ΚΚΕ – ΚΝΕ και Ακρόπολη: Τα πολιτιστικά σύμβολα δεν είναι λάφυρο κανενός κόμματος

20 Σεπτεμβρίου, 2026

Υπάρχουν στιγμές που μια εικόνα αξίζει περισσότερο από χίλιες ανακοινώσεις.

Τα κομματικά πανό κρεμασμένα στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης είναι μία από αυτές.

Όχι επειδή το ΚΚΕ δεν έχει δικαίωμα να διαμαρτύρεται. Έχει.

Όχι επειδή οι κομμουνιστές δεν έχουν δικαίωμα να εκφράζουν τις απόψεις τους. Έχουν.

Αλλά επειδή η Ακρόπολη δεν είναι ιδιοκτησία κανενός πολιτικού χώρου και ο Παρθενώνας δεν αποτελεί σκηνικό για την επικοινωνιακή εκμετάλλευση οποιασδήποτε σύγχρονης πολιτικής καμπάνιας.

Στις 19 Σεπτεμβρίου 2025, ΚΚΕ και ΚΝΕ ανάρτησαν δύο μεγάλα πανό στον Ιερό Βράχο με μήνύματ για τη Γάζα και την Παλαιστίνη.

Ας το πούμε χωρίς περιστροφές: άλλο πολιτική διαμαρτυρία και άλλο πολιτική κατάληψη του συμβολισμού ενός μνημείου.

Η Ακρόπολη δεν είναι η Μόσχα του 1917.

Δεν είναι η Κούβα του Κάστρο.

Δεν είναι κάποιο κομματικό κτίριο στον Περισσό.

Είναι ένα μνημείο που συμβολίζει έναν πολιτισμό ο οποίος προηγείται κατά χιλιετίες των σύγχρονων ιδεολογικών δογμάτων.

Και αυτό ακριβώς ενοχλεί όταν βλέπουμε την ιστορία να χρησιμοποιείται ως σκηνικό για το παρόν.

Η Ελλάδα δεν αρχίζει με τον Μαρξ, ούτε με τον Λένιν, ούτε με την Οκτωβριανή Επανάσταση.

Η ελληνική ιστορία δεν είναι υποσημείωση της παγκόσμιας ιστορίας των επαναστάσεων. Ούτε ο Παρθενώνας χρειάζεται να γίνει όχημα για την προβολή οποιασδήποτε κομματικής γραμμής.

Η αντικομμουνιστική κριτική, επομένως, δεν χρειάζεται συνθήματα περί «προδοτών» και «απάτριδων». Χρειάζεται κάτι πολύ πιο δύσκολο: να αντιπαρατεθεί με τις ίδιες τις ιδέες του κομμουνισμού.

Με την αντίληψη ότι η κοινωνία μπορεί να οργανωθεί μέσα από την κατάργηση της ιδιωτικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής.

Με την ιστορική εμπειρία των κομμουνιστικών καθεστώτων.

Με την πολιτική κληρονομιά της Σοβιετικής Ένωσης.

Με τις τραγικές ιστορίες όσων έζησαν τον Ελληνικό Εμφύλιο και κουβαλούν ακόμη τις μνήμες, τις απώλειες και τα τραύματα εκείνης της περιόδου των με τα κονσερβοκούτια και τον Μελιγαλά.

Εκεί βρίσκεται η πραγματική ιδεολογική αντιπαράθεση. Όχι στα εύκολα συνθήματα.

Και υπάρχει ακόμη κάτι που πρέπει να ειπωθεί.

Η Ακρόπολη είναι ελληνική χωρίς να χρειάζεται να είναι «δεξιά». Είναι παγκόσμια χωρίς να χρειάζεται να γίνει «αριστερή». Είναι ιστορία χωρίς να χρειάζεται κομματική ετικέτα.

Γι’ αυτό και η εικόνα των πανό πάνω στον Ιερό Βράχο πρέπει να προβληματίσει όποιον πιστεύει ότι υπάρχουν σύμβολα που είναι μεγαλύτερα από την εκάστοτε πολιτική συγκυρία.

Τα κόμματα αλλάζουν. Οι ιδεολογίες μετασχηματίζονται. Οι πολιτικές συνθήκες ανατρέπονται.

Ο Παρθενώνας όμως μένει.

Και ακριβώς επειδή μένει, δεν πρέπει να γίνεται λάφυρο κανενός.

Ούτε κόκκινο. Ούτε μπλε. Ούτε πράσινο.

Η Ακρόπολη είναι πάνω από τα κόμματα.

Είναι ήδη σύμβολο πολύ μεγαλύτερο από κάθε κομματική σημαία.

Και ο σεβασμός της πολιτιστικής κληρονομιάς είναι πάνω από την ανάγκη οποιουδήποτε πολιτικού χώρου να κάνει όσο περισσότερο θόρυβο μπορεί.

Παναγιώτης Αβραμίδης

ΚΚΕ - ΚΝΕ και Ακρόπολη: Τα πολιτιστικά σύμβολα δεν είναι λάφυρο κανενός κόμματος - Sfika.gr