένος· οτε περβολς λεγε οτε ράματα κα προφητεες. Δίδασκε μ τν παρουσία του σα σπάνια κομε π νθρώπους. κενο πο τν διέκρινε περισσότερο π τος λλους Γέροντες ταν ελάβεια. Σ λη του τν ζω σέβιζε κα μπροστ στν Θε κα μπροστ στος νθρώπους. φυγε πλήρης ργων γαθν.
ν μς δινε μιλητς στω κα κάτι μικρ π τν ζωή του, θ φεύγαμε λοι μ πολλς ναμνήσεις. Τώρα, κούσαμε τ μαγγανοπήγαδο ν γυρίζη, λλ δν νέβαζε στς σέσουλες νερό. Μακάρι ν βρεθ ατς πο θ μς δώση τν δροσι τν λόγων κα τς ζως το σίου μφιλοχίου. Μακάρι ν μ τσιγγουνευθ Θες ν στέλνη σ μς, δ σ ατν τν κόσμο πο ζομε, νθη μυρίπνοα.
Ατ πο γράφω, δν τ γραψα π τν Πάτμο, λλ π να ρημητήριο πο βρίσκεται στος πρόποδες το ρους Βερτίσκου. Στάθηκα μακριά, γιατ φοβήθηκα τν αυτό μου τι θ χαλάσω τν γιορτή... π δ, φωνάζω κα μόνον σιος μ βλέπει κα μ κούει. Στος πόνους μου, ατν πικαλομαι. Ατς εναι συντροφιά μου κα παρηγορία μου.
Τας το σίου μφιλοχίου πρεσβείαις, Κύριε, λέησον μς. μήν.
Γρηγόριος ρχιπελαγίτης