ΑΝ ΕΡΧΟΤΑΝ Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΙΟΙ ΘΑ ΗΤΑΝ ΟΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΟΥ ;…

ΑΝ ΕΡΧΟΤΑΝ Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΗΜΕΡΑ ΟΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΟΥ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΝ ΑΦΗΝΑΝ ΟΥΤΕ 24 ΩΡΕΣ, ΝΑ ΠΙΕΙ ΕΝΑ ΠΟΤΗΡΙ ΝΕΡΟ, ΠΟΙΟΙ ΘΑ ΗΤΑΝ;…
ΕΥΓΕΝΕΣΤΕΡΟΙ ΗΤΑΝ ΟΙ ΑΘΗΝΑΙΟΙ ΤΟΤΕ (Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου & ηχητική

 «ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΩ ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟ ΠΑΥΛΟ

με μίτρα στὸ κεφάλι(*), μέ παστούνια & πολυτέλεια… 

Δὲν μπορῶ νὰ τὸν φανταστῶ σαν Ἀλη Πασά νά κυβερνᾶ τήν Ἐκκλησία. Εἶναι ἄρνηση τοῦ Χριστιανισμοῦ αυτό…»
«Ὦ θεομπαίκται! ὦ ὑποκριταί, ὦ Φεστιβάλ θρησκευτικό!…»

(βίντεο) : https://youtu.be/EmPogy8beqQ?si=cuyid_03uNRnLffl 

———

Ἀπομαγνητοφωνημένο το ἀπόσπασμα:

«…Θὰ μαζευτοῦν καὶ δεσποτᾶδες μὲ τὰ ἐγκολπιά τους καὶ μὲ τὶς φεγγοβολοῦσες μιτρες τους. Ἔ, Χριστιανοί μου, κάνω μιὰ ὑπόθεση.
Σᾶς ἐνθουσιάζει αὐτὴ ἡ πανηγύρις; Σᾶς ἐνθουσιάζουνε οἱ στολὲς οἱ λαμπρὲς τῶν παπάδων μας καὶ τὰ ραβδιὰ τὰ δεσποτικὰ καὶ τὰ στέμματα καὶ οἱ φωνὲς καὶ οἱ πανηγύρεις; Δὲν ξέρω, ἕνα σᾶς λέω μόνο.
Γιὰ φανταστεῖτε, τὴν ὥρα ἐκείνη ποὺ εἶναι ὅλοι αὐτοὶ μαζευμένοι ἐκεῖ, νὰ ἔρθει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μὲ τὸ ραβδί του, χωρὶς νὰ ἔχει μίτρα στὸ κεφάλι… πῶ πῶ!
Δὲν μπορῶ νὰ φανταστῶ τὸν Παῦλο μὲ μία μίτρα…
Δὲν μπορῶ νὰ φανταστῶ τὸν Παῦλο μὲ παστούνια καὶ μὲ πολυτέλεια. Δὲν μπορῶ νὰ φανταστῶ τὸν Παῦλο μὲ αὐτοκίνητα πολυτελείας. Δὲν μπορῶ νὰ φανταστῶ τὸν Παῦλο μὲ διαταγὰς καὶ ἀστραπὰς καὶ βροντάς. Δὲν μπορῶ νὰ φανταστῶ τὸν Παῦλο σάν Ἀλὴ Πασᾶ νὰ κυβερνᾶ τὴν Ἐκκλησία. Δὲν μπορῶ νὰ φανταστῶ τὸν Παῦλο…! Εἶναι μία ἄρνηση τοῦ Χριστιανισμοῦ ὅλη αὐτή ἡ ἐμφάνιση.
Ἐὰν πραγματικῶς, μὲ ἀλεξίπτωτο τοῦ οὐρανοῦ ἔπεφτε πάνω ἀπὸ τὰ οὐράνια κάτω (στη γη), τὴν ὥρα ἐκείνη καὶ ἔλεγε Παῦλο ὁ Ἀπόστολος.

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου: «Οι των αποστόλων πρωτόθρονοι και της Οικουμένης Διδάσκαλοι…»

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου

Θεολόγου, συγγραφέως, ιατρού.

 Εν Θεσσαλονίκη τη 28η Ιουνίου 2026

Κυρίαρχη θέση, αγαπητοί μου αδελφοί, κυρίαρχη θέση στο εορτολόγιο της Εκκλησίας μας κατέχουν οι άγιοι απόστολοι και μάλιστα οι κορυφαίοι εξ’ αυτών Πέτρος και Παύλος, «οι των αποστόλων πρωτόθρονοι», όπως τους χαρακτηρίζει το απολυτίκιο της εορτής. Και τούτο, διότι οι άγιοι απόστολοι υπήρξαν οι «αυτόπται και υπηρέται του Λόγου», τα πρόσωπα εκείνα, που εκλήθησαν από τον Χριστό, να γίνουν οι αυτόπτες μάρτυρες της ζωής, του πάθους, και της αναστάσεώς του, οι συνεχιστές του έργου του, οι μετά το πρώτον θεμέλιον, τον Χριστόν, θεμέλιοι λίθοι της Εκκλησίας, σύμφωνα με τον λόγον του Παύλου «εποικοδομηθέντες επί τω θεμελίω των αποστόλων και προφητών, όντος ακρογωνιαίου αυτού Ιησού Χριστού» (Εφ.2,20). Γι’ αυτό άλλωστε η Εκκλησία έχει καθιερώσει και περίοδο νηστείας, για τον επάξιο εορτασμό των, την νηστεία των αγίων αποστόλων, από την Κυριακή των αγίων Πάντων μέχρι την ημέρα της εορτής των. Το γεγονός αυτό μας δίδει την αφορμή να στρέψουμε την προσοχή μας χρεωστικώς προς τους μεγάλους αυτούς φωστήρας και να αναφερθούμε σ’ αυτούς, δανειζόμενοι την θεοφώτιστη γλώσσα των αγίων Πατέρων μας και μάλιστα του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου.

ΕΠΕΙΔΉ Η ΓΝΏΣΗ ΣΏΖΕΙ.ΑΚΟΎΣΤΕ ΤΟ !

                          

Από εκεί στον Άρειο Πάγο μίλησε ο κορυφαίος Απόστολος Παύλος στους Αθηναίους με εκείνα τα θεσπέσια λόγια τα οποία είναι χαραγμένα σε αυτή τη χάλκινη πλάκα που διακρίνεται στο βάθος,επαληθεύοντας το σοφό Σωκράτη που αιώνες πριν, προτού τον καταδικάσουν σε θάνατο οι Αθηναίοι τους είχε πει "άνδρες Αθηναίοι τόν λοιπόν βίον καθεύδοντες διατελοῖτε ἄν, εἰ μή τινα ἄλλον ὁ Θεός ὑμῖν ἐπιπέμψειε κηδόμενος ὑμῶν». Δηλαδή, θά κοιμᾶσθε διά παντός, ἐκτός ἐάν σᾶς λυπηθῇ ὁ Θεός καί σᾶς ἀποστείλῃ κάποιον ἄλλον ὁ ὁποῖος θά σᾶς φροντίζη και θά σᾶς πῆ γιατί ζῆτε.

         

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ: «Η αγωνία της πνευματικής-ποιμαντικής ευθύνης»

«Έργον ποίησον Ευαγγελιστού» - Τιμ. Β, 4,5)

Πάντοτε ο Απ. Παύλος προσπαθούσε την μετάταξη της καθημερινότητας στο επίπεδο της αιωνιότητας∙ και όποιος εγκύπτει επάνω στις Επιστολές του, για το προσωπικό του πνευματικό κτίσιμο, η Ορθόδοξη αυτοσυνειδησία του στερείται φθοράς, Ηθικής και Δογματικής.

Ἄκουσε πὼς μιλᾶ ὁ Παῦλος γιὰ τὴν ἀρχαία σοφία: «Ἐπειδὴ (γάρ) ἐν τῇ σοφίᾳ τοῦ Θεοῦ οὐκ ἔγνω ὁ κόσμος διὰ τῆς σοφίας (φιλοσοφίας) τὸν Θεόν, εὐδόκησεν ὁ Θεὸς διὰ τῆς μωρίας τοῦ κηρύγματος σῶσαι τοὺς πιστεύοντας. Ἐπειδὴ καὶ Ἰουδαῖοι σημεῖον αἰτοῦσι, καὶ Ἕλληνες σοφίαν ζητοῦσιν, ἡμεῖς δὲ κηρύσσομεν Χριστὸν ἐσταυρωμένον, Ἰουδαίοις μὲν σκάνδαλον, Ἕλλησι δὲ μωρίαν...».

   Αύτοὶ οἱ διδάσκαλοι τοῦ λαοῦ δὲν ρωτᾶνε τίποτα, αὐτοὶ τραβᾶνε τὸ χαβά τους. Τὸν Παῦλο, ποὺ εἶχε πῆ χίλιες φορὲς καὶ κατὰ χίλιους τρόπους πὼς ἡ γλωσσικὴ ἐπιτηδειότητα δηλαδή ἡ ρητορεία, εἶναι ψεύτικη καὶ δὲν τὴ θέλει ὁ Χριστός, αὐτοί, σώνει καὶ καλά, μὲ τὸ ζόρι, τὸν ἀνακηρύξανε «μέγαν ρήτορα», αὐτὸν ποὺ εἶπε λ.χ. «οὐ γὰρ ἀπέστειλέ με ὁ Χριστὸς βαπτίζειν, ἀλλ᾿ εὐαγγελίζεσθαι, οὐκ ἐν σοφίᾳ λόγου, ἵνα μὴ κενωθῆ ὁ σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ», καὶ ποὺ γράφει στοὺς Κολοσσαεῖς: «Βλέπετε (προσέξετε) μὴ τὶς ὑμᾶς ἔσται ὁ συλαγωγῶν διὰ τῆς φιλοσοφίας καὶ κενῆς ἀπάτης, κατὰ τὴν παράδοσιν τῶν ἀνθρώπων, κατὰ τὰ στοιχεῖα τοῦ κόσμου, καὶ οὐ κατὰ Χριστόν».

ΙΕΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟΝ ΠΑΥΛΟΝ ΟΜΙΛΙΑ Β΄

ΙΕΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟΝ ΠΑΥΛΟΝ

ΟΜΙΛΙΑ Β΄

Τί τέλος πάντων εἶναι ὁ ἄνθρωπος καὶ πόση εἶναι ἡ εὐγένεια τῆς δικῆς μας φύσης καὶ πόσο ἱκανὸ στὴν ἀρετὴ εἶναι αὐτὸ τὸ ὅν, μᾶς τὸ ἔδειξε περισσότερο ἀπὸ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους  ὁ Παῦλος. Καὶ τώρα σηκώνεται ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ ἔχει φτάσει καὶ μὲ καθαρὴ φωνὴ πρὸς ὅλους ἐκείνους ποὺ κατηγοροῦν τὴ φύση μας ἀπολογεῖται γιὰ χάρη τοῦ Κυρίου, προτρέπει τὴν ἀρετή, κλείνει τὰ ἀναίσχυντα στόματα τῶν βλάσφημων καὶ ἀποδεικνύει ὅτι δὲν εἶναι μεγάλη ἡ διαφορὰ ἀνάμεσα στοὺς ἀγγέλους καὶ στοὺς ἀνθρώπους ἂν θέλουμε νὰ προσέχουμε τὸν ἑαυτό μας· γιατί χωρὶς νὰ ἔχει ἄλλη φύση, οὔτε νὰ ἔχει λάβει ἄλλη ψυχή, οὔτε νὰ κατοικήσει σὲ ἄλλο κόσμο, ἀλλὰ ἂν καὶ ἀνατράφηκε στὴν ἴδια γῆ καὶ τόπο μὲ τοὺς ἴδιους νόμους καὶ συνήθειες ξεπέρασε ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ἔζησαν ἀπὸ τότε ποὺ ἔγιναν οἱ ἄνθρωποι.

ΙΕΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟΝ ΠΑΥΛΟΝ - ΟΜΙΛΙΑ Α΄

ΙΕΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟΝ ΠΑΥΛΟΝ

ΟΜΙΛΙΑ Α΄

Δὲν θὰ ἔσφαλλε κανένας ἂν ὀνόμαζε τὴν ψυχὴ τοῦ ἀποστόλου Παύλου λιβάδι ἀρετῶν καὶ κῆπο πνευματικό. Τόσο πολὺ ἀκτινοβολοῦσε ἀπὸ χάρη καὶ ἔδειχνε τὴν πίστη τῆς ψυχῆς του ἀντάξια αὐτῆς τῆς χάρης. Ἐπειδὴ λοιπὸν ἔγινε σκεῦος ἐκλογῆς καὶ καθάρισε καλὰ τὸν ἑαυτό του, εἶχε ἐκχυθεῖ σὲ αὐτὸν πλούσια ἡ δωρεὰ τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Γι᾿ αὐτὸ μᾶς χάρισε καὶ τοὺς θαυμαστοὺς ποταμούς, ὄχι μόνο τέσσερις κατὰ τὴν πηγὴ τοῦ παραδείσου [:οἱ τέσσερις ποταμοὶ ποὺ πότιζαν τὸν παράδεισο ἦταν οἱ Φισῶν, Γηῶν, Τίγρης καὶ Εὐφράτης· Γέν. 2,10-14], ἀλλὰ πολὺ περισσότερους ποὺ ρέουν καθημερινὰ καὶ δὲν ποτίζουν τὴ γῆ ἀλλὰ τίς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων ποὺ τίς διεγείρουν στὴν καρποφορία τῆς ἀρετῆς.

ΜΝΗΜΗ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΕΤΡΟΥ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΥ: Γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου [29-6-2001]

 

ΜΝΗΜΗ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΕΤΡΟΥ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΥ

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία μακαριστοῦ γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου

[ἐκφωνήθηκε στὴν Ἱερὰ Μονὴ Κομνηνείου Λαρίσης στὶς 29-6-2001]

 

 

Ἐάν, ἀγαπητοί μου, ὁ μέγας Ἀπόστολος Παῦλος ὠνομάσθῃ «Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν», γιά μᾶς τοὺς Ἕλληνες εἶναι ὁ Ἀπόστολος τῆς Ἑλλάδος. Ἡ Ἑλλὰς πολλά τοῦ ὀφείλει. Εἶναι ὁ Ἀπόστολος ποὺ ἀγάπησε τοὺς Ἕλληνες, γιατί καὶ οἱ Ἕλληνες τὸν ἀγάπησαν. Ἐκοπίασε γιὰ μᾶς ὑπερβαλλόντως. Ἐκεῖνα ποὺ ἀκούσαμε στὴν σημερινὴ ἀποστολικὴ περικοπή, ποὺ ἀναφέρεται εἰς τοὺς κόπους του, μέρος ἔχουμε καὶ ἐμεῖς, ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες, μέρος τῶν κόπων τοῦ μεγάλου Παύλου. Ὅ,τι μᾶς εἶπε ὅταν ἦρθε ἐδῶ, συμπυκνοῦται στὸν λόγο του στὸν Ἄρειο Πάγο στὴν Ἀθήνα. Εἶναι ἕνας λόγος ποὺ καθρεπτίζει τὴν πνευματικὴ κατάσταση τῆς Ἑλλάδος, ἀλλὰ καὶ τὴν προσφορὰ τοῦ Παύλου. Γι᾿ αὐτὸ πρέπει συχνὰ νὰ μελετοῦμε τὸν λόγον αὐτὸν τοῦ Παύλου στὸν Ἄρειο Πάγο.