 |
«Πωλεῖται ἀντί τριάκοντα ἀργυρίων τοῦ Ἰούδα τό Σινᾶ» |
Οἱ γεραροὶ πατέρες καταλαβοῦσιν τήν Μονήν καί εἰς νέον Κούγκιον καὶ Ἀρκάδιον
ΑΚΕΦΑΛΟΝ ΚΑΙ «ΑΝΕΓΚΕΦΑΛΟΝ»: ΑΦΑΝΤΟΣ ΚΑΙ ΒΑΡΕΩΣ ΝΟΣΩΝ Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ
Ὡς ἡ δαιμονιώδης Λεγεὼν τῆς Βουλῆς (κατὰ τὴν ῥῆσιν τοῦ π. Α. Καντιώτου) ἐψηφίζε τὸ ἐπάρατον μνημόνιον ἄνευ ἀναγνώσεως, παρομοίως καὶ οἱ Προκαθήμενοι ἀφρόνως συμπράττουσιν εἰς τὴν ἐκποίησιν τοῦ θεοβαδίστου Ὄρους;
Γράφει ο Παναγιώτης Κοσμίδης
Α. ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΕΙΤΕ ΑΣΗΜΟΣ ΕΙΤΕ ΣΟΒΑΡΑ
Ὁ Καραϊσκάκης καὶ ὁ ἀγύρτης «ἰατρὸς» (καὶ τοῦ Σεβ. Συμεών;)
Εἰς τὴν ἱστορίαν τὰ μεγάλα γεγονότα ἐκσπῶσιν εἴτε ὡς κωμωδία εἴτε ὡς τραγωδία. Καὶ οὕτως, ὡς «κατήντησαν ἡμᾶς βουρλισμένοι χρόνοι, οἱ καπετάνιοι στό κουπί κι’ οἱ δὲ μοῦτσοι στό τιμόνι».
Ὁ μέγας τῆς Ἐθνεγερσίας τοῦ 1821 Ἀρχιστράτηγος Γεώργιος Καραϊσκάκης ὑπῆρξεν ἀνὴρ φιλασθενής· ποτὲ μάλιστα παρέμεινεν ἐπὶ μῆνας κλινήρης ἐν τῇ Ἱερᾷ Μονῇ τῆς Παναγίας τῆς Προυσιωτίσσης. Ἡμέραν τινὰ ἐπεσκέψατο αὐτὸν ἀγύρτης τις, ἰατρὸς εἶναι ὑποκρινόμενος καὶ ὑποσχόμενος τὴν θεραπείαν αὐτοῦ. Ὁ Καραϊσκάκης, τῇ διακρίνουσῃ αὐτὸν ἀγχινοίᾳ καὶ εὐφυΐᾳ χρώμενος, συνεκάλυψε τὸ σῶμα αὐτοῦ, ὁμοῦ μετὰ τοῦ πρωτοπαλικαρίου αὐτοῦ, διὰ κλινοσκεπάσματος (βελέντζας) καὶ εἴασε τὸν ἐπισκέπτην νὰ ἐξετάσῃ τὴν προταθεῖσαν χεῖρα τοῦ νεαροῦ.
Ὁ δὲ δῆθεν ἰατρός, ἁψάμενος τοῦ σφυγμοῦ, ἀπεφήνατο ὅτι ὁ νοσῶν ὑπῆρχεν ἐξαιρετικῶς ἀσθενὴς καὶ ἡ κατάστασις αὐτοῦ λίαν κρίσιμος. Τότε δὴ ὁ Καραϊσκάκης ἀπεκάλυψε τὴν σκευωρίαν καί δικαίως ἐτιμώρησεν αὐτόν.
Κατὰ ποῖον ἆρά γε τρόπον ὑποκρύπτονται νῦν τὸ νοσηλευτήριον καὶ οἱ δήθεν θεράποντες τοῦ Σεβασμιωτάτου Σιναίων κ. Συμεών;
Καραϊσκάκειος οἰκειότης μετὰ τῆς Θεομήτορος (μειοδοσία τοῦ Σεβ. Συμεών;)
Ἀλλὰ τὸ χαρακτηριστικώτερον στοιχεῖον τῆς διηγήσεως ταύτης οὐχὶ ἡ εὐφυΐα τοῦ ἀρχιστρατήγου τυγχάνει, ἀλλ’ ἡ πρὸς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον πνευματικὴ αὐτοῦ σχέσις. Ὁ ὑπασπιστής του βλέπων μακρὰν τῆς ὑγείας αὐτοῦ περιπέτειαν, προέτρεψεν αὐτόν, ὅπως τάμα ποιήσηται τῇ Παναγίᾳ, τό μουλάρι του, ὅπερ καί ἔπραξεν. Τήν ἑπομένην ἠγέρθη ὑγειαίστατος. Πρό τῆς Θεοότοκου προσηυχήθη ἀπευθύνας πρὸς Αὐτὴν λόγους μετὰ τοῦ ἰδιοτύπου καὶ ἀμιμήτου αὐτοῦ τρόπου:
«Δὲν ἤξερα, μαυρομάτα μου, ὅτι ἤθελες τὸ μουλάρι μου γιὰ νὰ μὲ κάνεις καλά!»
Καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ἐν μέσῳ τοῦ ἰδίου αὐτοῦ ἀφορήτου ἄλγους, καταπλήσσει ἡμᾶς λέγων: «Ἵνα μὴ ὑπεραίρωμαι, ἐδόθη μοι σκόλοψ τῇ σαρκί, ἄγγελος Σατανᾶ, ἵνα με κολαφίζῃ, ἵνα μὴ ὑπεραίρωμαι. Ὑπὲρ τούτου τρὶς τὸν Κύριον παρεκάλεσα ἵνα ἀποστῇ ἀπ’ ἐμοῦ· καὶ εἴρηκέ μοι, Ἀρκεῖ σοι ἡ χάρις μου· ἡ γὰρ δύναμις ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται» (Β΄ Κορ. ιβ΄ 7-9).
Κατά ποῖον ἆρά γε τρόπον ἱκετεύει τὴν Ἁγίαν Μεγαλομάρτυρα Αἰκατερίνην ὁ Σεβασμιώτατος κ. Συμεών; Μήπως διὰ τῆς ἐκχωρήσεως καὶ παραδόσεως αὐτῆς εἰς τὴν φαραωνικὴν ξυνωρίδα “Μητσοτάκη καὶ Σίσι”;
Ἡ ἀδηλότης τῆς διαμονῆς τοῦ Ἀρχιεπισκόπου καὶ τὰ περὶ τῆς ὑγείας αὐτοῦ ἐρωτήματα
Ἐκ ταύτης ἀκριβῶς τῆς καραϊσκακείου παραδόσεως ἀντλοῦμεν τὸ μέτρον καί τὴν μυστηριώδη καὶ κρυφίαν ἀσθένειαν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Σινᾶ. Τοὺς πάντας γὰρ ἀπασχολεῖ ἡ σοβαρότης ἢ μὴ τῆς ὑγείας αὐτοῦ, ὡς καὶ ὁ τόπος τῆς διαμονῆς του.
Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἀφίκετο εἰς τὴν Ἑλλάδα τῇ 10ῃ Αὐγούστου τοῦ ἔτους 2026, ἐπιστρέφων ἐκ τοῦ Σινᾶ, πάροικος ὢν ἐλαχίστου χρόνου. Ἀναφέρεται μάλιστα ὅτι ἡ ἑλληνικὴ κυβέρνησις προέτεινεν αὐτῷ νοσηλείαν, ἥντινα ὁ ἴδιος φέρεται ἀποποιηθείς. Διὰ ποίαν ἆρά γε φοβικὴν αἰτίαν;
Ἡ ἐφημερὶς «Καθημερινή», τῇ 24ῃ Ὀκτωβρίου 2026, φέρεται δημοσιεύσασα τὴν πληροφορίαν ὅτι ὁ Σεβασμιώτατος ἀδυνατεῖ νὰ ταξιδεύσῃ ἀεροπορικῶς πρὸς τὸ Κάιρον.
Ὡσαύτως, δημοσίευμα τῆς ἐφημερίδος «Τὸ Βῆμα» φέρεται ἀναφερθὲν εἰς «κρίσιμον κατάστασιν» τῆς ὑγείας αὐτοῦ. Προσέτι δὲ (δημοσίευμα τῆς 25ης Ὀκτωβρίου 2026): «Οὐδόλως τυχαίως τὸ αἰγυπτιακὸν καὶ τὸ ἑλληνικὸν μέτωπον ἐξαπέλυσαν τὰς σκληροτέρας αὐτῶν ἐπιθέσεις ἀκριβῶς ὅτε ὁ Συμεὼν ἐνοσήλησε βαρέως, ἐν κινδύνῳ τῆς ἰδίας αὐτοῦ ζωῆς».
Ὁ Κρυπτόμενος Διγενής καί ὁ Ἀρχιεπίσκοπος
Ἐνταῦθα ἀνακαλεῖται εἰς τὴν μνήμην ἡ ῥῆσις ἡ ἀποδιδομένη τῷ Γεωργίῳ Παπανδρέου τῷ πρεσβυτέρῳ, τῷ ἐπικληθέντι «Γέροντι τῆς Δημοκρατίας», ἥτις καὶ συνδέεται μετὰ τοῦ θρυλικοῦ ἀρχηγοῦ τῆς ΕΟΚΑ, Γεωργίου Γρίβα–Διγενῆ: «Ἐδοξάσθη κρυπτόμενος καὶ κατεποντίσθη ἐμφανιζόμενος». Ἡ φράσις αὕτη ἐχρησιμοποιήθη, κατὰ τὴν σχετικὴν παράδοσιν, ὅπως ἀντιδιαστείλῃ τὴν δόξαν τοῦ Γρίβα κατὰ τὸν ἀπελευθερωτικὸν ἀγῶνα τῆς Κύπρου πρὸς τὴν μετέπειτα πολιτικὴν αὐτοῦ πορείαν μετὰ τὴν εἰς Ἑλλάδα ἐπάνοδον.
Τὰ ἐρωτήματα, οὐχ ἧττον, παραμένουσιν ἀμείλικτα. Ποῦ διάγει σήμερον ὁ Ἀρχιεπίσκοπος; Καὶ, τὸ κυριώτερον, πῶς διασφαλίζεται ὅτι αἱ κρίσιμοι ἀποφάσεις περὶ τοῦ μέλλοντος τῆς Μονῆς λαμβάνο-νται μετὰ πλήρους ἐπιγνώσεως, νηφαλιότητος καὶ ἐλευθέρας βουλήσεως;
Ἡ ἐνημέρωσις, ὡς ἐκ τούτου, ὀφείλει νὰ ὑπάρχῃ σαφής, ἀξιόπι-στος καὶ ἀνάλογος πρὸς τὴν σοβαρότητα τῶν περιστάσεων. Οὐχὶ φῆμαι, οὐχὶ διαρροαί, οὐχὶ ἀνεπιβεβαίωτοι ἰσχυρισμοί, ἀλλὰ σαφεῖς καὶ ὑπεύθυνοι ἀπαντήσεις.
Β. ΟΙ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΟΥΔΟΛΩΣ ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ
Ἀσθενὴς Ἀρχιεπίσκοπος οὐδόλως διαθέτει ὑπογραφήν
Ὁ Σεβασμιώτατος κ. Συμεὼν ἐδήλωσε διὰ τῆς ἐπιστολῆς αὐτοῦ, τῆς 24ης Ὀκτωβρίου 2026, τὴν ἀπόφασιν αὐτοῦ – ἐρήμην βεβαίως τῶν μόνων ἁρμοδίων πατέρων – ὅπως ὑπογράψῃ τὴν συμφωνίαν τὴν ἀφορῶσαν εἰς τὸ μέλλον τῆς Μονῆς καὶ τὰς μετὰ τῆς Αἰγύπτου σχέσεις αὐτῆς. Ἀλλ' οὐδόλως ἐνεφανίσθη δημοσίως, παραμείνας μέχρι τοῦδε ἄφαντος. Δύναται ἆρά γε νοσῶν καὶ ἀσθενῶν τις νὰ ἔχῃ ἐλευθέραν βούλησιν καὶ δυνατότητα λήψεως λογικῶν τε καὶ ἀσφαλῶν ἀποφάσεων;
Ἡ στάσις αὕτη γεννᾷ σοβαρώτατα ἐρωτήματα, ἅτινα δὲν δύνανται νὰ παρακαμφθῶσι διὰ γενικῶν καὶ ἀορίστων διαβεβαιώσεων. Ποῖον τυγχάνει τὸ ἀκριβὲς περιεχόμενον τῆς συμφωνίας; Ποῖαι δεσμεύσεις ἀναλαμβάνονται καὶ ποῖαι ἐγγυήσεις παρέχονται διὰ τὴν περιουσίαν, τὰ δικαιώματα, τὴν αὐτοτέλειαν καὶ τὴν συνέχισιν τῆς μοναστικῆς ζωῆς τῆς ἀδελφότητος;
Ἡ νεοκομμουνιστικὴ τερατογένεσις καὶ τὸ ἱστορικὸν ἀντίθετον
Ἰδοὺ τὰ ἔργα τῆς ψευτοσυμμάχου Αἰγύπτου, ἀνάλογα πρὸς τὰς μεθόδους τοῦ κομμουνισμοῦ. Διά γὰρ τῆς ἐπιβολῆς τοῦ στυγεροῦ μαρξισμοῦ ἐν τῇ Ἀνατολῇ, καὶ δὴ ἐν Ἐσθονίᾳ, ἅπασα ἡ ἐκκλησιαστικὴ περιουσία ἐδημεύθη ὑπὸ τοῦ ἀθέου καθεστῶτος, παραχωρηθεῖσα εἶτα πρὸς χρῆσιν ἐπὶ ἐνοικίῳ. Σήμερον δὲ τὸ αὐτὸ κράτος, κατ’ ἐντολὴν τοῦ ΝΑΤΟ καὶ ἐν τοῖς πλαισίοις τοῦ ἀλόγου ἀντιρωσισμοῦ, ἀπαιτεῖ αὐθαιρέτως τὴν ἀπομάκρυνσιν τῶν πατέρων ἐκ τῶν ἰδίων αὐτῶν οἰκημάτων καὶ ἱερῶν χώρων. Τρομερὸν ὄντως ἄθρησκον κράτος καὶ ἀχριστιάνιστος, καίπερ ποτὲ χριστιανική, Εὐρώπη!
Ἀντιθέτως ὅμως, τὸ πρῶτον ἔργον τοῦ Μεγάλου καὶ Ἰσαποστόλου Κωνσταντίνου ὑπῆρξε τὸ ἀπελευθερῶσαι τοὺς ἐν ζωῇ ἐναπομείναντας Ὁμολογητάς, τοὺς ὑπὸ τῶν διωκτῶν φυλακισθέντας, καὶ τὸ ἀποδοῦναι τῇ Ἐκκλησίαν τὴν ἀκώλυτον δυνατότητα ἀνεγέρσεως θείων ναῶν καὶ κτήσεως τῆς ἰδίας αὐτῆς περιουσίας.
Ἡ βορβορώδης συμφωνία τῆς σκλαβιᾶς καὶ ὁ ἀποστολικὸς ἔλεγχος
Ἐθνική ὑπερηφάνεια τέλος. Ἰδοὺ νῦν, ἐν συνόψει, τὸ βορβορώδες περιεχόμενον τῆς καταπτύστου καὶ προδοτικῆς συμφωνίας, ἥτις ἐπιβάλλει τὴν σκλαβίαν τῆς Ἱ. Μονῆς. Παρατίθεται ἐνταῦθα ἡ δέουσα ἀνασκευὴ τῆς βδελυρᾶς “συμφωνίας” ταύτης, ἐπὶ τῇ βάσει σχετικοῦ δημοσιεύματος τῆς ἐφημερίδος «Καθημερινή» (25/19/26):
Ἡ δῆθεν διασφάλισις τῆς αὐτοτελείας τῆς Μονῆς: Ἐπιβεβαιοῦται τάχα ἡ θρησκευτική, διοικητικὴ καὶ πνευματικὴ ἀνεξαρτησία τοῦ μοναστικοῦ καθιδρύματος.
Ἡ κατ' ὄνομα κατοχύρωσις τοῦ ἑλληνορθοδόξου χαρακτήρος: Ἀναγνωρίζεται ἡ ἀδιάλειπτος ἱστορικὴ καὶ θρησκευτικὴ ταυτότης τῆς Μονῆς ὡς ὀρθοδόξου ἑλληνικοῦ μοναστηρίου.
Ἡ ὑποτιθεμένη ἀποσαφήνισις τῶν ἰδιοκτησιακῶν καὶ νομικῶν ζητημάτων: Ῥυθμίζονται τὰ ἐκκρεμῆ νομικὰ ζητήματα, τὰ ἀνακύψαντα ἐκ τῶν δυσμενῶν δικαστικῶν ἀποφάσεων ἐν Αἰγύπτῳ.
Ἡ ἐλεγχομένη συνέχισις τοῦ μοναστικοῦ βίου: Διασφαλίζεται ἡ ἀπρόσκοπτος παρουσία τῆς Σιναϊτικῆς Ἀδελφότητος καὶ ἡ συνέχισις τῆς λατρευτικῆς ζωῆς.
Ἡ ὑποδουλωτικὴ συνεργασία μετὰ τῶν αἰγυπτιακῶν ἀρχῶν: Καθορίζεται τὸ πλαίσιο ἐπικοινωνίας καὶ συμμορφώσεως πρὸς τὸ αἰγυπτιακὸν νομικὸν καθεστώς, ἐπὶ τῷ προσχήματι τῆς ἀσφαλείας καὶ προστασίας τοῦ χώρου.
Ἡ ὁριστικὴ διευθέτησις καὶ ὑπογραφή: Ἀνοίγεται ἡ ὁδὸς διὰ τὴν ἐπίσημον ὑπογραφὴν τῆς συμφωνίας ὑπὸ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Συμεὼν καὶ τῆς αἰγυπτιακῆς κυβερνήσεως, τῇ ἀτυχῆ συνδρομῇ καὶ τῶν Ὀρθοδόξων Πατριαρχείων.
Ποῖαι χεῖρες Ἕλληνος καὶ κληρικοῦ δύνανται προσυπογράψαι τὴν σκλαβικὴν ταύτην αἰγυπτιοκρατίαν, εἰ μὴ μόνον οἱ νόθοι; Καθότι, κατὰ τὸ γεγραμμένον: «Ἄρα νόθοι καὶ οὐχ υἱοί ἐστε» (Ἑβρ. ιβ΄ 8).
Πατέρες τῆς Ἱερᾶς Μονῆς, ἀγωνίσασθε τὸν καλὸν ἀγῶνα ἕως τέλους, «ἵνα γένησθε ἄμεμπτοι καὶ ἀκέραιοι, τέκνα Θεοῦ ἄμωμα μέσον γενεᾶς σκολιᾶς καὶ διεστραμμένης, ἐν οἷς φαίνεσθε ὡς φωστῆρες ἐν κόσμῳ» (Φιλιπ. β΄ 15).
Ἡ ἀνάγκη δημοσίας ἐνημερώσεως
Ἐν προκειμένῳ, ἡ δημοσία ἐνημέρωσις καθίσταται ἐπάναγκες. Ἐὰν ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἔχῃ λάβει συγκεκριμένας, μὰ ἀκύρους ἀποφάσεις, ὀφείλει νὰ ἐξηγήσῃ τὴν βάσιν αὐτῶν, τὰς προϋποθέσεις ὡς καὶ τὴν ἔκτασιν αὐτῶν. Φυσικῶς ὑφίστανται ριζικαὶ ἀντιρρήσεις ὑπὸ τῆς ἀδελφότητος καὶ αὗται ἀκυροῦσι τὴν οἱανδήποτε πρόθεσιν αὐτοῦ.
Ἔκπτωσις τοῦ ποιμένος τυγχάνει ἡ μονομερὴς λῆψις μειοδοτικῶν ἀποφάσεων καὶ ἡ παράκαμψις τῆς παρακαταθήκης. Ὁ Ἀπόστολος Πέτρος παραγγέλλει πρὸς τοὺς πρεσβυτέρους: «Ποιμάνατε τὸ ἐν ὑμῖν ποίμνιον τοῦ Θεοῦ [...] μηδὲ αἰσχροκερδῶς, ἀλλὰ προθύμως» (Α΄ Πέτρ. ε΄ 2).
Γ. ΕΞΟΥΣΙΑΙ ΟΥΧΙ ΚΑΤΑ ΘΕΟΝ, ΑΛΛΑ ΥΠΟ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ
Ἡ Μονὴ ἀκέφαλος καὶ «ἀνεγκέφαλος»;
Κατὰ συνέπειαν, ἆρά γε ἡ Μονὴ διοικεῖται «ἀκεφάλως», μὴ οὖσα συνήθης τινὰ ἐκκλησιαστικὴ διοικητικὴ μονάς;
Τὸ Σινᾶ οὐκ ἀνήκει οὐδενὶ Ἀρχιεπισκόπῳ ὡς προσωπικὸν περιουσιακὸν στοιχεῖον. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τυγχάνει διάκονος τῆς Μονῆς καὶ ἐγγυητὴς τῆς πνευματικῆς αὐτῆς ζωῆς, οὐχὶ δὲ ἀπόλυτος κύριος τῆς ἱστορίας αὐτῆς· ἀλλὰ νῦν οὗτος ἀπουσιάζει σωματικῶς.
Ἡ ἐλευθέρα καὶ ἔννομος βούλησις τῶν ἁρμοδίων ὀργάνων τῆς Μονῆς, ἡ θέσις τῆς ἀδελφότητος καὶ ἡ τήρησις τῶν νενομισμένων διαδικασιῶν οὐκ εἰσὶ λεπτομέρειαι, ἀλλὰ θεμελιώδεις προϋποθέσεις. Ἀποκλείεται οἱ σεβάσμιοι πατέρες νὰ ὑπογράψωσιν ἑκουσίως τὴν καταδίκην αὐτῶν, ἀπαρνούμενοι τὴν ἐλευθερίαν τοῦ αἰωνίου Ἑλληνορθοδόξου θεσπίσματος.
«Οὐ γὰρ ἔστιν ἡμῖν ἡ πάλη πρὸς αἷμα καὶ σάρκα», γράφει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος (Ἐφεσ. στ΄ 12).
Αἱ πολιτικαὶ ἐξουσίαι καὶ αἱ τραγικαὶ αὐτῶν εὐθύναι
Ἡ ὑπόθεσις τοῦ Σινᾶ οὐδαμῶς δύναται ἐξετασθῆναι ἀνεξαρτήτως τῆς στάσεως τῆς τε ἑλληνικῆς καὶ τῆς αἰγυπτιακῆς Πολιτείας.
Ἡ μὲν ἑλληνικὴ κυβέρνησις ὀφείλει ἐξηγῆσαι ποίαν στάσιν μέχρι τοῦδε τετήρηκε, ποίας δεσμεύσεις ἀνέλαβε καὶ ποίας συγκεκριμένας ἐγγυήσεις ἐξησφάλισε διὰ τὸ μέλλον τῆς Μονῆς. Οὐδόλως γὰρ ἐπαρκεῖ ἡ ἐπίκλησις τοῦ δῆθεν μεγάλου, ἀφωρισμένου καὶ ἀντιθεόπτου Κυριάκου Μητσοτάκη, ὡς νέου τινὸς «Μωϋσέως», ὅστις ἐπαγγέλλεται τὴν ἀπαλλαγὴν ἡμῶν ἐκ τῆς φαραωνικῆς δουλείας.
Ἡ δὲ Αἴγυπτος, ἐκ τῆς ἰδίας αὐτῆς πλευρᾶς, ὀφείλει σεβασθῆναι τὸ διαχρονικὸν θεσμικὸν καὶ νομικὸν πλαίσιον. Δέον ὅπως τηρηθῇ ἀπαρεγκλίτως τὸ διεθνὲς δίκαιον τῆς Ἱερᾶς Μονῆς καὶ τὸ προστατευτικὸν Ἀκτιναμὲ (Διαθήκη) τοῦ Μωάμεθ.
Ἡ κληρονομία δεκαπέντε ὅλων αἰώνων προβάλλει τὴν δικαίαν ἀλήθειαν.
«Κατὰ εὐδοκίαν, κατὰ παραχώρησιν ἢ κατὰ ἀνοχήν;»
Ἡ ἐκκλησιαστικὴ παράδοσις σαφῶς ἀναγνωρίζει ὅτι ἡ ἐξουσία, ὡς καὶ πᾶν ἀνθρώπινον ἀξίωμα, συνεπάγεται μεγίστην εὐθύνην ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ἡ γὰρ ἐξουσία δύναται κατέχεσθαί τε καὶ ἀσκεῖσθαι «κατὰ εὐδοκίαν, κατὰ παραχώρησιν ἢ κατὰ ἀνοχὴν τοῦ Θεοῦ». Πᾶσα πολιτικὴ ἢ ἐκκλησιαστικὴ ἀπόφασις οὐδόλως κτᾶται αὐτομάτως ἠθικὴν νομιμοποίησιν.
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος γράφει ὅτι «οὐκ ἔστιν ἐξουσία εἰ μὴ ὑπὸ Θεοῦ» (Ρωμ. ιγ΄ 1). Ἡ φράσις αὕτη οὐχὶ λευκὴν ἐπιταγὴν πρὸς ἀνεξέλεγκτον ὑπακοὴν ἀποτελεῖ, οὔτε ἀπαλλάσσει τοὺς ἄρχοντας τῆς εὐθύνης τῶν ἰδίων αὐτῶν πράξεων.
Ἐξ ἑτέρου, ὁ ἴδιος Θεῖος Ἀπόστολος διακηρύσσει ἐμφαντικῶς: «Πειθαρχεῖν δεῖ Θεῷ μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις» (Πράξ. ε΄ 29).
Ἆρά γε οἱ διαχειριζόμενοι τὴν ὑπόθεσιν θεωροῦσιν ὅτι ὑπηρετοῦσι τὸ κοινὸν ἀγαθόν, ὅτι ἐνεργοῦσιν ὑπὸ τὴν πίεσιν ἀναγκαστικῶν περιστάσεων ἢ ὅτι ἀποδέχονται ῥυθμίσεις, ἅστινας ὀφείλουσιν ἅρδην ἀπορρίψαι;
Ξενοκίνητος ὁμογνωμία τῶν Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν
Ἐν τῇ ἐπιστολῇ – δηλώσει δουλικῆς ὑπογραφῆς τῆς 24ης Ὀκτωβρίου 2026, ὁ Σεβασμιώτατος κ. Συμεὼν ἀναφέρει ὅτι ἔλαβε τὴν σύμφωνον γνώμην ἢ τὴν ἔγκρισιν τῶν ἑλληνοφώνων Πατριαρχείων καὶ τῶν αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν. Ἆρά γε συνεκάλεσαν αὗται τὰ ἁρμόδια Συνοδικὰ αὑτῶν ὄργανα, ἢ ἱεροκρυφίως ἔνευσαν καταφατικῶς τὴν κεφαλὴν οἱ σκιώδεις προκαθήμενοι;
Τίθεται οὕτω κρίσιμον ἐρώτημα: γινώσκουσιν ἀληθῶς τὰ ἀναφερόμενα ἐκκλησιαστικὰ κέντρα, πρωτίστως καὶ βασικῶς, τὴν καταλυτικὴν ἄρνησιν τῶν μόνων ἁρμοδίων Σιναϊτῶν πατέρων; Ἔλαβον γνῶσιν τοῦ πλήρους κειμένου τῆς συμφωνίας; Ἐμελέτησαν τοῦτο διεξοδικῶς; Μήπως τὸ γεγονὸς τοῦτο ὑπομιμνήσκει τὴν κατάπτυστον ἐκείνην δήλωσιν ὑπουργοῦ, ὅστις ἐψήφιζε τὸ ἐθνοκτόνον μνημόνιον (2010–2020), καίπερ μὴ ἀναγνούς αὐτό;
Οἱαδήποτε μυστικὴ διεργασία παραπέμπει εἰς τὸν λόγιον παύλειον οἶστρον: «τετύφλωται, μηδὲν ἐπιστάμενος, ἀλλὰ νοσῶν περὶ ζητήσεις καὶ λογομαχίας, ἐξ ὧν γίνεται φθόνος, ἔρις, βλασφημίαι, ὑπόνοιαι πονηραί, διαπαρατριβαὶ διεφθαρμένων ἀνθρώπων τὸν νοῦν καὶ ἀπεστερημένων τῆς ἀληθείας, νομιζόντων πορισμὸν εἶναι τὴν εὐσέβειαν» (Α΄ Τιμ. στ΄ 4-5).
Ἐνοχὴ τοῦ νῦν καὶ τοῦ πρὶν Ἀρχιεπισκόπου
Ἡ τραγικότης τῆς καταστάσεως οὐδαμῶς ἐξαντλεῖται εἰς τὰς πολιτικὰς διαβουλεύσεις οὔτε εἰς τὴν ἀντιπαράθεσιν τὴν περὶ τὴν συμφωνίαν· ἀφορᾷ ἐπίσης εἰς τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς χειρισμούς, τόσον κατὰ τὴν προγεγενημένην περίοδον ὑπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπον Δαμιανὸν ὅσον καὶ κατὰ τὴν παροῦσαν περίοδον ὑπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπον Συμεών.
Ποῖαι ἀποφάσεις ἐλήφθησαν; Ποῖαι δεσμεύσεις ἀνελήφθησαν; Ποῖαι ἐναλλακτικαὶ λύσεις ἐξητάσθησαν; Καὶ ποία ὑπῆρξεν ἡ θέσις τῶν πατέρων τῆς Μονῆς;
Ἀναγκαία καθίσταται ἡ δημοσιοποίησις τῶν ἐν τῷ σκότει ἐνεργειῶν καὶ μειοδοσιῶν. Θὰ ἐπανέλθωμεν σὺν Θεῷ.
Ὁ ματωμένος καημὸς τῆς Ῥωμιοσύνης
Τὰ προκείμενα δεινὰ προξενοῦσι βαθὺν τὸν «καημὸν τῇ Ῥωμιοσύνῃ», εἰς τοὺς δακρύζοντας διὰ τὴν πνευματικὴν κληρονομίαν τοῦ Γένους· «τὴν Ῥωμιοσύνην μὴ τὴν κλαῖς» (κατὰ τὸν ποιητὴν Γιάννην Ῥίτσον), διότι, ὡς ἐν ἑτέρῳ ἀσματικῷ στίχῳ τοῦ Πυθαγόρα (ὑπὸ τοῦ Ἀποστόλου Καλδάρα μελοποιηθέντι) ἐμμελῶς ἀναφέρεται: «Ῥωμιοσύνη, Ῥωμιοσύνη, δὲ θὰ ἡσυχάσῃς πιά· ἕνα χρόνο ζῇς εἰρήνη καὶ τριάντα στῇ φωτιά».
Ὁ καημὸς οὗτος οὐδαμῶς περιορίζεται ἐντὸς τῶν γεωγραφικῶν ὁρίων τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους, ἀλλὰ περιπτύσσεται τὸν Ἑλληνισμὸν τῆς διασπορᾶς, τὰ παλαίφατα προσκυνήματα, τὰς ἱστορικὰς κοινότητας καὶ τὰς ἱερὰς ἐκείνας ἑστίας, ἔνθα διατηρεῖται διὰ θυσιῶν ζῶσα ἡ Ἑλληνορθόδοξος μαρτυρία.
Ὁ Ἐθναπόστολος Παῦλος παραγγέλλει: «Μὴ νικῶ ὑπὸ τοῦ κακοῦ, ἀλλὰ νίκα ἐν τῷ ἀγαθῷ τὸ κακόν» (Ῥωμ. ιβ΄ 21).
Σινᾶ: Πρόκειται νὰ καταστῇ νέον Κούγκι καὶ Ἀρκάδι;
Ἡ ἐξολόθρευσις τοῦ Σινᾶ οὐδαμῶς δύναται κλεισθῆναι διὰ μιᾶς ἐπιστολῆς, πολιτικῆς τινος ἀσαφοῦς δηλώσεως ἢ καταπτύστου συμφωνίας. Ἡ μὲν ἀδελφότης δικαιοῦται γινώσκειν καὶ ἀποφασίζειν, ἡ δὲ Ἐκκλησία ὀφείλει ἐλέγχειν.
Τὸ Σινᾶ χρίζει ἡρώων καὶ οὐχὶ ἐντυπώσεων, σωτήρων καὶ οὐχὶ ριψάσπιδων· χρίζει ἀνθρώπων οἵτινες ἀναλήψονται τὴν ἰδίαν αὐτῶν εὐθύνην, λαλήσουσι μετὰ παρρησίας καὶ ἐνεργήσουσι μετὰ συνεπείας. Αἱ ἀπειλαὶ ἀνδρειώνουσιν τοὺς ἀνδρειωμένους, καθότι κατεγράφησαν ἤδη ἀπειλαὶ ἐναντίον τῆς ζωῆς τῶν ἐμπλεκομένων πατέρων.
Τί ἀπομένει ἔτι; Ἡ δευτέρα ὑπὸ τῶν πατέρων κατάληψις τοῦ σεβάσματος. Αὕτη θὰ ἀποτελέσῃ τὴν συνέχειαν τῆς θυσίας τοῦ τε Κουγκίου καὶ τῆς Μονῆς Ἀρκαδίου, δειγματίζουσα τὴν αὐτοθυσιαστικὴν ἀγάπην.
«Στῆτε οὖν περιζωσάμενοι τὴν ὀσφὺν ὑμῶν ἐν ἀληθείᾳ» (Ἐφεσ. στ΄ 14).
Ἡ ἐσχάτη προδοσία: Ἔγκλημα καθοσιώσεως
Ἡ ἀνὰ τὴν οἰκουμένην τεθρυλημένη εὐλάβεια τοῦ Καραϊσκάκη πρὸς τὴν Θεοτόκον ὑπομιμνήσκει ἡμῖν ὅτι ἡ σχέσις τοῦ Ἑλληνισμοῦ μετὰ τῶν ἱερῶν προσκυνημάτων οὐχὶ ἀφηρημένη τις ἰδέα τυγχάνει, ἀλλὰ σχέσις καρδίας, πίστεως καὶ χρέους.
Ἡ ἀλήθεια, ἡ δικαιοσύνη καὶ ἡ εὐθύνη οὐκ εἰσὶ διαπραγματεύσιμοι ἀξίαι· ἀποτελοῦσι γὰρ ἡφαίστειον ἄσβεστον τοῦ Γένους ἀνὰ τὰς χιλιετίας καὶ παραμένουσι φλογίζοντα διὰ τῆς ὑετιζούσης φλογὸς τοῦ Πανελληνισμοῦ.
Ἐὰν μέντοι οἱ πατέρες καὶ τὸ Γένος σιωπήσωσι, τότε «καὶ οἱ λίθοι κεκράξονται» (Λουκ. ιθ΄ 40), ἡ δὲ σιωπὴ αὕτη καταγραφθήσεται ὡς ἡ ἐσχάτη καὶ πλέον ἀποτρόπαιος προδοσία τῆς Ῥωμιοσύνης, παραδίδουσα τὸ Ἁγίασμα τῆς ἐρήμου εἰς τὸ αἰώνιον σκότος τῆς λήθης.
«Ὑποταγὴ εἰς τὸν ἐκβιασμὸν τοῦ ἀφωρισμένου, τοῦ νέου δῆθεν Μωϋσέως καὶ ἀπελευθερωτοῦ ἐκ τῆς φαραωνικῆς δουλείας»
ΦΩΤΟ-ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ
ΚΑΙ ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΙΣ
«Πωλεῖται ἀντί τριάκοντα ἀργυρίων
τοῦ Ἰούδα τό Σινᾶ»
Ὅταν ἴδης τόν φίλον σου (Κυρ. Μητσοτάκην) μέ τόν ἐχθρόν σου (Σι-Σι) σέ ἀγαστήν φιλίαν, τότε ἀμφότεροι εἶναι ἀσπονδοι ἐχθροί σου
