
Τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ἀντινόης Παντελεήμονος
Ἐπειδὴ τὸν τελευταῖο καιρὸ παρακολουθοῦμε τὴν ἐπίδραση τῆς Οἰκουμενιστικῆς κίνησης ἐπάνω στοὺς Κληρικοὺς καὶ λαϊκοὺς θεολόγους, γι’ αὐτό, ἂς δοῦμε πῶς οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἀντιμετώπισαν τὶς αἱρέσεις, τὰ σχίσματα καὶ τὶς παρασυναγωγὲς μὲ ἰδιαίτερη αὐστηρότητα, θεωρώντας τες ὡς τὴ μεγαλύτερη πνευματικὴ ἀπειλὴ γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ γνώμη τους διαμορφώνεται πάνω στὴν ἀρχὴ ὅτι παραχαράσσουν τὴν Ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ, διασπᾶ τὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καὶ στερεῖ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο τὴ Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.











