«Σύγκρουση εξουσιών»
(Σύνοδος Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος Νοεμβρίου 1972)
Η Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος το Νοέμβριο του 1972 έχει περιλάβει μέσα της μια βαθειά διαίρεση, σύγκρουση ίσως, ανάμεσα στον τότε Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο Α' και στον π. Αυγουστίνο Καντιώτη, Επίσκοπο Φλωρίνης (τότε).
Το επίμαχο ζήτημα ήταν ο Καταστατικός Χάρτης, που έκανε διάκριση στους Ιερούς Κανόνες.
Πολλές «αρμόδιες» εισηγήσεις και συζητήσεις έχουμε ακούσει και διαβάσει γύρω από το θέμα «ποιοί ανήκουν ή όχι» στην Ορθόδοξη = Καθολική Εκκλησία, ως βασική στάση του Συμβόλου της Πίστεως, στο οποίο διατυπώνεται με ακρίβεια και καθαρότητα, χωρίς διφορούμενες εκφράσεις, η λογική και το νόημα της αληθινής Εκκλησίας∙ να θυμηθούμε την πίστη «εις μίαν, αγίαν, καθολικήν και αποστολικήν Εκκλησίαν».
Υπάρχει μεγάλη ανάγκη, σήμερα, για την γνώση και τη συνείδηση, για το πνευματικό νόημα του εκκλησιολογικού επιπέδου «ανήκω στην Ορθόδοξη Εκκλησία».
Η σοβαρότητα της κρίσης με την εισβολή του αιρετικού οικουμενισμού στην Εκκλησία, οφείλεται (σ' ένα βαθμό) και στην έλλειψη σαφήνειας σχετικά με το νόημα-απάντηση στο ερώτημα «Πότε ανήκω στην Ορθόδοξη Εκκλησία;»
Ένας απλός, ταπεινός μοναχός,
της Ιεράς Σκήτης της αγίας Άννας του Αγιωνύμου Όρους του Άθωνα, πριν πολλά
χρόνια (1895), έγραφε σε βιβλίο του: «Από τη μελέτη διαφόρων θεμάτων της
εκκλησιαστικής ιστορίας μας και τους αγώνες των Πατέρων της εκκλησίας
θαυμάζοντες, την προσοχή μου τράβηξε, ιδιαίτερα, ο Ιερός Μάρκος Αρχιεπίσκοπος
Εφέσου ο επικαλούμενος Ευγενικός, για τους αγώνες του υπέρ της Ορθοδοξίας και
για τα παθήματά του στην σύνοδο της Φλωρεντίας. Πολλές φορές συγκινήθηκα με
δάκρυα, για τα παθήματα αυτά». (Κάλλιστος Βλαστός)
ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ
Τι το καλύτερο, στην ταλαιπωρημένη εποχή μας, που βιώνει ανωμαλίες πολέμων, εκκλησιολογικές εκτροπές, δογματικές και ηθικές «μεταρρυθμίσεις», φάσεις ποιμαντικής χειμασίας και προσβολές άγχους, τι το καλύτερο από το να συγκεντρώσει την προσοχή της στη δράση και στην αρετή των Αγίων;
«Πάντα δι’ αυτού εγένετο, και χωρίς αυτού εγένετο ουδέν εν ό γέγονεν – Ιωαν. Α, 1»
Νίκος Σακαλάκης, Μαθηματικός
Ο θεολογικός πλούτος της αρχής του κατά Ιωάννη Ευαγγελίου εμπεριέχει, δίκην παγκόσμιας ιστορίας – πληροφορίας περί του Σύμπαντος, ότι αυτό δεν έχει το χαρακτήρα του όντος αφ’ εαυτού.
Μας πληροφορεί (η αρχή του Ευαγγελίου) περί του Αιτίου της αρμονίας των αιτιών: «πάντα δι’ αυτού εγένετο, και χωρίς αυτού εγένετο ουδέν εν ό γέγονεν»∙ και χωρίς αυτόν (τον Χριστόν) τίποτε δεν έγινε απ’ όσα έχουν γίνει».
Πάντοτε ο Απ. Παύλος προσπαθούσε την μετάταξη της καθημερινότητας στο επίπεδο της αιωνιότητας∙ και όποιος εγκύπτει επάνω στις Επιστολές του, για το προσωπικό του πνευματικό κτίσιμο, η Ορθόδοξη αυτοσυνειδησία του στερείται φθοράς, Ηθικής και Δογματικής.
Ο Όσιος Δανιήλ ο Κατουνακιώτης υπήρξε η μυστική πηγή του Αγίου Πνεύματος, που ξεδίψασε τις καρδιές των Ορθοδόξων Χριστιανών. Εξ αρχής κατενόησε, ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κων/λεως εξελίσσετο σε «εστία οικουμενιστικής ανανεώσεως», γι’ αυτό και σε γραπτό μήνυμά του για τη «Μελλοντική Οικουμενική Σύνοδο» – εξέθεσε – ως θέμα ιδιάζοντος χρέους έναντι της Ορθοδοξίας προφητικά τις αποστατικές αποκλίσεις της «συνόδου» (2016-Κρήτη). Σε κάποιο υψηλόβαθμο κληρικό, ο οποίος ευρίσκετο υπό την επίδραση οικουμενιστικής θεωρήσεως της αγάπης, τόνισε: «Αυτή η νοοτροπία προαλείφει το έδαφος για την κακοδοξία. Οι Πατέρες αφιέρωσαν χρόνο, κόπο και αίμα για την ορθή πίστη. Υπέφεραν εξορίες, φυλακές, βασανιστήρια, θάνατο. Δεν μπορούμε να αδιαφορούμε για το δόγμα.
Διάβασα ότι: «Η κοινωνιολογική σκέψη στην Ελλάδα
είναι υπό διωγμό από κυβερνήσεις, συντεχνίες και άλλες δυνάμεις που φοβούνται
το φως της κοινωνιολογικής ανάλυσης» (Βασίλης Ντακούμης - Κοινωνιολόγος).
Πολύ περισσότερο είναι υπό διωγμό η ουράνια φωνή του Ευαγγελίου, του νηπιάσαντος Υιού
του Θεού, περί προσώπου – ψυχής και αξίας του σώματος.
Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, υπογραμμίζει:
(Όχι απλά πίσω στους Πατέρες, αλλά εμπρός με τους Πατέρες)
ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ
Σεβασμιώτατε
Στην άμεση πρακτική της μορφή η παρέμβασή μου (επιστολή) αποσκοπεί, πρώτα, στην σταθεροποίηση της υγείας σας, ψυχικής και σωματικής∙ δεύτερον αποσκοπεί, συνοδευόμενη υπό των προσευχών πλήθους πιστών, προς εκκλησιολογική ανάταξη της πνευματικής καρδιάς του επισκόπου και στην απάλειψη των συνεπειών αρνήσεώς σας του Ιερού 15ου Κανόνα της πρωτοδευτέρας Συνόδου.
Το ευσεβές ορθόδοξο πλήρωμα δεν επιθυμεί να καταλήξετε σε μία ενθαδική βιότευση προς όφελος του οικουμενισμού. Εάν ήτο εν ζωή γήινη ο μακαριστός – Άγιος επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης, αποφεύγοντας τον έγκοπο λόγο, θα σας έλεγε: «Αρπάξατε και πάλιν το άροτρον και καλλιεργήσατε τας ψυχάς των παιδίων» (Βλέπε Εγκύκλιό του Αριθ. 6/ 7-10-67, με θέμα: «Το πρώτον έργον του Κληρικού»).
Πάρα πολλές φορές η νοητική δραστηριότητα του πιστού (εν ώρα προσευχής) καταμερίζεται, είτε σε εξέταση του συνειδησιακού βίου είτε σε επί μέρους λειτουργίες της καθημερινότητας, σε άμεσα ή έμμεσα δηλ. δεδομένα του εξωτερικού κόσμου. Πολλές φορές, επίσης, ο ψυχολογικός μηχανισμός υφίσταται δαιμονικές επιθέσεις προς κάθοδο της ψυχής σε κατώτερα πνευματικά επίπεδα ψυχισμού.
Κατανυκτικό μετασχηματισμό των πνευματικών συνθηκών στη προσευχή έχουμε μόνο με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος και την προσπάθεια προσοχής μας στα λόγια – νοήματα της προσευχής.
«Το ύψωμα 731»
(Ως εθνικό βίωμα του πολέμου 1940 – 41)
Τις πολεμικές ημέρες (βιώματα) των μαχητών του υψώματος 731, είναι πολύ δύσκολο να τις ιστορήσουμε. Όλες οι εμπειρίες και η γενναιότητα του Δημητρίου Κασλά, που διοίκησε το 2ο Τάγμα του 5ου Συντάγματος Τρικάλων (από 17/11/40 έως 30/4/41), έχουν τάση προς το απόλυτο, το διαχρονικό γνώρισμα των ηρώων.
Νίκος Σακαλάκης, Μαθηματικός
Καθώς το έτος 1940 πλησίαζε στο τέλος του, οι ναζί με φυσικό σύμμαχό τους τον Μουσολίνι, ωθούσαν την Ελλάδα (πατρίδα μας) στη νέα παγκόσμια σύγκρουση, μεγαλύτερη από την πρώτη.
Φασισμός – ναζισμός, μετά την αποικιοκρατία, είναι το πλέον εγκληματικό (τερατώδες) δημιούργημα της Ευρωπαϊκής Ηπείρου. Για «Ενωμένη Ευρώπη» μιλούσε το μεγάλο Ράιχ, μιας «και οι Γερμανοί είναι εκείνοι που θα προσφέρουν στην Ευρώπη την ηγετική της τάξη», όπως αυτό πίστευε!
«Ο
ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ»
(Ένας
Μάρτυρας της Ορθοδοξίας, ένας προφήτης του Γένους)
Αναμφίβολα, είναι τεράστιο το ιστορικό και
πνευματικό στίγμα του Παπουλάκου, διότι ως λειτουργική σύνθεση
Πατριωτικού-Εθνικού και Ορθοδόξου φρονήματος, ξεπέρασε την Ιστορική σχετικότητα
και αποτελεί φράγμα στη σημερινή «σύγχρονη αναθεώρηση» των Ορθόδοξων αξιών.
Ήταν ένας αληθινός και σεμνός μοναχός, που ομιλούσε (πάντα) με πάθος και
ιερότητα για την ορθόδοξη πίστη και για την Ελλάδα.
Χρειάζεται, σήμερα, να προσδιορίσουμε όλες τις συνάψεις που επικοινωνούν με τις παραδόσεις της Ορθοδοξίας και του Έθνους, διότι οι σημερινοί πολιτικοί (γενικά) είναι αρνητές των πατροπαράδοτων δομών, προσπαθώντας να περάσουν στους ανθρώπους (ιδίως στους νέους) την αντίληψη ότι Ορθοδοξία και Έθνος είναι συστήματα και διαδικασίες «επιβεβλημένης άγνοιας».
.JPG)
«Η
Μαρτυρία του ιερομονάχου π. Μάξιμου Καραβά ηγουμένου της Ι.Μ. Αγίας Παρασκευής
– Πτολεμαΐδος»
(Ως
έκφραση ομολογίας πίστεως)
Σήμερα, οι Ομολογητές είναι δυσεύρετοι, και το
Ομολογιακό βίωμά τους εκλαμβάνεται (πολλές φορές) ως αίρεση ή σχίσμα ή και ως
ανυπακοή στην επίσημη εκκλησία, όταν υπάρχει ο κυριαρχικός πέπλος της άγνοιας
στο Ορθόδοξο πλήρωμα.
Πολλοί κληρικοί – μοναχοί ή λαϊκοί, αφοσιώνονται στα
νοήματα του Ευαγγελίου, αλλά λίγοι θα εκφρασθούν στο ύψος μιας συνολικής
Ορθόδοξης ευθύνης, Ομολογίας.
Όταν «η Εκκλησία διεξήγε σφοδρό αγώνα εναντίον των αιρετικών, η ονομασία «πατέρες» απεδόθη στους επιφανείς εκείνουν άνδρες, οι οποίοι δίδαξαν ορθοδόξως και συμμετέσχον ενεργώς σε μεγάλες συνόδους. Αυτούς άλλωστε ονομάζει «Πατέρας» και το δοξαστικό της Κυριακής των αγίων πατέρων, αφιερωμένο στους 318 Πατέρας της Α΄ εν Νικαία Οικουμενικής Συνόδου ως και στους Πατέρας των άλλων Οικουμενικών Συνόδων. Έτσι βλέπουμε ότι στους πατέρας βρίσκομε τη μαρτυρία της Ορθοδοξίας και την αυθεντία, οι οποίες αποτελούν θεμέλιο της πίστεώς μας. Γι’ αυτό και σ’ όλες τις Συνόδους απαντάται η φράσι∙ «επόμενοι τοις αγίοις πατράσι» (αρχιμ. Ειρηναίος Ι. Χατζηεφραιμίδης, στην ομιλία του «ΜΕΛΕΤΗ ΠΑΤΕΡΩΝ» στο ΙΘ Γενικό Ιερατικό Συνέδριο, 18-20 Αυγούστου, που έγινε στην Ι. Μητρόπολι Φλωρίνης). Στο Ιερατικό εκείνο Συνέδριο, Ποιμαντικός διάλογος στην πραγματικότητα, με θέμα «Η εσωτερική ζωή του Ιερέως», τονίχθηκε όχι μόνο η «σιωπηλή ευγλωττία του αγίου βίου», αλλά και το ομολογιακό φρόνημα των Πατέρων, συστατικό του αγίου βίου.
Στο Συνέδριο ο π. Μάξιμος εισηγήθηκε το θέμα «Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΙΣ» στον πρόλογο του οποίου διαβάζουμε:
ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ
Αναμφίβολα, είναι τεράστιο το ιστορικό και πνευματικό στίγμα του Παπουλάκου, διότι ως λειτουργική σύνθεση Πατριωτικού-Εθνικού και Ορθοδόξου φρονήματος, ξεπέρασε την Ιστορική σχετικότητα και αποτελεί φράγμα στη σημερινή «σύγχρονη αναθεώρηση» των Ορθόδοξων αξιών. Ήταν ένας αληθινός και σεμνός μοναχός, που ομιλούσε (πάντα) με πάθος και ιερότητα για την ορθόδοξη πίστη και για την Ελλάδα.
Χρειάζεται, σήμερα, να προσδιορίσουμε όλες τις συνάψεις που επικοινωνούν με τις παραδόσεις της Ορθοδοξίας και του Έθνους, διότι οι σημερινοί πολιτικοί (γενικά) είναι αρνητές των πατροπαράδοτων δομών, προσπαθώντας να περάσουν στους ανθρώπους (ιδίως στους νέους) την αντίληψη ότι Ορθοδοξία και Έθνος είναι συστήματα και διαδικασίες «επιβεβλημένης άγνοιας».
(«παντί δόγματι και λόγω της αληθείας εχομένω, παραφύεται τι ψεύδος»)
ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ
Η φράση ανήκει στον Απολογητή Αθηναγόρα (2ος μ.Χ. αιώνας), στο «περί αναστάσεως των νεκρών» σύγγραμά του, δηλ. «δίπλα σε κάθε αλήθεια και σε κάθε καλό ξεφυτρώνει το ψεύδος και η παραφθορά».
Το Π.Σ.Ε., ως οργανισμός – πραγματικότητα, υπάγεται στον γενικότερο τρόπο οργάνωσης του Παγκόσμιου Κράτους (Παγκοσμιοποίηση).
(Είναι απλή πολιτική πράξη ή κοινωνική φάση (process)
ανάπτυξης της παγκόσμιας δικτατορίας – Αποκ. (13, 16-18) – και
σε επίπεδο εξατομίκευσης;)
Κατά ορισμένους Ορθοδόξους Χριστιανούς, αδελφούς εν Χριστώ, το επίμαχο θέμα του Προσωπικού αριθμού αποτελεί απλή πολιτική, διοικητική πράξη. Την ιδιαιτερότητα αυτή (της απλής πολιτικής πράξης) την υποστηρίζουν και ορισμένα ιστολόγια Χριστιανικά, που εν πάσει περιπτώσει, ως καλλιεργούντα την Ιεροκανονική αποτείχιση, θα έπρεπε να εναρμονίζονται, να προσεγγίζουν περισσότερο την διδασκαλία της Γραφής περί του ρόλου των Εξουσιών (ιδίως σήμερα) στον κόσμο. Αυτό δεν συμβαίνει, δυστυχώς!
(Ο Ρόλος των Εξουσιών στο Εσχατολογικό φως της Αποκαλύψεως)
Έγραψε ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Ιωάννης (πριν από το 100 μ.Χ.):
«Και ποιεί πάντας τους μικρούς και τους μεγάλους, και τους πλουσίους και τους πτωχούς, και τους ελεύθερους και τους δούλους, ίνα δώσιν αυτοίς χάραγμα επί της χειρός αυτών της δεξιάς ή επί των μετώπων αυτών, και ίνα μη τις δύνηται αγοράσαι ή πωλήσαι ειμή ο έχων το χάραγμα, το όνομα του θηρίου ή τον αριθμόν του ονόματος αυτού. Ώδε η σοφία εστίν∙ ο έχων νούν ψηφισάτω τον αριθμόν του θηρίου∙ ο αριθμός γαρ ανθρώπου εστί και ο αριθμός αυτού χξς΄».
Στα εδάφια (13, 16-18) παρουσιάζεται η διμελής επεξήγηση του χαράγματος, οι δύο όψεις του, που είναι «το όνομα του θηρίου» ή «ο αριθμός ονόματος χξς΄», ως ισοδύναμα χαράγματα του Αντιχρίστου.
Αναμφίβολα, σήμερα, ο «προσωπικός αριθμός» έχει γίνει αντικείμενο ιδιαίτερης προβληματικής.
Η κυβέρνηση τον παρουσιάζει ως θεωρητικό – πρακτικό πρότυπο διευκόλυνσης των κοινωνικών διαρθρώσεων σ’ ένα ενιαίο σύνολο, όπου οι διάφορες μεταβλητές συνδέονται μεταξύ τους με ορισμένους κανόνες (Υγείας, οικονομίας, κοινωνικής ασφάλισης κλπ).
«H ΑΠΟΤΕΧΙΣΙΣ»
«(Το ύψος του λόγου του ΙΕ κανόνα και ο «υψηλός» λόγος της Δυνητικής θεωρίας)
MΕΡΟΣ Z΄
Μία σημαντική, ιδιαίτερη αρετή του ΙΕ΄ κανόνα, είναι
και το Ύψος του λόγου του, που
διαφέρει από τον «υψηλό» λόγο της Δυνητικής θεωρίας, της προαιρετικής δηλ.
εφαρμογής του Ι. Κανόνα έναντι της αιρετικής διδασκαλίας του οικείου επισκόπου
ή, καλύτερα, της «δυνητικής φυγής» των πιστών έναντι της αιρέσεως.
Οι πιστοί της Δυνητικής θεωρίας πιστεύουν ότι η Σωτηρία αναπτύσσεται στα επίπεδά της, στις μορφές της, χωρίς να τους εμποδίζει η κοινωνία τους με την αίρεση του οικουμενισμού. Αυτό είναι λάθος! Δεν οικοδομείται η εν Χριστώ, ορθόδοξη πνευματική ζωή, σε κοινωνία με την αίρεση∙ Αυτό υπογραμμίζουν η Γραφή, οι Ι. Κανόνες και οι Πατέρες της Εκκλησίας.