Το ΚΚΕ, το «κόμμα του λαού», «ποτίζει» το δένδρο της «λευτεριάς», της «αδελφοσύνης» και της «δημοκρατίας», με αίμα και πόνο…

Όταν η σφαγή βαφτίστηκε «μάχη»
Κάθε Σεπτέμβριο, τέτοιες ημέρες, η σκέψη μου επιστρέφει στον Μελιγαλά του 1944, σε εκείνες τις τέσσερις σκοτεινές ημέρες, από τις 13 έως τις 16 Σεπτεμβρίου, που έμελλε να αφήσουν πίσω τους μία από τις πιο αιματηρές και τραγικές σελίδες της ελληνικής εμφύλιας σύγκρουσης. Οι γνωστοί κύκλοι επιμένουν να μιλούν για «Μάχη του Μελιγαλά», σαν αυτή η μία λέξη να αρκεί για να περιγράψει ολόκληρη την τραγωδία. Όντως από τις 13 έως τις 15 Σεπτεμβρίου, υπήρξε σκληρή ένοπλη σύγκρουση ανάμεσα στον ΕΛΑΣ και τα Τάγματα Ασφαλείας. Όμως η ιστορία δυστυχώς δεν τελειώνει εκεί. Όταν η πόλη έπεσε, όταν οι υπερασπιστές συνελήφθησαν και η ένοπλη αναμέτρηση είχε ουσιαστικά κριθεί, άρχισε μια άλλη, πολύ πιο σκοτεινή σελίδα οι εκτελέσεις, οι αντεκδικήσεις και η μαζική σφαγή στην περιβόητη Πηγάδα.

















