Οἱ καταχθόνιοι στόχοι τοῦ Σιωνισμοῦ: Ὁ ἀφανισμὸς τῶν ἀναφορῶν τῆς πίστεως Χριστιανῶν καὶ Μουσουλμάνων.
Ὅταν αὐτοὶ ἔφθασαν εἰς Μ. Ἀνατολὴν ἡ κόλασις μετεβλήθη εἰς κόλασιν!
ΚΑΤΑΛΥΣΙΣ Ι. Ν. ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΚΑΙ ΤΕΜΕΝΟΥΣ ΟΜΑΡ
Ἀντίλαλος ἀπὸ Ἱερουσαλὴμ μὲ τὰ πολλαπλᾶ μέλλοντα τῶν προφητῶν, Χριστιανῶν, Μουσουλμάνων, Ἑβραίων ἤ κοινὸν μέλλον ἐν εἰρήνῃ;
Τοῦ κ. Ἀλεξίου Παναγοπούλου,
καθηγητοῦ καὶ ἀκαδημαϊκοῦ (DDDr., Dr.Habil.)
Ἡ περιοχὴ τοῦ Ὄρους τοῦ Ναοῦ, στὴν Ἱερουσαλήμ, δὲν ἀποτελεῖ μόνο θρησκευτικὸ σύμβολο, ἀλλὰ καὶ ἀντικείμενο σύνθετου διεθνοῦς νομικοῦ καθεστῶτος. Ἡ παρουσία τοῦ Τεμένους Ὀμὰρ καὶ τοῦ εὐρύτερου συγκροτήματος τοῦ Haram al-Sharif τελεῖ ὑπὸ καθεστὼς ἰδιαίτερης προστασίας, τὸ ὁποῖο ἔχει διαμορφωθεῖ μέσα ἀπὸ ἀποφάσεις διεθνῶν ὀργανισμῶν καὶ νομικὲς ἱστορικὲς συμφωνίες.
- Τὸ καθεστὼς τῆς Ἱερουσαλὴμ στὸ διεθνὲς δίκαιο, ἑδράζεται ἀρχικὰ στὸ Ψήφισμα 181 (1947) τοῦ Ὀργανισμοῦ Ἡνωμένων Ἐθνῶν, τὸ ὁποῖο προέβλεπε τὴν καθιέρωση τῆς πόλης ὡς corpus separatum ὑπὸ διεθνῆ διοίκηση.
Μετὰ τὸν Πόλεμο τῶν Ἕξι Ἡμερῶν, ἡ Ἀνατολικὴ Ἱερουσαλήμ, τέθηκε ὑπὸ ἰσραηλινὸ ἔλεγχο, γεγονὸς ποὺ ὁδήγησε σὲ σειρὰ ἀποφάσεων τοῦ Συμβούλιου Ἀσφαλείας ΟΗΕ: Ψήφισμα 242 (1967): Ἀρχή τῆς μὴ ἀπόκτησης ἐδάφους διὰ τῆς βίας.
Ψήφισμα 478 (1980): Μὴ ἀναγνώριση τῆς προσάρτησης τῆς Ἱερουσαλὴμ ἀπὸ τὸ Ἰσραήλ.
Συνεπῶς, τὸ διεθνὲς δίκαιο ἐξακολουθεῖ νὰ θεωρεῖ τὴν Ἀνατολικὴ Ἱερουσαλὴμ ὡς κατεχόμενο ἔδαφος.
- Προστασία θρησκευτικῶν μνημείων καὶ πολιτιστικῆς κληρονομιᾶς.
Ἡ προστασία τοῦ χώρου ἐνισχύεται ἀπὸ τὴν UNESCO, ἡ ὁποία ἔχει χαρακτηρίσει τὴν Παλαιὰ Πόλη τῆς Ἱερουσαλὴμ ὡς Μνημεῖο Παγκόσμιας Κληρονομιᾶς.
Παράλληλα, ἰσχύουν:
Ἡ Σύμβαση τῆς Χάγης 1954,
ἡ Τέταρτη Σύμβαση τῆς Γενεύης, μάλιστα οἱ συμβάσεις αὐτὲς ἀπαγορεύουν:
Καταστροφὴ θρησκευτικῶν μνημείων, ἀλλαγὴ τοῦ χαρακτήρα ἱερῶν τόπων σὲ κατεχόμενες περιοχές.
Ἑπομένως, ὁποιαδήποτε ἐνέργεια κατεδάφισης ἢ μεταβολῆς τοῦ status quo θὰ συνιστοῦσε σοβαρὴ παραβίαση τοῦ διεθνοῦς ἀνθρωπιστικοῦ δικαίου.
- Τὸ καθεστὼς τοῦ “status quo” καὶ ὁ ρόλος τῆς Ἰορδανίας. Ἡ διαχείριση τοῦ Haram al-Sharif διέπεται ἀπὸ ἕνα ἄτυπο ἀλλὰ ἰσχυρὸ καθεστὼς “status quo”, στὸ ὁποῖο διαδραματίζει καθοριστικὸ ρόλο ἡ Ἰορδανία μέσῳ τοῦ Ἰσλαμικοῦ Waqf.
Ἡ ρύθμιση αὐτὴ ἐνισχύθηκε ἀπὸ τὴ Συνθήκη Εἰρήνης Ἰσραήλ – Ἰορδανίας 1994, ἡ ὁποία ἀναγνωρίζει τὸν εἰδικὸ ρόλο τῆς Ἰορδανίας στὰ ἱερὰ μουσουλμανικὰ μνημεῖα.
Ὁποιαδήποτε μονομερὴς ἀλλαγή:
Θὰ μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ ὡς παραβίαση τῆς διεθνοῦς συμφωνίας. Καὶ θὰ μπορεῖ νὰ ἐνεργοποιήσει περιφερειακὲς ἐντάσεις.
- Γεωπολιτικὲς συνέπειες τῆς πιθανῆς ἀνατροπῆς, ἡ ὑποθετικὴ καταστροφὴ τοῦ Τεμένους καὶ ἡ ἀνέγερση νέου Ναοῦ θὰ εἶχε ἄμεσες συνέπειες, ὅπως:
α. Περιφερειακὴ σύγκρουση, ὅπου πιθανῶς θὰ ἐμπλέκονταν κράτη ὅπως:
Ἰράν, Τουρκία, Ἀραβικὸς κόσμος συνολικά.
β. Ἐνεργοποίηση μὴ κρατικῶν δρώντων. Ὀργανώσεις ὅπως ἡ Χεζμπολὰχ θὰ μποροῦσαν νὰ ἐμπλακοῦν στρατιωτικά.
γ. Παγκόσμια ἀστάθεια.
Ἡ κρίση θὰ μποροῦσε νὰ ἐξελιχθεῖ σὲ εὐρύτερη σύγκρουση, λόγῳ ἐμπλοκῆς μεγάλων δυνάμεων.
- Ἡ θρησκεία ὡς παράγοντας διεθνῶν σχέσεων, μὲ ἐσχατολογικὲς ἀντιλήψεις, ὅπως αὐτὲς ποὺ συνδέονται μὲ τὴ Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννη καὶ τὴ θεολογία τοῦ Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς, μπορεῖ νὰ μὴ ἀποτελοῦν μέρος τοῦ διεθνοῦς δικαίου, ὅμως τὸ ἑρμηνεύουν καὶ τὸ καταγράφουν.
Ὡστόσο, στὴ σύγχρονη διεθνολογία ἀναγνωρίζεται ὅτι: Οἱ θρησκευτικὲς ἀφηγήσεις ἐπηρεάζουν στρατηγικὲς ἐπιλογές.
Διαμορφώνουν ἐθνικὲς ταυτότητες καὶ μποροῦν νὰ λειτουργήσουν ὡς καταλύτες συγκρούσεων.
Ἡ ἐργαλειοποίηση τέτοιων ἀφηγήσεων ἢ ἑρμηνειῶν ἐνδέχεται νὰ δημιουργήσει αὐτὸ ποὺ στὴ θεωρία διεθνῶν σχέσεων ἀποκαλεῖται “security dilemma” μὲ πολιτισμικὰ χαρακτηριστικά.
- Συμπέρασμα εἶναι ὅτι ἡ διεθνολογικὴ προσέγγιση καὶ ἡ πιθανότητα δραστικῆς μεταβολῆς στὸ καθεστὼς τῆς Ἱερουσαλήμ:
Συγκρούεται μὲ τὸ ἰσχῦον διεθνὲς δίκαιο καὶ ἀντιβαίνει σὲ διεθνεῖς πολυμερεῖς συμφωνίες καὶ ἐνέχει ἐξαιρετικὰ ὑψηλὸ γεωπολιτικὸ κόστος.
Ἑπομένως, ἐνῶ οἱ μεσσιανικὲς ἀφηγήσεις διατηροῦν τὴ ραββινικὴ θεολογικὴ καὶ πολιτισμική τους σημασία, ἡ πραγμάτωσή τους στὸ πεδίο τῆς διεθνοῦς πολιτικῆς προσκρούει σὲ ἕνα πυκνὸ πλέγμα νομικῶν, διπλωματικῶν καὶ στρατηγικῶν περιορισμῶν, ποὺ θεωρῶ θὰ μπορέσουν νὰ παρακαμφθοῦν μὲ τὸν ἕνα ἢ ἄλλο τρόπο. Τότε, ὅταν πλέον θὰ ἔχει ἔλθει τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, γιὰ τὴν ἐμφάνιση τοῦ μεσσία τοῦ Ἰσραὴλ (γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς ἀντί.χριστὸς) καὶ τὴν παράλληλη κατασκευὴ τοῦ ναοῦ τοῦ Σολομώντα. Ὀψόμεθα.
* Ἀκαδημαϊκὸς Καθηγητής (Academician Prof. DDDr. Dr.Habil.), PhD Νομικῶν & Πολιτικῶν Ἐπιστημῶν, PhD Βιοηθικῆς, PhD Θεολογίας, Post-Doc Studies (Νομικῶν, Βιοηθικῆς, Θεολογίας). Dr. Habil. τοῦ Δικαίου – Διπλωματοῦχος Ὑφηγητής. Πτυχιοῦχος Ἱστορίας/Φιλολογίας, Θεολογίας καὶ Νομικῆς (δικηγόρος). Καθηγητὴς Νομικῆς FPSP. Ἀκαδημαϊκὸς τριῶν Ξένων Ἀκαδημιῶν τῶν Ἐπιστημῶν: – EASA (Εὐρώπης) – MCA (Μόσχας τῶν ἑπτὰ Σλαβικῶν Κρατῶν) – IEAI (Ἰνδίας) καὶ Συγγραφέας.