Φωτίου Μιχαήλ,Ιατρού: Ἡ ἱστορία, δυστυχῶς, γιὰ τοὺς ἀφελεῖς καὶ τοὺς ἀδιάφορους ἐπαναλαμβάνεται ὀδυνηρά.

 Ολίγον προ της Αλώσεως

Ἡ ἱστορία, δυστυχῶς, γιὰ τοὺς ἀφελεῖς καὶ τοὺς ἀδιάφορους ἐπαναλαμβάνεται ὀδυνηρά.

Φωτίου Μιχαήλ, ἰατροῦ

Στὰ τελευταῖα χρόνια τῆς Μακεδονικῆς Δυναστείας τὸ Βυζαντινὸ κράτος κυβερνήθηκε ἀπὸ αὐτοκράτορες, οἱ ὁποῖοι μὲ τὶς λαθεμένες ἐνέργειές τους τὸ ὁδήγησαν σὲ παρακμή. Οἱ αὐτοκράτορες αὐτοὶ πῆραν τὸ μέρος τῶν πλουσίων ἀξιωματούχων της πρωτεύουσας καὶ τῶν «δυνατῶν» των ἐπαρχιῶν, καὶ προχώρησαν στὰ ἑξῆς νομοθετικὰ μέτρα:

Λουκάς Νοταράς : ένας μάρτυρας της Αλώσεως

Η συγκινητική ιστορία του Μεγάλου Δούκα Λουκά Νοταρά, που προτίμησε το μαρτύριο αντί να παραδώσει τον δεκατετράχρονο γιο του στην ασέλγεια του Σουλτάνου ζήτησε να θανατωθεί πρώτα ο γιος του και έπειτα ο ίδιος…

Λουκάς Νοταράς. Βυζαντινός αξιωματούχος, ο τελευταίος «μέγας δουξ» της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Χαλκογραφία (Αθήνα, Μουσείο Μπενάκη). greekencyclopedia.com

Κάθε που ζύγωνε 29 Μαΐου ο Γερο-Ζαχαρίας δεν είχε αναπαμό. Έπρεπε να ετοιμάσει το στάρι για το κόλλυβο των «Μαρτύρων της Άλωσης». Ξάκρινε το καθαρό σπυρί – σπυρί και το ‘βαζε να βράσει ήσυχα μέχρι ν’ ανοίξει σαν το ρόδο. Ύστερα το στέγνωνε κι έπιανε κατόπιν να το στολίζει χωρίς βιάση. Μάστορας δουλεμένος στην Αγιογραφία, έπιανε το χέρι του. Πάνω στη χιονάτη ζάχαρη θά ‘φτιαχνε το δικέφαλο αετό μέσα σε στολίδια απίστευτα.

«Μνήσθητι Κύριε ως αγαθός των δούλων Σου…», μονολογούσε και τα δάκρυα του τρέχανε ποτάμι.

Φώτης Κόντογλου: Κωνσταντινούπολη, η αγιασμένη πολιτεία --Η μελαγχολία των Παλαιολόγων

Τι ήτανε, αληθινά, εκείνο το Βυζάντιο, εκείνη η Κωνσταντινούπολη; Παραμυθένιος κόσμος! Όχι μοναχά η αρχαία πολιτεία, μα κι η καινούρια, ως του σουλτάν-Χαμίτ τα χρόνια. Είχα γνωρίσει έναν χριστιανό Ανατολίτη κοσμογυρισμένον, που έζησε πολλά χρόνια στην Ευρώπη και στην Αμερική, στη Λόντρα, στο Παρίσι, στη Ρώμη, στη Νέα Υόρκη. «Όλες αυτές οι μεγάλες πολιτείες, μου έλεγε, είναι σπουδαίες, μα σαν την Κωνσταντινόπολη δεν υπάρχει άλλη στην οικουμένη, κι ούτε βρίσκεται στον ντουνιά τέτοια επίσημη αρχοντικιά και βασιλική πολιτεία».

ΟΜΙΛΙΑ ΙΩΑΝΝΟΥ ΠΕΛΙΤΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ (29-5-2020)

Εὐχαριστώντας γιά τήν πρόσκληση καί γιά τήν παρουσία σας, εὔχομαι τίς στιγμές αὐτές γόνιμες γιά ὅλους.

Σέ κάθε ἐπέτειο γιά τήν ἅλωση τῆς Βασιλεύουσας πενθοῦμε ἀναστάσιμα τήν τουρκική κατάκτηση τῆς ἐνδοξότερης Χριστιανικῆς αὐτοκρατορίας, πού ὀνόμασαν Βυζάντιο οἱ ἐχθροί της, ἀποκρύπτοντας τίς ἱστορικές της ρίζες γιά νά ἀλλοιώσουν τήν ταυτότητά της.

Ἡ προερχόμενη ἀπ᾿ τήν ἐξ᾿ ἀρχῆς Ἑλληνική πόλη Ρώμη Ρωμαϊκή αὐτοκρατορία, ἐκχριστιανισμένη, εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη αὐτοκρατορία, πού περιλαμβάνονταν στά ὅριά της γιά κάποια χρονικά διαστήματα ἡ Βρετανία, ἡ Εὐρώπη, ὡς τόν Ἔλβα, ἤ δυτική Ἀσία μέχρι καί τό Ἰράκ καί ἡ βόρεια Ἀφρική. Κύρια γλῶσσα ἡ Ἑλληνική, ἡ ἀπ᾿ ὁποιαδήποτε ἄλλη μουσικότερη καί πλουσιότερη - σημεῖο ὅτι ὁ λαός πού τήν δημιούργησε ἔφτασε ὡς τά πιό ἀκραῖα ὅρια τή δίψα γιά ἀλήθεια, ζωή, ὡραιότητα, ἐλευθερία, ἀγάπη – ἔκφραση δίψας γιά τόν Θεό. Συνεκτικός ἱστός τῶν λαῶν πού τήν συγκρότησαν, ἡ ἴδια πίστη. Ἐπισήμανση πού λείπει ἀπ᾿ τήν Ἱστορία: κυβερνήθηκε καί ἀπό Ἁγίους πού θέσπισαν ὡς θεμέλιο πολιτικῆς τήν θέωση τοῦ πολίτη, καταξιώνοντας τήν Πατρίδα ὡς οἶκο τοῦ Θεοῦ, ἁγία γῆ, ὅπου ἀσκεῖται ὁ βίος πού τρέπει σέ ἀνάσταση τόν θάνατο καί καταλάμπει ἄκτιστο φῶς τήν οἰκουμένη μέσα ἀπ᾿ τήν Ἀποκάλυψη, τήν ποίηση, τήν μελῳδία , τήν ἀρχιτεκτονική καί τήν εἰκόνα, πού ἐμπνέει κάθε μία τό Ἅγιο Πνεῦμα, κορυφώνοντας τόν Θεανθρώπινο πολιτισμό. Τόσο στήν βιοπάλη, κατά τήν εἰρήνη, ὅσο καί στόν πόλεμο μέ τίς αἱρέσεις ἤ μέ τούς ἐπίδοξους κατακτητές.

Ὡς μετοχή σέ ἄκτιστη καί κτιστή πραγματικότητα, ἡ ἱστορία της, μένει ἀνερμήνευτη σέ κάθε νοῦ ἀφώτιστο, ὅπως καί ἡ ταυτότητά της.

(†) Ἐπίσκοπος Αὐγουστίνος Καντιώτης: Γιατί ἔπεσε ἡ βυζαντινή αὐτοκρατορία; [29 Μαΐου 1453]

29 Μαΐου 1453: Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Γιατί ἔπεσε ἡ Βυζαντινὴ αὐτοκρατορία;

«Ἐὰν μὴ Κύριος φυλάξῃ πόλιν, εἰς μάτην ἠγρύπνησεν ὁ φυλάσσων» (Ψαλμ. 126,1) «Μνήσθητι, Κύριε, ὅ,τι ἐγενήθη ἡμῖν· ἐπίβλεψον καὶ ἰδὲ τὸν ὀνειδισμὸν ἡμῶν. Κληρονομία ἡμῶν μετεστράφη ἀλλοτρίοις, οἱ οἶκοι ἡμῶν ξένοις. Ὀρφανοὶ ἐγενήθημεν… Ἐδιώχθημεν, ἐκοπιάσαμεν, οὐκ ἀνεπαύθημεν… Οἱ πατέρες ἡμῶν ἥμαρτον, οὐχ ὑπάρχουσιν· ἡμεῖς τὰ ἀνομήματα αὐτῶν ὑπέσχομεν… Ἔπεσεν ὁ στέφανος ἡμῶν τῆς κεφαλῆς· οὐαὶ δὴ ἡμῖν, ὅτι ἡμάρτομεν» (Θρ. Ἰερ. 5,1-2,5,7,16)

Τίποτε, ἀγαπητοί μου, δὲν εἶνε τυχαῖο στὸν κόσμο. Οὔτε μιὰ σταγόνα νεροῦ οὔτε ἕνα φύλλο ἀπὸ τὰ δέντρα δὲν πέφτει χωρὶς κάποια αἰτία. Κάθε πρᾶγμα ἢ γεγονὸς ἔχει τὴν αἰτία του. Ὁ νόμος τῆς αἰτιότητος εἶνε παγκόσμιος. Ἡ αἰτία ἐπιφέρει ἀποτέλεσμα, καὶ τὸ ἀποτέλεσμα προϋποθέτει αἰτία, καὶ τὸ ἀποτέλεσμα γίνεται αἰτία ἑνὸς νέου ἀποτελέσματος. Δημιουργεῖται ἔτσι μία μακρὰ ἁλυσίδα ἀπὸ αἰτίες καὶ ἀποτελέσματα, ποὺ ἐλάχιστοι μόνο κρίκοι της εἶνε ὁρατοί· οἱ ὑπόλοιποι κρύβονται ὅπως οἱ κρίκοι μιᾶς ἁλυσίδας ποὺ ῥίχνεται στὰ βαθειὰ τῆς θαλάσσης.

Αφιέρωμα για την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως! βίντεο

Ω Πόλις, Πόλις πόλεων πασών κεφαλή, ομορφιά μια και μόνη, Βασιλεύουσα του κόσμου πόσο μας πληγώνεις στα όνειρα μας, όνειρα του Έθνους..
Αναδρομή στην ιστορία της Κωνσταντινούπολης από την ίδρυσή της στη θέση της αρχαίας πόλης Βυζάντιο μέχρι την Άλωσή της το 1453.
Περιήγηση στα σημαντικότερα μνημεία και στις γειτονιές όπου άκμασε χιλιάδες χρόνια το Ελληνικό στοιχείο ενώ σήμερα δε ζουν εξαιτίας των διώξεων που υπέστησαν από τους βαρβάρους παρά μόνο «μία χούφτα» Έλληνες…
Το καλύτερο αφιέρωμα που έχει προβληθεί στην Ελληνική τηλεόραση για την Κωνσταντινούπολη
«ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ Ω! ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΛΛΙΠΟΛΙΣ ΕΡΑΣΜΙΑ…»
Συγκλονιστικό,συγκινητικό αλλά και ελπιδοφόρο στο τέλος..

«Ω ξειν’, αγγέλειν Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι•
( ΘΕΡΜΟΠΥΛΑΙ 480 π.Χ…)

«Τὸ δὲ τὴν πόλιν σοὶ δοῦναι οὔτ’ ἐμὸν ἐστίν οὔτ’ ἄλλου τῶν κατοικούντων ἐν ταύτῃ•
( ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΙΣ 1453 μ.χ…)
Όσο υπάρχουν Λεωνίδες της φυλής το Ελληνικό έθνος μπορεί να ελπίζει ότι θα ανατείλει..

Γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου: ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ ΜΑΣ Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ ως μήνυμα από τη θλιβερή επέτειο της Αλώσεως της Κωνσταντινούπολης Δ105Β 28-5-1994

 

        ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ ΜΑΣ Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ

    Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

  για την ανάγκη μετανοίας ως μήνυμα από τη θλιβερή επέτειο της Αλώσεως της Κωνσταντινούπολης  

              Στόμιο Λαρίσης, Δ105Β  28-5-1994

                                     

    Σήμερα, αγαπητοί μου, έχουμε μια πολύ θλιβερή επέτειο, την 29^η Μαΐου 1453. Άραγε τη θυμηθήκαμε; Ότι είναι πάρα πολύ σπουδαίο να έχουμε μία μνήμη ιστορική, μόλις και ανάγκη να το πει κανείς· διότι, εάν έχουμε πάντοτε αυτήν την ιστορική μνήμη, μπορούμε πάντοτε, έχοντάς τη ως βοηθό και διδάσκαλο, να αποφεύγουμε εκείνα τα οποία στο παρελθόν μάς προξένησαν ζημιά, να πράττουμε όμως εκείνα τα οποία στο παρελθόν αποδείχτηκαν σωστά. Έτσι, όπως αντιλαμβάνεστε, πάντοτε μία επέτειος, είτε χαρούμενη, είτε θλιβερή έχει πολλά να διδάξει. Αναρωτηθήκαμε γιατί χάσαμε το Βυζάντιο; Διότι σαν και σήμερα, το 1453, ἑάλω ἡ Πόλις… Κατελήφθη η Πόλις. Τη χάσαμε την Πόλη. Και η Πόλη δεν ήταν απλώς μόνο η Κωνσταντινούπολη, ήταν η πρωτεύουσα του απεράντου εκείνου βυζαντινού κράτους, το οποίο λίγο-λίγο φαγώθηκε και έμεινε μόνο μία πόλις, ως κράτος, μόνο μία πόλις, και αυτή η πόλις έπεσε αυτήν την ημερομηνία.

Η Οικονομία των "ευσεβών" της εποχής εκείνης δεν ήταν θεάρεστη και όμως σήμερα το ίδιο λάθος συνεχίζεται χωρίς κανένα ίχνος αυτοκριτικής!

«Στην Κωνσταντινούπολη υπάρχουν χιλιάδες ευσεβείς αλλά η Πόλις θα περιέλθει στα χέρια των Τούρκων διότι ΑΝΕΧΟΝΤΑΙ την κατάσταση. Δεν διαμαρτύρονται, δεν αντιδρούν, δεν αγωνίζονται.» [Ιωσήφ Βρυέννιος]

Η αληθινή άλωση μετά το 1821

 

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Ὁμότιμος Καθηγητής Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΛΩΣΗ ΜΕΤΑ ΤΟ 1821

1. Τό θαῦμα τῆς ἐπιβίωσης τοῦ Ἑλληνισμοῦ κατά τήν Τουρκοκρατία.

Εἶναι πλέον κατασταλαγμένη καί γενικά ἀποδεκτή ἡ ἱστορική ἐκτίμηση, σύμφωνα μέ τήν ὁποία τά ἔθνη χάνονται, ὄχι ὅταν χάσουν τήν κρατική τους ὑπόσταση, τό σῶμα τους, ἀλλά ὅταν χάσουν τόν πολιτισμό τους, τήν ψυχή τους. Ἦταν συγκλονιστική ἡ ἐντύπωση πού προκλήθηκε στόν τότε γνωστό κόσμο ἀπό τήν εἴδηση τῆς ἁλώσεως τῆς Πόλης. Ἡ ὑπερχιλιετής ἔνδοξη χριστιανική αὐτοκρατορία, πού τόσο μεγαλόπνοα θεμελίωσε ὁ Μ. Κωνσταντῖνος, ἐξέπνευσε μαζύ μέ τήν τελευταία πνοή ἑνός ἄλλου Κωνσταντίνου, τοῦ Παλαιολόγου, πού ἐπάξια ὑπεράσπισε τήν τιμή καί τό μεγαλεῖο της πέφτοντας ἡρωϊκά σέ ἕνα ἄνισο ἀγώνα.

Φώτης Μιχαήλ: Τί ἔγινε στίς 12 Ἀπριλίου τοῦ 1204 καὶ μᾶς τὸ κρύβουν;

 

Γράφει ὁ Φώτης Μιχαήλ ἰατρός

Διακόσια πενῆντα χρόνια πρὶν ἀπὸ τὴν Ἅλωση τῆς Πόλης, οἱ λεγόμενοι Σταυροφόροι –οἱ τότε δυτικὲς συμμαχικὲς δυνάμεις- ἀναδεικνύονται με τὴν δράση τους, ὡς οἱ πλέον πολύτιμοι πρώιμοι σύμμαχοι τῶν Τούρκων. Διότι, μὲ τὴν παρότρυνση καὶ τὶς εὐλογίες τοῦ τότε πάπα καὶ μὲ τὸ πρόσχημα τῆς ἀπελευθέρωσης τῶν Ἁγίων Τόπων, καταλύουν την Ρωμανία/Βυζαντινὴ αὐτοκρατορία, ἐγκαθιστοῦν Φράγκους ἡγεμόνες στὰ διάφορα τμήματά της, καταστρέφουν ὁλοσχερῶς τὴν Κωνσταντινούπολη, τὴν λεηλατοῦν καὶ φορτώνουν στὰ καράβια τους ὅλα της τὰ τιμαλφῆ.

Μανώλης Κοττάκης: «Ἀλησμόνητες Πατρίδες, τά σύνορα τῆς δικῆς μας καρδιᾶς!»

ΜΝΗΜΗ ΑΛΩΣΕΩΣ ΣΤΟ ΙΕΡΟ ΚΟΙΝΟΒΙΟ ΟΣΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ 

Στό Ἱερό Κοινόβιο Ὁσίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου Πενταλόφου Παιονίας Κιλκίς, Μετόχι τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σίμωνος Πέτρας Ἁγίου Ὄρους, τήν Τρίτη 28 Μαΐου 2024 πραγματοποιήθηκε ἡ ἐτήσια ἐκδήλωση γιά τίς Ἀλησμόνητες Πατρίδες μέ ἀφορμή τήν ἀποφράδα ἡμέρα τῆς ἅλωσης τῆς Πόλης. Κανονικά ἡ ἐκδήλωση τελεῖται στίς 29 Μαΐου, ἀλλά ἐπειδή φέτος ἐκείνη ἡ ἡμέρα ἔπεσε Μεσοπεντηκοστή, ἡ ἐκδήλωση μετετέθη μία μέρα πρίν.

Η κατάρρευση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας

 Ντοκιμαντέρ για την κατάρρευση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Αφηγητής είναι ο Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Stretensky και Επίσκοπος Τύχων, Σεβκούνωφ.  

Η κατάρρευση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, Το τελευταίο μάθημα. ''Τα πιο προικισμένα μυαλά του Βυζαντίου με λύπη παρατηρούσαν την βαθμιαία καταστροφή της αυτοκρατορίας, αλλά κανείς πια δεν άκουγε την φωνή τους. 

«Κατασκευάζεται» ένας νέος, κυνικός λαός, μηδενικής εθνικής μνήμης

Ο κυνικός λαός ενδίδει στην ύλη μέσα από τα κινητά και τα επιδόματα: «Πούλα, αρκεί να μου εξασφαλίζεις την επιβίωσή μου» είναι το νέο δόγμα που ενσταλάζουν στα μυαλά των νέων Ελλήνων.

«Κατασκευάζεται» ένας νέος, κυνικός λαός, μηδενικής εθνικής μνήμης

Μανώλης Κοττάκης 29-05-2023 

Μεγάλη μέρα η σημερινή. Ημέρα μνήμης. Ημέρα αναστοχασμού. Ημέρα εθνικής ταυτότητας. Παρότι, όμως, έχει επικρατήσει δεκαετίες τώρα να ονομάζεται «αποφράς», επιτρέψτε μου να κάνω σήμερα μια διαφορετική προσέγγιση. Αντί των κλασικών «σώπασε, κυρα-Δέσποινα, και μην πολυδακρύζεις», επιλέγω να αξιοποιήσω το τιμητικό βήμα που μου παραχώρησαν το Σάββατο το απόγευμα ο Σύλλογος Επιστημόνων Χαλανδρίου «Ευριπίδης» και ο Σύνδεσμος Μικρασιατών Κωνσταντινουπολιτών «Ρίζες» για να κάνουμε μαζί μία διπλή άσκηση. Ασκηση εθνικής αυτοπεποίθησης και άσκηση εθνικού προβληματισμού.

Εχουμε, άραγε, αναρωτηθεί γιατί κάθε χρόνο τέτοια μέρα διεξάγονται φιέστες στην Κωνσταντινούπολη; Γιατί γίνονται αναπαραστάσεις της Αλώσεως στην τουρκική τηλεόραση; Εχουμε συνειδητοποιήσει γιατί τόσο πολύ πανηγυρίζουν οι γείτονες που μετέτρεψαν την Αγία Σοφία σε τζαμί; Να σας πω!

Πριν την Άλωση της Πόλης μια μεγάλη προδοσία της Πίστης

Γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου: ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ ΜΑΣ Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ ως μήνυμα από τη θλιβερή επέτειο της Αλώσεως της Κωνσταντινούπολης Δ 105 Β 28-5-1994

Δ105Β/28-5-1994 ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ ΜΑΣ Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ

    Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

  για την ανάγκη μετανοίας ως μήνυμα από τη θλιβερή επέτειο της Αλώσεως της Κωνσταντινούπολης  

              Στόμιο Λαρίσης, Δ 105 Β   28-5-1994

                                                

    Σήμερα, αγαπητοί μου, έχουμε μια πολύ θλιβερή επέτειο, την 29^η Μαΐου 1453. Άραγε τη θυμηθήκαμε; Ότι είναι πάρα πολύ σπουδαίο να έχουμε μία μνήμη ιστορική, μόλις και ανάγκη να το πει κανείς· διότι, εάν έχουμε πάντοτε αυτήν την ιστορική μνήμη, μπορούμε πάντοτε, έχοντάς τη ως βοηθό και διδάσκαλο, να αποφεύγουμε εκείνα τα οποία στο παρελθόν μάς προξένησαν ζημιά, να πράττουμε όμως εκείνα τα οποία στο παρελθόν αποδείχτηκαν σωστά. Έτσι, όπως αντιλαμβάνεστε, πάντοτε μία επέτειος, είτε χαρούμενη, είτε θλιβερή έχει πολλά να διδάξει. Αναρωτηθήκαμε γιατί χάσαμε το Βυζάντιο; Διότι σαν και σήμερα, το 1453, ἑάλω ἡ Πόλις… Κατελήφθη η Πόλις. Τη χάσαμε την Πόλη. Και η Πόλη δεν ήταν απλώς μόνο η Κωνσταντινούπολη, ήταν η πρωτεύουσα του απεράντου εκείνου βυζαντινού κράτους, το οποίο λίγο-λίγο φαγώθηκε και έμεινε μόνο μία πόλις, ως κράτος, μόνο μία πόλις, και αυτή η πόλις έπεσε αυτήν την ημερομηνία.

     Ρωτήσαμε λοιπόν για ποιο λόγο έπεσε το Βυζάντιο; Εάν κάναμε αυτήν την αυτοκριτική και την κάναμε πάντοτε μέσα στην ιστορία, αλήθεια δεν θα κινδυνεύαμε να υποστούμε και νέες αλώσεις, και μάλιστα, αν θέλετε, και από τους ιδίους εχθρούς. Αγαπητοί μου, εκείνο που έκανε το Βυζάντιο να πέσει ήταν η αμαρτία.

Η αληθινή άλωση μετά το 1821

 

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Ὁμότιμος Καθηγητής Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΛΩΣΗ ΜΕΤΑ ΤΟ 1821

1. Τό θαῦμα τῆς ἐπιβίωσης τοῦ Ἑλληνισμοῦ κατά τήν Τουρκοκρατία.

Εἶναι πλέον κατασταλαγμένη καί γενικά ἀποδεκτή ἡ ἱστορική ἐκτίμηση, σύμφωνα μέ τήν ὁποία τά ἔθνη χάνονται, ὄχι ὅταν χάσουν τήν κρατική τους ὑπόσταση, τό σῶμα τους, ἀλλά ὅταν χάσουν τόν πολιτισμό τους, τήν ψυχή τους. Ἦταν συγκλονιστική ἡ ἐντύπωση πού προκλήθηκε στόν τότε γνωστό κόσμο ἀπό τήν εἴδηση τῆς ἁλώσεως τῆς Πόλης. Ἡ ὑπερχιλιετής ἔνδοξη χριστιανική αὐτοκρατορία, πού τόσο μεγαλόπνοα θεμελίωσε ὁ Μ. Κωνσταντῖνος, ἐξέπνευσε μαζύ μέ τήν τελευταία πνοή ἑνός ἄλλου Κωνσταντίνου, τοῦ Παλαιολόγου, πού ἐπάξια ὑπεράσπισε τήν τιμή καί τό μεγαλεῖο της πέφτοντας ἡρωϊκά σέ ἕνα ἄνισο ἀγώνα. Ἡ Ὀρθοδοξία, ἡ ὁποία κατά θεία ρύθμιση κουβαλοῦσε ἐνσωματωμένο μέσα της τόν Ἑλληνισμό, διέτρεχε θανάσιμο κίνδυνο. Γιατί δέν ἐπρόκειτο ἁπλῶς γιά τό τέλος ἑνός κράτους· θά δοκιμαζόταν τώρα σκληρά ἡ ἀντοχή τῆς ὀρθόδοξης πίσης, ἡ ὁποία ἐγονιμοποίησε καί διεμόρφωσε τόν ὀρθόδοξο πολιτισμό μέσα στά κρατικά ὅρια τῆς Ρωμανίας, συγχρόνως ὅμως ἐπέδρασε ἀποφασιστικά στήν ἱστορική πορεία καί ἐξέλιξη μεγάλων ἐθνῶν, τῶν σλαβικῶν. Θά ἐπεβίωνε ἆραγε τό πνεῦμα, ἡ ψυχή αὐτοῦ τοῦ πολιτισμοῦ, ἔστω καί ἄν ὁ κρατικός φορέας του ἔπαυε πλέον νά ὑπάρχει;

29 Μαΐου του 1453 / Νατσιός Δημήτρης*

Ήταν 29 Μαΐου του 1453, όταν ακούστηκε η σπαρακτική κραυγή: «Εάλω η Πόλις Σου, Θεοτόκε». Αμέσως όμως ο λαός μας, παρηγορώντας το «Ρόδον το Αμάραντο» της Ορθοδοξίας, ρίχνοντας και τον σπόρο της αντίστασης και της ανάστασης του Γένους, διαλαλεί: «Σώπασε κυρά-Δέσποινα και μην πολυδακρύζεις πάλι με χρόνους με καιρούς πάλι δικά μας θα ‘ναι». Και ήρθανε χρόνοι δίσεκτοι: 400 χρόνια, 500 για τον βόρειο και εκείθεν του Αιγαίου Ελληνισμό κρατά η αιχμαλωσία, η θηριώδης σκλαβιά.

Από την Άλωση της Πόλης στην Επανάσταση του 1821

13 Ἀπριλίου 1204: Ἡ ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀπὸ τοὺς Φραγκολατίνους

Γράφει ὁ μακαριστός πατὴρ Γεώργιος Μεταλληνός, 

Ὁμότιμος καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς σχολῆς Ἀθηνῶν

Ἐκεῖνον τὸν Ἀπρίλιο... (Ἡ ἅλωση τοῦ 1204)

Ἂν ἡ 29η Μαΐου εἶναι ἡμέρα πένθους γιὰ τὸν Ἑλληνισμό, διότι φέρνει στὴ μνήμη μας τὴν ἅλωση τῆς Πόλης ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανοὺς τὸ 1453, ἄλλο τόσο ἀποφρὰς εἶναι γιὰ τὸ Γένος μας καὶ ἡ 13η Ἀπριλίου, διότι κατ᾿ αὐτὴν ἔπεσε ἡ Πόλη τὸ 1204 στοὺς Φράγκους. Τὸ δεύτερο γεγονὸς δὲν ὑστερεῖ καθόλου σὲ σημασία καὶ συνέπειες ἔναντι τοῦ πρώτου. Αὐτὴ εἶναι σήμερα ἡ κοινὴ διαπίστωση τῆς ἱστορικῆς ἔρευνας. Ἀπὸ τὸ 1204 ἡ Πόλη, καὶ σύνολη ἡ Αὐτοκρατορία τῆς Νέας Ῥώμης, δὲν μπόρεσε νὰ ξαναβρεῖ τὴν πρώτη της δύναμη. Τὸ φραγκικὸ χτύπημα ἐναντίον της ἦταν τόσο δυνατό, ποὺ ἔκτοτε ἡ Κωνσταντινούπολη ἦταν «μία πόλη καταδικασμένη νὰ χαθεῖ» (Ἑλ. Ἀρβελέρ). Ἀξίζει, συνεπῶς, μία θεώρηση τοῦ γεγονότος αὐτοῦ ἔστω καὶ στὰ περιορισμένα...

ὅρια ἑνὸς ἄρθρου.

ΠΟΙΑ Η ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΠΤΩΣΕΩΣ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ; (ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΤV, 29-05-2018)