Γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου : ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ[:Β΄Τιμ. 4,5-8] «Ο ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΕΝΟΣ ΑΓΙΟΥ» 3-1-1999] [Β 389β]

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ[:Β΄Τιμ. 4,5-8]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«Ο ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΕΝΟΣ ΑΓΙΟΥ»

 [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 3-1-1999] [Β 389, έκδοσις β΄]

      Τελειώνοντας, αγαπητοί μου, η περασμένη χρονιά, αρκετοί Χριστιανοί θα πρέπει να αυτοσυγκεντρώθηκαν και να σκέφτηκαν τι γεγονότα συνέβησαν εις την ζωήν των και ενδεχομένως και τι ακόμη θα μπορούσε να φέρει μπροστά τους η νέα χρονιά. Αν μάλιστα ο πιστός αισθάνεται ότι πλέον τελειώνει η ζωή του, τότε θα πρέπει πολύ πιο έντονα να κάθισε και να έκανε έναν απολογισμό. Απολογισμό πεπραγμένων- ίσως μιας ολοκλήρου ζωής… Γιατί τι άλλο είναι η συμβατική Πρωτοχρονιά, συμβατική Πρωτοχρονιά, όταν τον κομματιάζομε τον χρόνον, παρά για να μας βοηθήσει αυτή έστω η συμβατικότητα, να μας βοηθήσει να καταμερίσουμε ευθύνες και πεπραγμένα εις τον εαυτόν μας; Να βλέπει το παρελθόν ο άνθρωπος, αλλά ταυτόχρονα να ατενίζει και το μέλλον.

      Κάπως έτσι εμφανίζεται, αγαπητοί, και ο Απόστολος Παύλος, στη σημερινή αποστολική περικοπή που ακούσαμε, εις την δευτέραν προς Τιμόθεον επιστολήν του. Ο Παύλος είναι δέσμιος εις την Ρώμην. Είναι η δευτέρα του φυλάκισις. Όπου τελικά και εμαρτύρησε το 67 μετά Χριστόν.

        Η δευτέρα προς Τιμόθεον επιστολή  είναι η τελευταία του επιστολή. Σ’ αυτήν γράφει τα εξής στον Τιμόθεο: «Ἐγὼ γὰρ ἤδη σπένδομαι, καὶ ὁ καιρὸς τῆς ἐμῆς ἀναλύσεως ἐφέστηκε(:Ο καιρός να φύγω ήλθε). Tὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν ἠγώνισμαι, τὸν δρόμον τετέλεκα, τὴν πίστιν τετήρηκα· λοιπὸν, ἀπόκειταί μοι ὁ τῆς δικαιοσύνης στέφανος, ὃν ἀποδώσει μοι ὁ Κύριος ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, ὁ δίκαιος κριτής, οὐ μόνον δὲ ἐμοί, ἀλλὰ καὶ πᾶσι τοῖς ἠγαπηκόσι τὴν ἐπιφάνειαν αὐτοῦ(:όχι μόνο σε μένα, αλλά και σε όλους εκείνους, οι οποίοι αγάπησαν την επιφάνειά Του, την παρουσία Του)».

      Εδώ βρίσκομε τον απολογισμό ενός αγίου, για μια ολόκληρη ζωή. Και ο απολογισμός αυτός γράφεται για τον Τιμόθεο -πώς θα έπρεπε και εκείνος να τελειώσει την ζωή του- αλλά και για κάθε τιμό-θεον· για καθέναν ο οποίος τιμά τον Θεό.

       Καταρχάς, σημειώνει τον γρήγορο ερχομό του τέλους του. «Να, τελειώσαμε. Πότε ήμουν προς Δαμασκόν, όταν εγνώρισα τον Κύριον; Τώρα τελειώνομε». «Ὁ καιρὸς τῆς ἐμῆς ἀναλύσεως ἐφέστηκε» . «Να», λέει, «είναι παρών ο καιρός της ἐμῆς αναχωρήσεως». Αυτό το τέλος του το βλέπει μόνο –ας το προσέξομε αυτό- όχι απαισιόδοξα, αλλά αισιόδοξα. Όταν κανείς έχει μπροστά του εκείνο που λέγεται Βασιλεία του Θεού, εξαφανίζεται κάθε απαισιοδοξία. Δεν είναι γαντζωμένος στην παρούσα ζωή. Την αγάπησε την παρούσα ζωή, όπως όλοι οι άνθρωποι. Αλλά δεν είναι γαντζωμένος, όμως, εις την παρούσα ζωή. Ούτε με περιουσία ούτε και με άλλες κοσμικές φροντίδες. Είναι αληθινά ελεύθερος ο Παύλος.

      Και κινείται με κάθε άνεση ανάμεσα στον παρόντα και εις τον μέλλοντα κόσμον. «Ἐάν τε ἀποθνήσκωμεν –λέγει ο ίδιος στην προς Ρωμαίους-  ἐάν τε  ζῶμεν, τοῦ Κυρίου ἐσμέν». Τι ωραία!  «Είτε», λέει, «πεθαίνομε, είτε ζούμε, ανήκομε εις τον Κύριον». Ποία, λοιπόν, η μέριμνα; Ποίο το γάντζωμα; Ποία η ιδιαιτέρα φροντίδα; «Ἐάν τε  ζῶμεν, ἐάν τε ἀποθνήσκωμεν  τοῦ Κυρίου ἐσμέν». Και θα πει ακόμη στην προς Φιλιππησίους: «Ἐμοὶ δέ τὸ ζῆν Χριστὸς(:Για μένα, το να ζω, είναι ο Χριστός)  καὶ τὸ ἀποθανεῖν κέρδος». «Ναι, διότι θα φύγω γρηγορότερα να πηγαίνω εις τον Χριστόν τον Οποίον αγαπώ. «Καὶ τί αἱρήσομαι οὐ γνωρίζω (:Τι ανάμεσα από τα δύο αυτά να διαλέξω, δεν ξέρω). Συνέχομαι δὲ ἐκ τῶν δύο, τὴν ἐπιθυμίαν ἔχων εἰς τὸ ἀναλῦσαι καὶ σὺν Χριστῷ εἶναι (:και από τα δύο- λέει- συνέχομαι. Και να φύγω από τον παρόντα κόσμον και να είμαι με τον Χριστό)· πολλῷ γὰρ μᾶλλον κρεῖσσον (:πολύ περισσότερο καλύτερο είναι αυτό)· τὸ δὲ ἐπιμένειν ἐν τῇ σαρκὶ ἀναγκαιότερον δι᾿ ὑμᾶς». «Αλλά το να θέλω να επιμένω εις τον παρόντα κόσμο, να βρίσκομαι, είναι για λογαριασμό σας. Για να σας βοηθάω, για να σας συμβουλεύω». Είδατε πώς σκέπτεται ο Παύλος; Πραγματικά απολογισμός αγίου.

   Βλέπει ακόμη την ζωή του σαν μία ολοκληρωτική προσφορά στον Θεό. Προσφορά θυσίας στον Θεό. «Σπένδομαι», λέγει.  «Σπονδὴ καὶ θυσία γίνομαι Χριστῷ», λέγει ο Ζιγαβηνός ερμηνεύοντας. Τι θα πει «σπένδομαι»; «Γίνομαι σπονδή». Τι θα πει «σπονδή γίνομαι»; «Γίνομαι θυσία». Το ξέρομε από την ελληνική μας γλώσσα. Όταν λέμε «πηγαίνω να προσφέρω σπονδή ή σπονδές». Οι αρχαίοι Έλληνες όταν έτρωγαν στο τραπέζι, δεν ξεχνούσαν την παρουσία του Θεού. Οι αρχαίοι Έλληνες, οι ειδωλολάτραι· που εμείς ντρεπόμαστε να κάνομε τον σταυρό μας, Χριστιανοί όντες, όταν πρόκειται να φάμε. Έπαιρναν το ποτήρι τους ο καθένας και έχυναν λίγο κάτω στο πάτωμα, κάτω στη γη. Προσέφεραν σπονδή, θυσία, στον Θεό, στη θεά Δήμητρα, δεν ξέρω πού, πώς. Αυτό λέγεται «σπονδή». Θα πει θυσία. Και τώρα ο Παύλος λέγει: «ότι εγώ, αυτός καθ’ εαυτόν γίνομαι σπονδή, γίνομαι θυσία». Μάλιστα δεν είναι άγνωστη η θέσις ότι ο Χριστιανός οφείλει να είναι μία θυσία. Όχι με την έννοια την ηθική. Αλλά με την έννοια την οντολογικήν. Θα μου πείτε… Ναι. Ό,τι σας είπα.

        Γι'αυτό λέγει, στην προς Ρωμαίους, επί παραδείγματι: «Σας παρακαλώ –λέει- πολύ παραστῆσαι τὰ σώματα ὑμῶν θυσίαν ζῶσαν (:να παραστήσετε -Το ρήμα «παρίστημι» και «παρίσταμαι» είναι λειτουργικός όρος- Σας παρακαλώ, λοιπόν, να παραστήσετε - δεν λέει «τις ψυχές σας», δεν λέει «τις καρδιές σας», αλλά λέει: -τα σώματά σας». Το προσέξατε; «Παραστῆσαι», λοιπόν, «τὰ σώματα ὑμῶν θυσίαν ζῶσαν(:Να παραστήσετε, να προσφέρετε τα σώματά σας θυσίαν ζωντανή -Τότε προσέφεραν επάνω εις μίαν εσχάραν ένα σφάγιον. Έβαζαν από κάτω φωτιά και το έκαιγαν. Είναι παρμένη η φράσις του ακριβώς από κει. Και λέει «θυσία ζωντανή». Γιατί ένα σώμα είναι ζωντανό- ἁγίαν, εὐάρεστον τῷ Θεῷ».

     Θα πω ένα μικρό παραδειγματάκι, γιατί βλέπω κάποια νέα παιδιά. Το να είσαι νέος, ανύπαντρος και να έχεις πειρασμούς σαρκικούς και να λες «όχι»· και να λες: «όχι, δεν θα πάω στην πορνεία». Ξέρετε στην πραγματικότητα τι είναι; Και μάλιστα κατά κυριολεξίαν; Ως να έβαλες επάνω εις την εσχάρα του θυσιαστηρίου το σώμα σου, σώμα, δεν λέω ψυχή, το σώμα σου να καίεται και να προσφέρεις θυσία εις τον Θεό. Γιατί ο Θεός αυτό θέλει. Είναι καταπληκτικό, αγαπητοί μου.

       Ωστόσο, να ξαναγυρίσω στον Παύλο. Ρίχνει μια ματιά στο παρελθόν ο Απόστολος και διαπιστώνει τρία μεγάλα σημεία. Πρώτον: «Τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν ἠγώνισμαι (:τον αγώνα τον καλόν τον έχω αγωνιστεί)». Βλέπει την ζωή του Χριστιανού έναν αγώνα εναντίον των δυνάμεων του κακού. Εναντίον των δαιμονικών δυνάμεων· που είναι και έξω από μας και μέσα από μας αυτές οι δυνάμεις.

       Αγώνας ακόμα όχι μόνον δια την πνευματική ζωή, αλλά και δια την διάδοσιν του Ευαγγελίου. Θέλει πολύ αγώνα. Και ο αγώνας αυτός είναι μοναδικά καταξιωμένος, μοναδικά καλός. Γι'αυτό λέγει: «Τον αγώνα τον καλόν έχω αγωνιστεί». Είδατε; Όχι απλώς τον αγώνα. Αλλά τον αγώνα τον καλόν. Γιατί υπάρχουν πολλοί αγώνες στη ζωή, που είναι η ματαιοπονία ή και ακόμη αγώνες άξιοι ντροπής. Να γίνεις πλούσιος… αγωνίζεσαι. Να κατακτήσεις πράγματα, τα οποία θα μπορούσαν να είναι πράγματα ντροπής. Αγωνίζεσαι. Όχι! Γι’ αυτό καλώς ο Παύλος τονίζει και λέγει: «Έχω αγωνιστεί τον αγώνα τον καλόν». Υπάρχουν και τιμημένοι αγώνες. Αλλά μοναδικά καλός που αντέχει στην αιωνιότητα είναι μόνον ο χριστιανικός αγώνας.

        Δεύτερον. Λέγει ο Παύλος: «Τόν δρόμον τετέλεκα (:Τον δρόμο τον έχω τελειώσει)». Είναι ο δρόμος της αρετής· που φέρει στον Θεό. «Αυτόν», λέγει, «τον έχω τελειώσει». Λέγει ο Ζιγαβηνός σχολιάζοντας: «Τὸν εἰς Θεόν τους τρέχοντας φέροντα τὸν τῆς ἀρετῆς». Η ζωή μοιάζει με έναν δρόμο, αγαπητοί· τον οποίον θα τελειώσομε. Και τίθεται το θέμα: Πώς θα βαδίσομε αυτόν τον δρόμον; Που λέγεται ζωή; Και που αρχίζει με τη γέννησή μας και τελειώνει με την τελευταία μας πνοή; Ο ίδιος ο Απόστολος μάς πληροφορεί και μας λέγει: «Οὐδενὸς λόγον ποιοῦμαι, οὐδὲ ἔχω τὴν ψυχήν μου τιμίαν ἐμαυτῷ ὡς τελειῶσαι τὸν δρόμον μου μετὰ χαρᾶς· καὶ τὴν διακονίαν ἣν ἔλαβον παρὰ Κυρίου Ἰησοῦ(:Τίποτα δεν σκέφτομαι. Τίποτα δεν θεωρώ σπουδαίο. Όσο να τελειώσω τον δρόμον μου. Τον δρόμο μου με χαρά. Εκείνον που μου ανέθεσε ο Κύριος ως διακονίαν. Να τον υπηρετήσω. Αυτόν που έλαβα –λέγει- παρά του Κυρίου Ιησού Χριστού)».

      Εμείς; Αν με ρωτήσετε. Εκείνος είχε δύο στοιχεία. Τόσο τη σωτηρία του, όσο και τον αγώνα του υπέρ του Ευαγγελίου. Εμείς έχομε τουλάχιστον τον δρόμο μας υπέρ της σωτηρίας μας. Γιατί τι είναι, παρακαλώ, μία ζωή; Ένας δρόμος, μία ζωή, τι είναι; Είναι μία πίστωσις χρόνου για την σωτηρία μας. Θα το ξαναπώ. Δεν ερχόμαστε εδώ για να παντρευτούμε, να πάμε στρατιώτες, να κάνομε λεφτά, να ανοίξομε μαγαζιά, να πούμε, να κάνομε, να χορέψομε, να τραγουδήσομε. Όχι, όχι, όχι, όχι… Αυτά συνιστούν απλώς μία ούτως ειπείν, ό,τι νόμιμον απ’ αυτά, εννοείται, συντήρηση αυτού του μήκους της ζωής. Στην πραγματικότητα ζούμε για να σωθούμε. Η ζωή μας είναι μία πίστωσις, μην το ξεχνάμε ποτέ, μία πίστωσις, σωτηρίας. Η ζωή μας, λοιπόν, είναι πιο κάτω από τον Χριστιανισμόν, από το χριστιανικό καθήκον. Δεν είναι να ζήσω για να ζήσω. Αλλά είναι να ζήσω για να σωθώ. Η ολοκλήρωσις της εμπιστευθείσης διακονίας. Και όλα αυτά όχι με βαριεστημάρα. Όχι με απαισιοδοξία. Αλλά με χαρά. Αρκεί να βρω το νόημα. Το νόημα. Αυτό είναι όλη η ιστορία: να βρω το νόημα.

       Ακόμη, λέγει στους Κορινθίους ο Απόστολος: «Οὕτω τρέχετε (:έτσι να τρέχετε) ἵνα καταλάβητε(:για να κάνετε κατοχή ενός πράγματος)». Και τι είναι αυτό που πρέπει να «καταλάβητε»; Δηλαδή «να κάνετε κατοχή» - του «καταλαμβάνω, πιάνω, κατέχω». Η αιώνιος Βασιλεία. Πρέπει οπωσδήποτε να κερδίσομε την αιώνιο Βασιλεία. Γιατί είναι αιωνία. Γιατί είναι αγαθή. Κάπου αλλού θα γράψει στον Τιμόθεο: «Ἐπιλαβοῦ τῆς αἰωνίου ζωῆς». Δηλαδή «να αρπάξεις και να κρατάς την αιώνιον ζωήν».

      Ακόμη, θα γράψει στους Φιλιππησίους ο Παύλος: «Ἓν δέ(:Ένα), τὰ μὲν ὀπίσω ἐπιλανθανόμενος, τοῖς δὲ ἔμπροσθεν ἐπεκτεινόμενος (:τα πίσω μου; Τα χρονικώς πίσω μου; Τα έχω αφήσει. Τα έχω ξεχάσει. Μπροστά μου τι έχω; Επεκτείνομαι σε εκείνα που είναι χρονικώς, εννοείται, μπροστά μου) κατὰ σκοπὸν διώκω (:δεν ζω άσκοπα. Αλλά επιδιώκω κατά σκοπόν) ἐπὶ τὸ βραβεῖον τῆς ἄνω κλήσεως τοῦ Θεοῦ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ (:που είναι η άνω κλήσις, το άνω κάλεσμα του ουρανού. Να σωθώ)».

       Υπογραμμίζομε ακόμη: Ένα μόνο θέμα πρέπει να μας απασχολεί. Ό,τι παλιό, που ήδη επετελέσθη, δεν το προσέχω, πια. Επιτυχίες; Ε, καλά. Αποτυχίες και αμαρτίες; Μου τα συγχωρεί ο Θεός. Σε τι υπολείπομαι; Αυτό που είναι μπροστά μου. Στην πορεία μου έχω συγκεκριμένο σκοπό. Το βραβείον της άνω κλήσεως.

      Και το τρίτο σημείο που αποτελούν αυτά τα τρία, θα λέγαμε, θεμελιώδη στοιχεία της απολογίας ενός αγίου. «Την πίστιν τετήρηκα (:Την πίστιν την έχω τηρήσει)». Ο λόγος μάς θυμίζει αυτό που είπε ο Κύριος: «Πλὴν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐλθὼν ἄρα εὑρήσει τὴν πίστιν ἐπὶ τῆς γῆς;». Το λέγει στο κατά Λουκάν, 18^ο κεφάλαιον. «Καλά», λέει, «όλα, όλα, όλα, Εγώ θα ξανάρθω, όλα αυτά. Το θέμα δεν είναι εκεί», λέει ο Κύριος. «Το θέμα είναι ότι όταν θα ξανάρθω, θα βρω την πίστη επάνω στη Γη;».  Γιατί; Διότι αυτή η πίστις θα προσβάλλεται διαρκώς από εκείνους και εκείνα, πρόσωπα και συνθήκες, που φέρνουν τον Αντίχριστο. Και θα αμαυρώσει την πίστιν ο Αντίχριστος επί της Γης. «Καί ἀντίχριστοι –για να χρησιμοποιήσω την γλώσσα του Ιωάννου- πολλοί γεγόνασι». «Πολλοί αντίχριστοι», λέει, «έχουν γίνει». Όταν με κάθε τρόπο, να, ανοίξτε ένα ραδιόφωνο, ανοίξτε ένα κανάλι να δείτε τι τριβή κάνουν στο θέμα της πίστεως. Συγκεκριμένα άκουσα, στο πρώτο πρόγραμμα, άκουσα, ότι «δεν είναι», λέει, «πολύ ακριβής η ημερομηνία που γεννήθηκε ο Χριστός». Ε, και; «Χάνομε», λέει, «κατά δύο χρόνια έως πέντε χρόνια». Ε, και; Εμένα με ενδιαφέρει ότι ήρθε ο Χριστός. Αν τώρα είναι δύο χρόνια πιο μπροστά, δύο χρόνια πιο πίσω, τι με ενδιαφέρει; «Αυτός ο μικρός», λέει, «που ήρθε, μας τα μπέρδεψε». Και ποιος είναι αυτός ο «μικρός»; Ο Ιησούς Χριστός. Είδατε; «Αυτός ο μικρός, που ήρθε μας τα μπέρδεψε». Ο Θεός να μας ελεήσει, αγαπητοί μου. Η πίστις; Αν κρατιέται από μερικούς, για λόγους προσχήματος κρατιέται. Η πίστις διαρκώς φθείρεται και προσβάλλεται. Ας το ξέρομε αυτό. Είναι ανάγκη να το μάθομε.

      Και ποιος θα διατηρήσει την πίστιν στο θεανθρώπινο πρόσωπο του Ιησού Χριστού; Αυτή είναι η πίστις. Αυτή είναι. Προσέξτε: Είναι να πιστεύω ότι ο Ιησούς Χριστός είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος. Από τη στιγμή που θα αρχίσω να ακούω και να μαθαίνω και να λέγω και να παπαγαλίζω ότι «ο Χριστός είναι σπουδαίος, πλην όμως άνθρωπος μόνον», τότε έχασα την πίστιν. Κι αν το θέλετε, κι από την άλλη μεριά, από τα δεξιά. Εάν λέγω ότι «είναι Θεός, αλλά δεν έγινε πραγματικά άνθρωπος». Όπως κήρυσσε κάποτε ο δοκητισμός. Επί παραδείγματι σας το είπα. Δεν έχω ορθήν πίστιν. Ο Ιησούς Χριστός είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος. Αυτήν την πίστη μου πρέπει να την διατηρήσω πάση θυσία.

       Έτσι η πίστις δεν αναφέρεται μόνον, όπως μερικοί θέλουν και βαυκαλίζονται να λένε, στην ύπαρξη του Θεού ή στην πρόνοια του Θεού. Αλλά ότι ο Ιησούς Χριστός είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος. Και ότι ο πιστός, αφού αυτό πιστεύει, οφείλει να ζήσει την σταυρώσιμη διάσταση του Ευαγγελίου. Πρέπει να μπει στην περιπέτεια της παρούσης ζωής. Την περιπέτεια εκείνη που του δημιουργεί, παρακαλώ, αγαπητοί μου, η αντίθεσή του με τον κόσμο. Η αντίθεσή του με τον κόσμον.  Μην το ξεχνούμε. Και η πίστις μαζί με την αγάπη, δοκιμάζεται στο μαρτύριο. Και ο Παύλος ήταν έτοιμος να το δεχθεί.

     Και τι αναμένει αυτήν την πορεία του Αποστόλου; «Λοιπὸν –λέγει ο ίδιος- ἀπόκειταί μοι ὁ τῆς δικαιοσύνης στέφανος, ὃν ἀποδώσει μοι ὁ Κύριος ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, ὁ δίκαιος κριτής, οὐ μόνον δὲ ἐμοί, ἀλλὰ καὶ πᾶσι τοῖς ἠγαπηκόσι τὴν ἐπιφάνειαν αὐτοῦ». Είναι ο στέφανος. Και ο στέφανος είναι η Βασιλεία του Θεού· που αναμένει τον Παύλον. Και τον Τιμόθεον στον οποίον γράφει αυτά. Και τον κάθε –όπως σας είπα στην αρχή, τον κάθε τιμό-θεον. Καθέναν που τιμά και σέβεται τον Θεό. Δεν είναι εδώ μία μεγαληγορία. Δεν είναι μία υπερηφάνεια. Είναι ο μισθός. Αν επιτρέπεται να το πούμε έτσι, αν και δεν έχω τώρα τον καιρό να σας πω την έννοια του μισθού. Αλλά και για κάθε πιστόν ισχύουν αυτά. Εξάλλου δεν τα είπαμε γιατί ο Παύλος τα λέγει. Αλλά γιατί ο Παύλος τα λέγει και για μας. Και ο καθένας πρέπει να κάνει αυτόν τον απολογισμόν. Και να αποδεχθεί αυτόν τον αγώνα, για να μπορεί να κερδίσει το βραβείον της άνω κλήσεως.

      Αγαπητοί, βρισκόμαστε μπροστά στον απολογισμό της ζωής ενός αγίου. Για να μπορέσομε κι εμείς, σας είπα, να έχομε καλήν απολογία ενώπιον του Χριστού. Ας αρχίσομε να πολιτευόμεθα όπως ο Παύλος. Ο Κύριος μάς ειδοποιεί: «Ἒρχομαι ταχύ (: Έρχομαι γρήγορα) – λέγει-·  κράτει ὃ ἔχεις (:να κρατάς γερά εκείνο το οποίον έχεις) -Τι κρατούμε; Τι έχομε; Την ορθόδοξον πίστιν μας. Πιστεύοντες εις το θεανθρώπινον πρόσωπον του Χριστού - ἵνα μηδεὶς λάβῃ τὸν στέφανόν σου (: για να μην πάρει κανένας το στεφάνι σου)». Αμήν.

         ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ

   και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή

            μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,

         ψηφιοποίηση και επιμέλεια της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας:

                           Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

ΠΗΓΕΣ:

·        Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

·        https://www.arnion.gr/mp3/omilies/p_athanasios/omiliai_kyriakvn/omiliai_kyriakvn_784.mp3