Ὁ Καντιώτης ἐλέγχει τὸν Βασιλέαν Παῦλον
Εἰς ποίους, ἆραγε, καιροὺς οἱ δυστυχεῖς ζῶμεν; Ἰδού, οἱ κλέπται καὶ οἱ κακοῦργοι πληθύνονται. Ὦ Κύριε καὶ Θεέ μου! «Ἐκεῖ ὅπου ἐκρέμων οἱ κλέπται τὰ σπαθιά αὐτῶν, κρεμῶσι νῦν οἱ κακοῦργοι τὰ μεταξωτά των». Πόσον, ὅμως, ἠλλοιώθησαν οἱ καιροὶ εἰς τὴν εὐλογημένην ταύτην πατρίδα! Σήμερον, «οἱ μὲν καπετάνιοι κατέληξαν εἰς τὴν κώπην, οἱ δὲ ναῦται κρατοῦσι τὸ τιμόνιον τῆς ὁλκάδος». Ἀλλά, διὰ τί, Κύριε, νὰ ζῶμεν εἰς τοιαύτην ἐποχὴν ἐκπτώσεως καὶ νὰ ἐπαναλαμβάνωμεν τὰ θλιβερὰ ταῦτα λόγια;
Κατὰ τὰ ἔτη 1947-1948, ὁ πατὴρ Αὐγουστῖνος Καντιώτης, ὑπηρετῶν ὡς ἀρχιμανδρίτης καὶ ἱεροκῆρυξ, ἐξεφώνησε διπύρινον λόγον, ἐλέγχων δριμύτατα τὴν ἀσέλγειαν τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Ὄρθωσε τὸ ἀνάστημα αὐτοῦ ἐνώπιον τοῦ τότε Βασιλέως Παύλου, ἀπευθύνων πρὸς αὐτὸν τὸν βαρυσήμαντον λόγον: “Εἶσθε μασόνος, Μεγαλειότατε;”













.jpg)








