Διὰ τὸ θέμα τοῦ Περιστερίου
Τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀσκάλωνος Νικηφόρου
Θέλω νὰ συγχαρῶ τὸν κ. Δημήτριο Β. Ἐμμανουήλ γιὰ τὸ θαυμάσιο ἄρθρο του «Τοιοῦτος ἡμῖν ἔπρεπεν Ἀρχιερεύς»; ποὺ δημοσιεύθηκε στὸ σημερινὸ φύλλο, 20 Μαρτίου, 2026, τῆς ἐφημερίδας σας. Αὐτή εἶναι ἡ διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τὴν ὁποία ὁρκίσθηκε νὰ κηρύττη ὁ σημερινὸς Ἐπίσκοπος τῆς Μητροπόλεως Περιστερίου κατὰ τὴν χειροτονία του; Δυστυχῶς ἐξαπάτησε ἐκείνους οἱ ὁποῖοι τὸν ἐξέλεξαν καὶ τὸν χειροτόνησαν (μερικοὶ ἀπὸ τοὺς ὁποίους δυστυχῶς, ἔχουν τὰ δικὰ του μυαλὰ καὶ σφυρίζουν ἀδιάφοροι γιὰ τὰ ὅσα συμβαίνουν), καὶ ἐνῶ ἄλλα δήλωσε καὶ ὁρκίσθηκε κατὰ τὴν χειροτονία του, ἄλλα ἄρχισε νὰ κηρύττη ἀπὸ τὴν ἄλλη ἡμέρα, χωρὶς ἴχνος ντροπῆς .
Ἄραγε, τὶ νὰ σκέπτεται ὅταν ψάλη στὴν Ἐκκλησία : «Κύριε, ὅπλον κατὰ τοῦ διαβόλου τὸν σταυρὸν σου ἡμῖν δέδωκας. Φρίττει γὰρ καὶ τρέμει, μὴ φέρων καθορᾶν αὐτοῦ τὴν δύναμιν· ὅτι νεκροὺς ἀνιστᾷ καὶ θάνατον κατήργησε. Διὰ τοῦτο προσκυνοῦμεν τὴν ταφὴν σου καὶ τὴν ἔγερσιν», καὶ «Σῶσον Κύριε τὸν λαὸν σου καὶ εὐλόγησον τὴν κληρονομίαν σου, νίκας τοῖς Βασιλεῦσι κατὰ βαρβάρων δωρούμενος καὶ τὸ σὸν φυλάττων διὰ τοῦ Σταυροῦ σου πολίτευμα».
Βεβαίως, δὲν ἀρνοῦμαι στὸν κάθε ἄνθρωπο, Κληρικὸ ἢ Λαϊκό, τὸ διακαίωμα νὰ ἀλλάξη γνώμη γιὰ ὁτιδήποτε. Ἐὰν ὅμως ἔχει καὶ ἴχνος φιλότιμου, θὰ ἔπρεπε νὰ δηλώση ξεκάθαρα ὅτι δὲν συμφωνεῖ μὲ ὅσα διδάσκει ἡ Ἐκκλησία καὶ νὰ παραιτηθῆ, ὅπως θά ἔπρεπε νὰ κάνουν καὶ ὅλοι ἐκεῖνοι ποὺ κουβαλοῦν τὰ ἴδια μυαλά, εἴτε εἶναι Πατριάρχες, Ἀρχιεπίσκοποι, Ἱερεῖς καὶ ἁπλοὶ Χριστιανοί. Θὰ μποροῦσε ἐπίσης νὰ δηλώση ὅτι δὲν συμφωνεῖ μὲ ὅλα ὅσα κηρύττει ἡ Ἐκκλησία καὶ νὰ ζητήση σύγκληση τῆς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας, γιὰ νὰ συζητήση τὶς διαφοροποιήσεις του καὶ ὕστερα νὰ ἀρχίση νὰ κηρύττη ἀναλόγως. Βεβαίως, θὰ πῆ κάποιος ὅτι ἡ, ἔστω Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος, ἀποφάσισε ὅτι αὐτά ποὺ κηρύττει ὁ Μητροπολίτης Περιστερίου δὲν συμφωνοῦν μὲ τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ μᾶλλον δὲν τὰ ἄκουσε ὁ «Ἅγιος» Περιστερίου, ἢ ἡ Σύνοδος τὸν ἐνημέρωσε «ὑπηρεσιακῶς» ὅτι ἡ ἀπόφασὴ της δὲν ἦταν γιὰ τοὺς ἐπισκόπους ἀλλὰ μόνο γιὰ τὸν «Λαὸ», ὁ ὁποῖος, καλὰ θὰ κάνη νὰ «κοιτάζη» τὴν δουλειὰ του καὶ νὰ μὴ ἀνακατεύεται στὰ Ἐκκλησιαστικὰ πράγματα!!!
Μᾶς λέγει ὅτι ὁ διάβολος νίκησε τὸν Χριστό, γιὰ μιὰ στιγμή, πάνω στὸν Σταυρό. Ὄχι, δὲν νίκησε τὸν Χριστό. Ἦταν ἀδύνατο νὰ νικήση τὸν Χριστό, τὸ ἕνα ἀπὸ τὰ πρόσωπα τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ὁ διάβολος νίκησε καὶ νικᾶ καθημερινὰ ἀνθρώπους σὰν τὸν ταλαίπωρο ἐπίσκοπο τοῦ Περιστερίου, ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι ἀπομακρύνθηκαν ἀπὸ τὸν Χριστό, σὰν τὸν ἄσωτο τῆς Εὐαγγελικῆς περικοπῆς. Εἶναι ἀξιολύπητοι τέτοιοι ἄνθρωποι, γιατί, ἐνῶ ἦταν ἀσφαλεῖς στὸ σκάφος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, τὸ ἐγκατέλειψαν, νομίζοντες ὅτι θὰ περνοῦσαν καλύτερα στὸν ἀχανῆ ὠκεανὸ τοῦ κόσμου, ὅπου δὲν ὑπάρχει Σωτηρία.