Σέ καιρούς δαιμονοκρατίας, τέσσερα βασικὰ Μαθήματα Πολιτικῆς Ἀγωγῆς ἀπὸ δικούς μας Δασκάλους

Γράφει ὁ Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός 

ΜΑΘΗΜΑ ΠΡΩΤΟΝ: Ὁ Νικόλαος Μαυροκορδάτος (1), στὸ βιβλίο του «Πολιτικὸν θέατρον», γράφει: «Οἱ πολῖτες μιμοῦνται τοὺς ἄρχοντές τους. Γι' αὐτὸ καὶ ἐκεῖνοι πρέπει νὰ προσέχουν πάρα πολύ, ὥστε νὰ μὴ τοὺς φθείρουν μὲ τὸ κακό τους παράδειγμα». 

ΔΕΥΤΕΡΟΝ: Ὁ γνωστὸς πατὴρ τῆς Ἐκκλησίας Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης (2) δίδασκε σχετικῶς καὶ τὰ ἑξῆς: «Τὸ μέγεθος τοῦ ἁμαρτήματος εἶναι ἀνάλογο πρὸς τὸν βαθμὸ τοῦ ἀξιώματος ποὺ ἔχει ὁ ἁμαρτάνων. Καὶ πολλὲς φορὲς σφάλματα, ποὺ τὰ παραβλέπουμε καὶ τὰ συγχωροῦμε στοὺς ἁπλούς ἀνθρώπους, τὰ θεωροῦμε ἀσυγχώρητα γιὰ τοὺς ἄρχοντες». 

Βλαντίμιρ Βλαντίμιροβιτς Πούτιν ο ηγέτης της Ρωσίας και το αφορισμένο μορμολύκειο ...

 Το της πόλεως όλης ήθος ομοιούται τοις άρχουσιν.

Το ήθος όλης της πολιτείας είναι το ίδιο μ’ αυτό εκείνων που την κυβερνούν.

         Ισοκράτης  Αρχαίος Αθηναίος ρήτορας  (436-338 π.Χ.)

                     

                       

Εξέλειπεν ο Σεβασμός!-- Μητσοτάκης ο πρωθυπουργός που αγνοεί την παρέλαση αλλά όχι και το κινητό του

Ο πρωθυπουργός αντί να παρακολουθεί με προσοχή τα στρατεύματα, προτίμησε το σερφάρισμα.

Πώς να χαρακτηρίσει κανείς έναν πρωθυπουργό ο οποίος την ώρα της παρέλασης για την Εθνική Επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940, κάθεται σταυροπόδι και ασχολείται με το κινητό του.

ΑΥΤΟΣ Ο ΑΚΡΩΤΗΡΙΑΣΜΕΝΟΣ ΗΡΩΑΣ ΑΝΟΙΓΕ ΟΛΟΡΘΟΣ ΤΙΣ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ: ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΗΣ ΓΚΙΚΑΣ ΤΡΙΠΟΣ!

                             

Δεν τον γονάτισε ούτε η ιταλική οβίδα που του έκοψε τα πόδια!
Η ασύλληπτη μορφή του ελληνικού ηρωισμού στο μέτωπο της Αλβανίας ενσαρκώνεται περίτρανα στο πρόσωπο του συνταγματάρχη Γκίκα Τρίπου.

Γεννημένος στις 2 Οκτωβρίου του 1917 στην Ύδρα, πολέμησε με το βαθμό του Συνταγματάρχη στο μέτωπο της Βορείου Ηπείρου το Χειμώνα του 1940.

Στις 27 Δεκεμβρίου του 1940, ενώ πολεμούσε στην Πρεμετή της Βορείου Ηπείρου, τραυματίστηκε από έκρηξη Ιταλικής οβίδος, με αποτέλεσμα να ακρωτηριαστούν και τα δύο του πόδια.Και όμως, αυτός ο ήρωας, δεν γονάτισε ούτε τότε. Για την ακρίβεια, δεν γονάτισε ποτέ.
Για την πολεμική του δράση τιμήθηκε με μετάλλια και παράσημα Ανδρείας, τόσο στο μέτωπο από τον Στρατηγό Βενετσάνο Κετσέα, όσο και στην Αθήνα από τον Βασιλιά Παύλο Α', στη διάρκεια τιμητικής εκδηλώσεως που διοργανώθηκε στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτου. Έφερε τον βαθμό του Ταξιάρχου ε.α. και με την οικογένεια του κατοικούσε σε οικία στον αριθμό τρία (3), επί της οδού Γεωργίου Σεφέρη, νυν Μιχάλη Καλκάνη, στην συνοικία Περισσός του Δήμου Νέας Ιωνίας Αττικής.

Διηγούμενος τις εμπειρίες του, τα όσα βίωσε και έζησε στη διάρκεια του πολέμου αλλά και ο προσωπικός του αγώνας για να ξεπεράσει το πρόβλημα υγείας του, έκαναν τους πάντες να δακρύζουν. Αυτόν τον ήρωα σημερα δεν τον ξέρει κανείς στην Ελλάδα και κανένα σχολικό βιβλίο δεν τον αναφέρει ...

Οι σημαντικοί άνθρωποι είναι σιωπηλοί. Φασαρία κάνουν μόνο οι ασήμαντοι...

Τα έδωσα όλα για την Πατρίδα. Πώς να σηκωθώ κύριε; - Μια πραγματική συγκλονιστική ιστορία

                                


Χρήστος Μπολώσης
Το σημερινό σημείωμα πιθανόν αρκετοί να το έχετε διαβάσει. Όμως έστω και ένας να μη το έχει υπόψη του, αξίζει τον κόπο να το παρουσιάσουμε, μια και η Εθνική Επέτειος της 28ης Οκτωβρίου πλησιάζει.
Ανήκει τον Πλωτάρχη (ΒΝ) ε.α. κ. Δημήτριο Ντούλια και είναι μια πραγματική ιστορία, που συνέβη λίγο μετά την λήξη του Συμμοριτοπολέμου. 

Η ιστορία αυτή άς αποτελεί ελάχιστη προσφορά στη μνήμη των αγωνιστών του 1940 

Όποιος το διαβάσει και δεν κλάψει πρέπει να αρχίσει να ψάχνεται…

Ήμουν στο Βασιλικό Ναυτικό το 1952, αφηγείται ο κ. Ντούλιας, και βρισκόμουνα στην Πλατεία Κλαυθμώνος. Οι νεότεροι δεν γνωρίζουν πάρα πολλά απ΄ τα παλιά και απορούν, όποτε ακούν ορισμένα γεγονότα του τότε.
Εκείνη την στιγμή, έπεφτε ο ήλιος και θα γνωρίζετε ότι με την δύση του, γίνεται η υποστολή της σημαίας. Τότε το Υπουργείο Ναυτικών, ήταν εκεί στην Πλατεία και η σημαία κυμάτιζε στο κτίριο.
Κάθε πρωί, θα θυμούνται οι παλιοί, γινόταν έπαρση σημαίας και σταματούσαν τα πάντα, όπως και με τη δύση του ηλίου, γινόταν η υποστολή.
Ήταν στιγμές απίθανες που ζούσαν τότε οι άνθρωποι.

Οι συγκλονιστικές φωτογραφίες του 35χρονου στρατιώτη Πεζικού Κώστα Νικολάου

Η συγκλονιστική φωτογραφία του 35χρονου στρατιώτη Πεζικού Κώστα Νικολάου αποτελεί ένα από τα πιο δυνατά και διαχρονικά σύμβολα της θυσίας και του πατριωτισμού του 1940. Αποτυπώνει τη βαθιά αγάπη της μάνας και το βαρύ τίμημα του πολέμου.

Η στιγμή του αποχαιρετισμού: Η φωτογραφία τραβήχτηκε κατά την επιστράτευση, καθώς αποχαιρετούσε τη μητέρα του και τα παιδιά του, λίγο πριν αναχωρήσει για το μέτωπο.
Ο Κωνσταντίνος Νικολάου σκοτώθηκε την 27η ημέρα του πολέμου, υπήρξε εξαιρετικός σκοπευτής και πολέμησε με γενναιότητα προτού χάσει τη ζωή του στις μάχες με τους Ιταλούς εισβολείς.

Ἡ ψῆφος τοῦ Ἀμομφαρέτου – Ἀγνωστες σελίδες τῆς ιστορίας μας

Τό δόγμα τῶν Σπαρτιατῶν «δέν ὑποχωροῦμε ποτέ μπροστά στόν ἐχθρό»

Ἡ ψῆφος τοῦ Ἀμομφαρέτου - Πίνακας του Κώστα Δούκα

του Κώστα Δούκα

Ἡ ψῆφος τοῦ Ἀμομφαρέτου

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΗ ΑΝΔΡΕΙΑΣ, ΗΡΩΪΣΜΟΥ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Εἶναι γνωστό ὃτι ἡ μάχη τῶν Πλαταιῶν, πού ἒγινε τόν Αὒγουστο τοῦ 459 π.Χ. ἐπεσφράγισε τήν ἐκδίωξη γιά πολλά χρόνια τῶν Περσῶν ἀπό τό Αἰγαῖο καί σηματοδότησε τήν ὁριστική συντριβή τῶν σχεδίων τῶν βαρβάρων (Δαρείου, Ξέρξη, Μαρδονίου κ.ἂ.) γιά τήν κατάληψη τῆς Ἑλλάδος καί τῆς Εὐρώπης, ὑπῆρξε ἀπό τίς πιό παράδοξες σέ διάφορα πολεμικά γεγονότα, πού μεσολάβησαν πρίν ἀπό τήν τελική σύγκρουση τῶν δύο ἀνισαρίθμων στρατῶν, τά περισσότερα ἀπό τά ὁποῖα βέβαια οὐδέ κάν μνημονεύονται ἢ διδάσκονται στά σχολεῖα, δυστυχῶς, ἂν καί εἶναι καί διδακτικά καί συναρπαστικά.

Μια ιστορία με ένα πολύ μεγάλο δίδαγμα.

Μετάφραση: π. Νικόλαος Γκάτσεβιτς

Ήταν κάποτε μια κοπέλα που μισούσε τον εαυτό της, επειδή ήταν τυφλή.

Είχε κλειστεί στην πίκρα της και είχε απομακρυνθεί από όλους. Από όλους, εκτός από έναν άνθρωπο: τον αγαπημένο της, που δεν έφευγε ποτέ από το πλευρό της.

Εκείνος ήταν πάντα εκεί. Στις δύσκολες ώρες, στις απογοητεύσεις, στις στιγμές που όλα γύρω της έμοιαζαν σκοτεινά.

Κάποτε του είπε: «Αν μπορούσα έστω και μία φορά να δω τον κόσμο, θα σε παντρευόμουν!»

MEDICUS CURAT, DEUS SANAT (ὁ ἰατρός φροντίζει, ὁ Θεός θεραπεύει)

Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

9.9.2026

Ἡ ταραγμένη καί ἀπελπισμένη νεολαία μας, οἱ ἀγχώδεις καί πολυπράγμονες μεσήλικες, ὅπως ἐπίσης καί οἱ περιφρονημένοι καταθλιπτικοί ὑπερήλικες, πρός τά ποῦ κατευθύνονται σήμερα, γιά νά βροῦν τήν ἀπωλεσθεῖσα ψυχοσωματική τους ὑγεία; Συνήθως σέ ψυχιάτρους, σέ ψυχολόγους, σέ κέντρα ψυχολογικῆς ὑποστήριξης σέ Δήμους καί Κοινότητες, σέ ψυχολογική ὑποστήριξη μέσῳ εἰδικῶν τηλεφωνικῶν γραμμῶν κ.ἄ.π. 

Μέ ἄλλα λόγια, σέ κατευθύνσεις ἀποκλειστικῶς καί μόνον ἐπιστημονικῆς τάξεως· ἀξιόλογες καί ἀξιόπιστες μέν, ἀλλά κατά βάση προϊόντα τῶν περιορισμένων ἀνθρωπίνων δυνατοτήτων. 

Το νόμισμα της καλοσύνης, σπάνια το βρίσκω!

Κάποτε, ο γνωστός συγγραφέας Ντοστογιέφσκι βγήκε για τον απογευματινό του περίπατο...

Ενώ κόντευε να νυχτώσει, ένας ζητιάνος άπλωσε το χέρι του και του ζήτησε βοήθεια...

Ο Ντοστογιέφσκι ψάχνει τις τσέπες του να βρει κανένα κέρμα, αλλά δεν βρίσκει τίποτα...

Ψάχνει το ρολόι του να το προσφέρει... Αλλά και εκείνο το είχε ξεχασμένο στο σπίτι του...

Ο μεγάλος συγγραφέας κοκκίνισε λίγο στο πρόσωπο...

Και πάνω στην αμηχανία του έσκυψε, φίλησε το χέρι του τυφλού και ψιθύρισε...

"Συγχώρα με, καλέ μου άνθρωπε...

Γιατί αυτή τη στιγμή, δεν έχω τίποτα να σου προσφέρω!"

Στο ιερό Ναό που ανεγείρανε έβρισκαν σβησμένο το όνομά του Δεσπότη...!

 

 Σε ένα χωριό κτιζόταν μία εκκλησία και ο καθένας βοηθούσε όπως μπορούσε..

 Όποιος είχε ζώο το διέθετε για να κουβαλάει πέτρες και όση ήταν γεροί δούλευαν..

Στο χωριό, ήταν και μία γιαγιά πολύ φτωχή, που δεν είχε τίποτα να δώσει για τον ναό. 

Πονούσε η ψυχή της για αυτό και καθώς περνούσαν τα ζώα που κουβαλούσαν τις

 πέτρες, μάζευε χορταράκια και το στα έριχνε να τα τρώνε, να παίρνουν δυνάμεις...

Όταν τελείωσε ο ναός, έκαναν εγκαίνια και σε μία επιγραφή έγραψαν το όνομα του Δεσπότη..

Συνέβαινε όμως το εξής: μόλις γραφόταν το όνομα του Δεσπότη και έβαζαν την

 επιγραφή, την άλλη μέρα έβρισκαν σβησμένο το όνομά του και γραμμένο το όνομα της

 γιαγιάς...

Αυτό έγινε τρεις φορές. 

Απορούσαν όλοι και φώναξαν την γιαγιά. 

Όταν εκείνη πήγε στο ναό, την ρώτησαν: 

"Περί όνου σκιάς" και εργασιών της ΔΙΣ

Ολοκληρώθηκαν οι εργασίες της ΔΙΣ της 169ης Συνοδικής Περιόδου

https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/78279-169

Και όμως! Σε καιρούς όσο ποτέ σεισμικούς και κοσμογονικούς η λεγόμενη ΔΙΣ συνεδρίασε για δύο μόλις ημέρες το μήνα Αύγουστο....

Εάν δε δει κανείς και το θεματολόγιο των συνεδριάσεων θα μελαγχολήσει για μια ακόμη φορά για την ποιότητα της σύγχρονης εκκλησιαστικής διοίκησης...

"Περί όνου σκιάς" 

(Κωνσταντίνου Λαγού - Ιστορικού)

Η έκφραση «περί όνου σκιάς» αναφέρεται για οποιοδήποτε ασχολείται με σαχλά πράγματα αντί για τις σοβαρές υποθέσεις που αφορούν το μέλλον του.

Μία γαϊδουροϊστορία 

Μια μέρα που ο Δημοσθένης αγόρευε στην εκκλησία του Δήμου για ένα σοβαρό ζήτημα που αφορούσε την Αθήνα, πρόσεξε ότι οι συμπολίτες του αδιαφορούσαν. Πολλοί δεν έκρυβαν τη βαρεμάρα τους, ενώ κάποιοι είχαν αρχίσει να χασμουριούνται. Τότε ο Δημοσθένης διέκοψε την αγόρευσή του και είπε στους Αθηναίους ότι αντί για το σοβαρό κρατικό ζήτημα θα τους διηγούνταν μια αστεία ιστορία.

ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΙΕΡΩΣΥΝΗΣ σύμφωνα μέ τίς Διδαχές τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ

 ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ

 (Στίς 24 Αὐγούστου τιμᾶται ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ)

  ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ  ΙΕΡΩΣΥΝΗΣ σύμφωνα μέ τίς Διδαχές τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ

   Ὁ ἅγ. Κοσμᾶς, λοιπόν, θέτει ὡς πρώτη προϋπόθεση τὴν ἀγγελικὴ καθαρότητα τοῦ ὑποψηφίου: «Λέγω μόνον διὰ ἐσένα, παιδί μου, ὅπου μέλλεις νὰ γένης παπᾶς, πρέπει πρῶτον νὰ εἶσαι καθαρὸς ὡσὰν τὸν ἄγγελον». 

«Μὴ γίνου ἄπιστος, ἀλλὰ πιστὸς»

† Στεφάνου Νταλιάνη, πρωτοπρεσβυτέρου

  Εἰς τὸν μακαριστὸν π. Στέφανον Νταλιάνην ἔκαιε ἄσβεστος ἡ φλὸξ τῆς πίστεως εἰς τὸν Χριστόν. Ἐντός του ἦτο ἀκλόνητος καὶ τεθεμελιωμένη βαθέως ἡ πίστις αὕτη, ἡ ὁποία τὸν συνέπαιρνεν εἰς τὰ κηρύγματά του, τὰ ὁποῖα ἐὰν δὲν τὴν εἶχον ὡς κεντρικὸν ἄξονα ἀναμφιβόλως τὴν προϋπέθετον. Ἐνέπνεεν εἰς τοὺς πιστοὺς τὴν βεβαιότητα τῆς προνοίας τοῦ Θεοῦ μὲ προοπτικὴν τὴν τελικὴν Ἀνάστασιν ὅλων, εἰς τὴν ὁποίαν «ὅλοι θὰ ἀνταμώσουμε καὶ θὰ ζήσουμε αἰωνίως μὲ χαρὰ μαζὶ μὲ τὸν Χριστό», ὡς ἔλεγε. Ἐπὶ τῇ ἀφορμῇ τοῦ πενταετοῦς μνημοσύνου του παραθέτομεν τὸ ἀκόλουθον γραπτὸν κήρυγμά του, τὸ ὁποῖον ἐξεφωνήθη πρὸ πολλῶν ἐτῶν, προοίμιον ὅλης τῆς μετέπειτα πνευματικῆς του πορείας καὶ ἰδιαζόντως χαρακτηριστικὸν διὰ τὸν τρόπον μὲ τὸν ὁποῖον συμπλέκει τὸ ἐρευνᾶν μὲ τὴν πίστιν.

ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΑΪΣΙΟ

Ο Άγιος Παϊσιος συνομιλεί με τον π. Αθανάσιο Μυτιληναίο εις την Παναγούδα

              

«Μοῦ ἔλεγε ὁ π. Παΐσιος, πού τόν εἴχαμε ἐπισκεφτεῖ πρότινος [27-3-1978], τό ἑξῆς. Μοῦ εἶπε καί κάτι καταπληκτικά πράγματα, δέν μπορῶ νά σᾶς τά πῶ. Μοῦ εἶπε λοιπόν τό ἑξῆς: Ὅτι πολλοί λένε ὅτι ἔνιωσαν μιά χαρά, γιατί εἶδαν κάτι κτλ., ἴσως πνευματικό πρᾶγμα κτλ. Μοῦ εἶπε ὅτι εἶναι πάρα πολύ χοντρική αὐτή ἡ χαρά. Εἶναι χοντροειδέστατη, εἶναι σάν τή χαρά πού αἰσθάνεται κανείς ἀπό τήν ἐρωτική ζωή, ἀπό τόν ρημαγμόν τῆς καρδιᾶς. Ἡ πνευματική χαρά ἔχει μιά τέτοια λεπτότητα, ἡ ὁποία εἶναι ἀσύλληπτη! Λοιπόν, σέ ἄπειρο βαθμό ὑπάρχει αὐτός ὁ ρημαγμός τῆς καρδιᾶς, ὅταν πληγωθεῖ ἀπό τό βέλος «Ἰησοῦς Χριστός!».

Θα έρθουν πιο δύσκολες στιγμές, παιδιά μου.Θα φανερωθούν άνθρωποι που μιλούσαν για τον Χριστό αλλά μέσα τους είχαν θρόνο τον εαυτό τους.

«Να ξέρετε παιδιά μου πρώτα κάτι. Η Εκκλησία δεν κινδυνεύει από τις φωνές των έξω τόσο όσο κινδυνεύουν οι άνθρωποι της Εκκλησίας από την απροσεξία των μέσα. Ο Χριστός δεν πέφτει επειδή έπεσε ένας κληρικός. Η Εκκλησία δεν παύει να είναι Εκκλησία επειδή κάποιοι άνθρωποι της Εκκλησίας αστόχησαν. Αλλά όταν οι άνθρωποι που φορούν ράσο, που κρατούν ευθύνη, που στέκονται μπροστά στον λαό, ξεχάσουν ότι πρώτα πρέπει να κλαίνε για τον εαυτό τους και ύστερα να διδάσκουν τους άλλους, τότε ο Θεός επιτρέπει να γίνει ένα τράνταγμα. Και το τράνταγμα αυτό δεν γίνεται για να καταστραφεί η Εκκλησία. Γίνεται για να ξυπνήσουν όσοι κοιμήθηκαν μέσα στην άνεση, στο αξίωμα, στα χρήματα, στη συνήθεια, στην ανθρώπινη δόξα.

Ιατρός Ευρυβιάδης Μπαϊραμίδης: Να βλέπουμε τον ασθενή σαν τον Χριστό. Αυτό βοηθάει, ειδικά τον ασθενή.

 Ο γιατρός που σήμερα υμνείτε, είναι ο ίδιος που χθες διώκατε.

                            

           

Ευριβιάδης Μπαϊραμίδης: «Οποιος άλλος έχει ανάγκη, πείτε του εδώ είμαι»

Λίνα Γιάνναρου

Πέτυχα την Ι. ακριβώς έξω από το Βοστάνειο Γενικό Νοσοκομείο Μυτιλήνης. Η μαμά της είχε μόλις πάρει εξιτήριο. Οι δύο γυναίκες περπατούσαν αγκαζέ, μιλούσαν και γελούσαν. «Αποκλείεται κάποιος να πιστέψει ότι αυτή η γυναίκα υπεβλήθη σε επέμβαση στο κεφάλι λίγες ημέρες πριν! Κι εγώ αν δεν είχα δει την ουλή δεν θα το πίστευα», έλεγε με φανερό ενθουσιασμό – και ανακούφιση. Η αλήθεια είναι ότι ούτε ο πιο αισιόδοξος δεν θα μπορούσε να προβλέψει ένα τέτοιο happy end σε αυτήν την περιπέτεια. Ούτε ότι ως μουσουλμάνοι της Ξάνθης θα έβρισκαν έναν (χριστιανό) φύλακα άγγελο.

Η διάγνωση

Η 55χρονη γυναίκα υπέφερε από πονοκεφάλους από μικρή ηλικία, αλλά διαγνώστηκε με ένα μικρό ανεύρυσμα μόλις το 2020. «Επειδή όμως τότε ο μπαμπάς μου έδινε μάχη με τον καρκίνο, ο γιατρός έτρεχε μαζί του και το άφησε». Ο μπαμπάς έφυγε και οι πονοκέφαλοι συνεχίζονταν. Οι νέες εξετάσεις έδειξαν τριπλό ανεύρυσμα. «Ο γιατρός μάς είπε ότι κακώς το άφησε και ότι το μεγαλύτερο από τα τρία πρέπει να χειρουργηθεί άμεσα», λέει η Ι. Τους παρέπεμψε σε αγγειολόγο σε μεγάλο νοσοκομείο της Βόρειας Ελλάδας. «Τον πήραμε τηλέφωνο και είπε ότι πρέπει να γίνει αγγειογραφία, η οποία στα μεγάλα νοσοκομεία γίνεται αλλά καθυστερεί και στα ιδιωτικά κοστίζει 1.000 ευρώ». Εφόσον ήταν επείγον, έτρεξαν σε ιδιωτική μονάδα και έκαναν την εξέταση (τελικά κόστιζε 1.500 ευρώ). Βλέποντας τα αποτελέσματα ο γιατρός έκρινε ότι ήταν επείγουσα η κατάσταση, το ανεύρυσμα ήταν μεγάλο και η γυναίκα έπρεπε να χειρουργηθεί άμεσα. Ο ίδιος πρότεινε τον εμβολισμό. «Ωραία, λέμε, να χειρουργηθεί! “Δεν είναι τόσο απλό”, μας είπε. “Στα δημόσια νοσοκομεία ο ασθενής μπαίνει σε λίστα και τα χειρουργεία γίνονται κατά προτεραιότητα. Αν το κάνουμε έξω, θα σας βάλω μέσα σε 2-3 μέρες το πολύ”». Το αντίτιμο; Περί τις 20.000 ευρώ.

Τζόνο Λάνκαστερ: Απορρίφθηκε από τους γονείς του αλλά αγκάλιασε τον κόσμο!

Κωνσταντίνος Οικονόμου

Οι γεννήτορές του [''γονείς''], αποχώρησαν από το νοσοκομείο πριν την συμπλήρωση 48 ωρών από τον τοκετό του. Στο αρχείο γράφτηκε ότι δεν ήταν από εκείνους αποδεκτός! Όμως, μια απλή γυναίκα επέλεξε διαφορετικά. Κι αυτό άλλαξε την ιστορία του γεννημένου παιδιού.

Όταν ο Τζόνο (Λάνκαστερ) είδε το πρώτο φως του κόσμου τούτου, στην Αγγλία, το 1985, η αίθουσα τοκετών βυθίστηκε σε μια παράξενη σιωπή! Ο λόγος ήταν πως το βρέφος γεννήθηκε με το σπάνιο σύνδρομο Τρέατσερ Κόλινς. Όσοι γεννιούνται με αυτό το σύνδρομο έχουν σοβαρό πρόβλημα με την ανάπτυξη οστών και ιστών του προσώπου. Έτσι, το προσωπάκι του Τζόνο δεν έμοιαζε μ΄ αυτό που αναμενόταν από ένα νεογέννητο. Ο πατέρας μαζί με τη μητέρα τον κοίταξαν άπαξ και απομακρύνθηκαν για το θάλαμο αρχικά και την επομένη για το σπίτι τους! Πριν αποχωρήσουν, οριστικά, από το νοσοκομείο, υπέγραψαν την παραίτησή τους από κάθε γονεϊκό δικαίωμα! Στο ιατρικό αρχείο που διασώθηκε περιέχει μία μόνο σημείωση: ''Καμία επαφή από γονείς. Δεν θέλουν να τον δουν''!

Ὅταν γίνεται ἔκπτωση στήν πίστη ἀκολουθεῖ ἐθνική συμφορά

« Ὅταν γίνεται ἔκπτωση στήν πίστη ἀκολουθεῖ ἐθνική συμφορά. Τώρα ἡ συμφορά εἶναι παγκόσμια. Ἀλλά σέ μᾶς ἡ συμφορά δέν εἶναι τό ἴδιο πράγμα ὅπως στούς αἱρετικούς καί τούς ἀλλοθρήσκους. Ὅ,τι ἱερότερο ὑπάρχει στόν οὐρανό, τό ἔδωσε ὁ Θεός σέ μᾶς στούς Ὀρθοδόξους, ἐδῶ στή γῆ. Ἐμεῖς ἀντί νά κρατήσουμε τό καντήλι τῆς πίστης μας ἀναμμένο καί νά τό παραδώσουμε στόν κόσμο ὁλόκληρο, τό σβήσαμε καί τό ξανανάψαμε μέ τά φῶτα τῶν ἀλλοδόξων καί ἀλλοπίστων. Γέμισε ἡ ζωή μας μαυρίλα, καπνό καί σκοτάδι.

ἐν εἰκόνι διαπορεύεται ἄνθρωπος

             

 μέντοιγε ἐν εἰκόνι διαπορεύεται ἄνθρωπος, πλὴν μάτην ταράσσεται· θησαυρίζει καὶ οὐ γινώσκει τίνι συνάξει αὐτά.(Ψαλ.38,7)

 Ναί, ἀληθῶς· ὡσὰν σκιώδης εἰκών, ποὺ μετ’ ὀλίγον σβήνει, πορεύεται διὰ μέσου τοῦ ὁρατοῦ τούτου κόσμου καὶ διαβαίνει δι’ αὐτοῦ ὁ ἄνθρωπος. Ἀλλ’ ὄμως μὴ συνετιζόμενος ὑπὸ τῆς ματαιότητος καὶ βραχύτητος τῆς ζωῆς, ταράττεται καὶ καταλαμβάνεται ἀπὸ ἀνωφελεῖς καὶ βασανιστικὰς φροντίδας, μάτην μοχθῶν καὶ κοπιάζων. Θησαυρίζει καὶ δὲν γνωρίζει διὰ ποῖον συνάζει τὰ ἀγαθὰ ταῦτα καὶ ποῖος θὰ κληρονομήσῃ αὐτά.

                                      

κατανοήσατε τὰ κρίνα πῶς αὐξάνει· οὐ κοπιᾷ οὐδὲ νήθει· λέγω δὲ ὑμῖν, οὐδὲ Σολομὼν ἐν πάσῃ τῇ δόξῃ αὐτοῦ περιεβάλετο ὡς ἓν τούτων. (Λουκ. 12,27)

Προσέξτε και διδαχθήτε από τα κρίνα, πως μεγαλώνουν.Δεν κοπιάζουν ούτε γνέθουν και όμως, σας διαβεβαιώνω ότι ούτε ο σοφός Σολομών με όλην αυτού την δόξαν και μεγαλοπρέπειαν δεν εφόρεσε ποτέ ένα τόσον λαμπρόν ένδυμα, ώσαν αυτό που φορεί ένα από τα κρίνα του αγρού.    

                                            

                                                    

π. Αυγουστίνος Καντιώτης...ΝΑ ΜΙΛΆΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΠΊΤΙ .

 ...ΝΑ ΜΙΛΆΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΠΊΤΙ . 

Είσαι πατέρας;

Οταν βραδιάζει φώναξε την γυναίκα και τα παιδιά σου και μίλα τους για τον Χριστό. 

Πάρε και διάβασε το Ευαγγέλιο.

Θα πεθάνεις μια μέρα και όλα θα τα ξεχάσουν τα παιδιά και τα λεφτά και τα πλούτη. 

Ενα δεν θα ξεχάσουν ποτέ. 

Οτι τους μιλούσες για τον Χριστό. 

Δεν θα ξεχάσουν ποτέ τη μάνα, τον πατέρα και τη γιαγιά που τους μιλούσαν για τον Χριστό.