Σχολιασμένα αποστάγματα από την τελευταία συνέντευξη-φωτιά του Φρεντερίκο Καρράσκο στον Γιώργο Σαχίνη
https://www.youtube.com/watch?v=ffP6sUQ-pSQ
Konstantinos Vathiotis
Sep 7 -2026
Ενημερώνει και σχολιάζει ο καθηγητής Κωνσταντίνος Βαθιώτης
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
Ι. ΕΙΣΑΓΩΓΗ
ΙΙ. ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΦΟΔΡΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ Η ΜΗΤΣΟΤΑΚΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ;
ΙΙΙ. ΕΣΩΚΛΕΙΣΤΟΙ ΣΕ ΥΒΡΙΔΙΚΟ ΕΝΥΔΡΕΙΟ
IV. ORWELL VS HUXLEY
V. ΤΕΣΣΕΡΕΙΣ ΜΕΓΑΛΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ
A. ΠΡΩΤΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ: ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΧΑΜΗΛΟΥ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ
B. ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ: ΜΕΤΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ
Γ. ΤΡΙΤΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ: ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΝΑΤΑΡΑΧΗ
Δ. ΤΕΤΑΡΤΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ: ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΕΠΙΤΗΡΗΣΗ
VI. ΠΗΤΕΡ ΤΙΛ
VII. ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΤΕΧΝΟΘΕΟΛΟΓΙΑ
VIII. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ VS ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΑΠΑΘΕΙΑ
IX. ΑΝΤΑΜΟΙΒΗ ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ: ΑΠΟ ΤΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΟΖΩΑ ΣΤΟΥΣ ΠΕΙΡΑΜΑΤΑΝΘΡΩΠΟΥΣ
X. ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΠΟΤΕΛΟΥΜΕΝΗ ΑΠΟ «ΕΙΔΙΚΟΥΣ»
XI. Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΜΠΡΖΕΖΙΝΣΚΙ
XII. ΠΡΟΣ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΜΕΤΡΗΤΩΝ
XIII. Η ΨΕΥΤΟΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΠΟΥ ΕΦΕΡΕ ΤΟ ΕΜΒΟΛΙΟ COVID
XIV. ΒΙΟΛΟΓΙΚΗ & ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΠΙΤΗΡΗΣΗ: ΚΙΝΕΖΟΠΟΙΗΣΗ ΕΝ ΟΨΕΙ
XV. ΔΙΑΒΛΗΤΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ
A. ΣΤΟ ΠΡΟΓΕΝΕΣΤΕΡΟ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΣΤΑΔΙΟ
B. ΣΤΟ ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΟ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΣΤΑΔΙΟ
XVI. ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ;
XVII. H ΚΗΛΙΔΑ ΤΟΥ ΚΑΡΛ ΓΙΟΥΝΓΚ
Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί εμπλουτισμένη εκδοχή του άρθρου που δημοσιεύθηκε στς 10 Ιουλίου 2026 στην εφημερίδα ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ.
Ι. ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Πριν από λίγο καιρό εδόθη μια πολύ σημαντική συνέντευξη από τον επιστήμονα πληροφορικής Φρεντερίκο Καρράσκο (Federico Carrasco) στον δημοσιογράφο Γιώργο Σαχίνη (ΚΡΗΤΗ TV). https://www.youtube.com/watch?v=ffP6sUQ-pSQ
Προκειμένου να διευκολύνω τους αναγνώστες να αντιληφθούν την ύψιστη σημασία που έχουν για καθέναν από εμάς ξεχωριστά, αλλά και συνολικά για την ανθρωπότητα, οι διαπιστώσεις του Καρράσκο, στην συνέχεια σταχυολογώ (με εν μέρει δική μου διατύπωση και εμβόλιμα δικά μου σχόλια) τα κυριότερα σημεία από αυτήν την συνέντευξη (το βίντεο παρατίθεται στο τέλος του παρόντος κειμένου), την οποία θα ήταν καλό να παρακολουθήσουν όλοι οι Έλληνες, ώστε να συνειδητοποιήσουν πόσο επικίνδυνη είναι η παρούσα κυβέρνηση της μητσοτακικής Νέας Δικτατορίας.
ΙΙ. ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΦΟΔΡΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ Η ΜΗΤΣΟΤΑΚΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ;
Διότι, σε πλήρη αντίθεση με ό,τι επισημαίνει ο Φρεντερίκο Καρράσκο για τους κινδύνους που, εξαιτίας της αλόγιστης χρήσης της τεχνολογίας, και, ιδίως, της ανεξέλεγκτης χρήσης της Τεχνητής Νοημοσύνης, ελλοχεύουν εναντίον κάθε Έλληνα αλλά και κάθε πολίτη αυτού του δύσμοιρου πλανήτη, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και οι τεχνομανιακοί υπουργοί του, προεξάρχοντος του υπουργού ψηφιακής διακυβέρνησης Δημήτρη Παπαστεργίου, προσποιούνται και, ταυτοχρόνως, υπερηφανεύονται ότι η τεχνολογία θα κάνει τον καθημερινό μας βίο γρηγορότερο, ευκολότερο και ασφαλέστερο .
Στην πραγματικότητα, όμως, η τεχνολογία αποτελεί μια ύπουλη τεχνοφάκα που παραμονεύει για να μας πιάσει στα αόρατα σιδερένια ελάσματά της και να μας συνθλίψει. Τον κίνδυνο αυτόν όχι μόνο δεν τον κατονομάζουν οι δικτατορίσκοι γαλαζοπράσινοι πολιτικοί της Ν.Δ., οι οποίοι πανηγυρίζουν ψηφιακά αφηνιασμένοι για την «πρόοδο» που υποτίθεται ότι θα επιτύχει η τεχνολογικώς «πρωτοπόρος» Ελλάδα, αλλά τον αποκρύπτουν παμπόνηρα, προβάλλοντας αποκλειστικά τις ευεργετικές όψεις της τεχνολογίας και, αντιστοίχως, κρατώντας καλά κρυμμένες στο εωσφορικό σκότος τις φρικτές επιπτώσεις που θα έχει στην ζωή μας η επιβολή των τοξικών-νεοταξίτικων προϊόντων της εξελιγμένης τεχνολογίας.
Φυσικά, το μεγαλύτερο ψέμα της κυβέρνησης Μητσοτάκη είναι η «ευλογία» που θα φέρουν στην καθημερινότητά μας οι ψηφιακές ταυτότητες και ο Προσωπικός Αριθμός, ενώ αληθές είναι ότι ο συνδυασμός αυτών των δύο αποτελεί το υπερόπλο της ολιγαρχικής ελίτ που θα αφανίσει την ελευθερία και την αξιοπρέπεια των πολιτών, οι οποίοι αναμένεται να μετατραπούν σε τυφλοπόντικες του ψηφιακού ολοκληρωτισμού (βλ. αναλυτικά το βιβλίο του γράφοντος «Από τον εμβολιασμό στην αριθμοποίηση των ζωανθρώπων – και στο βάθος τσιπάρισμα», εκδ. Νοών, Αθήνα 2025).
Τουλάχιστον ο τυφλοπόντικας μπορεί να έχει περιορισμένη όραση, αλλά, ταυτοχρόνως, έχει ιδιαιτέρως ανεπτυγμένη όσφρηση. Απεναντίας, ο σύγχρονος Νεοέλληνας δεν διαθέτει ούτε όραση ούτε όσφρηση, αφού δεν είναι σε θέση να αντικρίσει τις τεχνολογικές αλυσίδες που του έχουν περάσει οι δυνάστες του, χωρίς αυτός να το πάρει μυρωδιά, ούτε μπορεί να οσμισθεί τον φαρισαϊσμό της μητσοτακικής κυβέρνησης, η οποία υποκρίνεται ότι η τεχνολογία που κρύβεται πίσω από τις νέες ηλεκτρονικές ταυτότητες και τον δαι-μοναδικό Προσωπικό Αριθμό είναι «για το καλό μας», ενώ, στον ανάποδο κόσμο που ζούμε, αληθές είναι ότι ετοιμάζει τον όλεθρό μας.
Οι θέσεις του Καρράσκο επαληθεύουν στο έπακρο όλες τις ανησυχίες που αφορούν την χρήση της τεχνολογίας και έχουν καταγραφεί στο παρόν ιστολόγιο μέσα από δεκάδες κείμενα γραμμένα από τον διαχειριστή του και τους λοιπούς συνεργαζόμενους αρθρογράφους.
Αν έπρεπε να κρατήσουμε μόνο μία φράση ως απόσταγμα της συνέντευξης Καρράσκο είναι η εξής:
Βαδίζουμε προς μια εποχή ολοκληρωτικής (ψηφιακής) επιτήρησης!
Οι επιμέρους φρικώδεις αλήθειες αναλύονται εν συνόψει στις αναπτύξεις που ακολουθούν.
ΙΙΙ. ΕΣΩΚΛΕΙΣΤΟΙ ΣΕ ΥΒΡΙΔΙΚΟ ΕΝΥΔΡΕΙΟ
Η τεχνολογία είναι το εργαλείο της άρχουσας τάξης, ώστε οι πλούσιοι να γίνουν πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Οι ελίτ θέλουν να εμφανίσουν την ΤΝ ως πανάκεια. Παράλληλα, οι σημερινές κοινωνίες είναι απροετοίμαστες για να αντιμετωπίσουν τις μεγάλες και ραγδαίες αλλαγές που φέρνει η σύγχρονη τεχνολογική επανάσταση.
Μοιάζουμε με ψάρια σε ένα έξυπνο πολυτελές ενυδρείο, όπου μας ταΐζουν, μας ποτίζουν, αλλά ταυτοχρόνως ανά διαστήματα προκαλούν τεχνητούς κυματισμούς που μας φέρνουν αντιμέτωπους με καρχαρίες και άλλα επικίνδυνα ψάρια (πρβλ. τον λαγοκέφαλο, κατά του οποίου κηρύχθηκε φέτος «πόλεμος» από την πλευρά των ψαράδων), ώστε να αισθανόμαστε φόβο για την ζωή μας¹.
Η διαπίστωση αυτή είναι κομβικής σημασίας για την κατανόηση των κανόνων του σατανικού παιχνιδιού που παίζεται στις πλάτες μας: Οι διαχειριστές του ενυδρείου χρησιμοποιούν συνεχώς διάφορες τεχνητές κρίσεις ως μπαμπούλες, προκειμένου να εξωθούν τους λαούς στην αποδοχή των ελευθεροκτόνων δρακόντειων μέτρων που κάθε φορά σκαρφίζονται τα μέλη της υπερεθνικής ελίτ, με σκοπό να επιταχύνουν την εδραίωση της Παγκόσμιας Δικτατορίας τους, η οποία θα προπαγανδισθεί ως εγγυήτρια της προστασίας και της ευημερίας των λαών.
Στην πραγματικότητα, όμως, ο κίνδυνος προέρχεται από τον κατασκευαστή του έξυπνου ενυδρείου, το οποίο είναι φτιαγμένο με τεχνολογικά υλικά. Η «εξυπνάδα» (ορθότερα: η πονηριά) του κατασκευαστή συνίσταται στο ότι μέσα σε αυτό το ενυδρείο η ελευθερία του ανθρώπου δεν καταργείται αλλά πηδαλιουχείται. Επίσης δεν μας απαγορεύονται οι επιλογές, αλλά οριοθετούνται. Και ενώ παλαιότερα οι δυνάστες μας ήταν ταυτοποιήσιμοι, σήμερα ο εχθρός μας είναι αόρατος και άγνωστος!
Σε αντίθεση με το παρελθόν, στις μέρες μας έχουμε άπειρη γνώση αλλά πάσχουμε από έλλειμμα ρηξικέλευθης φαντασίας, άρα είμαστε διανοητικώς ευνουχισμένοι. Ακόμη και τα σχολεία και τα πανεπιστήμια διδάσκουν την γνώση, όχι όμως έναν δημιουργικό τρόπο σκέψης που ευνοεί την αμφισβήτηση του κατεστημένου. Μας μαθαίνουν να τολμάμε κάποιες επιμέρους μεταρρυθμίσεις και μικρές αλλαγές, όχι όμως και να επαναστατούμε!
Oι ψηφιακοί αλγόριθμοι ενισχύουν τον εγκλωβισμό μας σε αυτό το υβριδικό ενυδρείο, διαμορφώνοντας συμπεριφορές που δημιουργούν έναν προβλέψιμο εαυτό για την συστημική ελίτ και, φυσικά, για τις τεχνολογικές εταιρείες.
Ο Καρράσκο προβαίνει σε μια καίρια επισήμανση: Ο δούλος στην αρχαιότητα έβλεπε τις αλυσίδες του και τις αναγνώριζε, αντιστοίχως ο εργάτης αναγνώριζε τον φεουδάρχη του.
Σήμερα, όμως, ο πολίτης φορά τις αόρατες αλυσίδες των συστημάτων πληροφορικής, όντας παγιδευμένος μέσα σε έναν αόρατο λαβύρινθο.
Ακόμη πιο επώδυνη θα ήταν η διαπίστωση ότι ο σημερινός εθελόδουλος πολίτης είναι σε πολύ χειρότερη μοίρα από τον δούλο:
Διότι «ο δούλος έχει συνείδησιν της δουλείας του, ελπίζει να επανεύρη κάποτε την ελευθερίαν του, αγωνίζεται δι’ αυτήν. Ο εθελόδουλος, αντιθέτως, πιστεύει τον εαυτόν του ευτυχή, εκλαμβάνει την δουλείαν του ως “απελευθέρωσιν” και δεν επιδιώκει την αποτίναξίν της. Άρα, χάνει κάθε προοπτικήν απελευθερώσεως» (Γεωργαλάς, Pax Nucleara, Πυρηνική Ειρήνη, Ελληνικός Εκδοτικός Οργανισμός, Αθήναι 1970, σελ. 37).
IV. ORWELL VS HUXLEY
Με αφορμή το σχόλιο του Καρράσκο ότι οι σημερινοί πολίτες είναι αλυσοδεμένοι κατά τρόπο μη αναγνωρίσιμο, ο Γ. Σαχίνης παρατήρησε ότι αυτά που περιγράφει ο καλεσμένος του ξεπερνούν κατά πολύ όσα έχουν περιγράψει στα δυστοπικά μυθιστορήματά τους ο Τζωρτζ Όργουελ και ο Άλντους Χάξλεϋ (ο πρώτος στο «1984», ο δεύτερος στον «Θαυμαστό καινούργιο κόσμο»), τείνουν δε περισσότερο προς το μοντέλο του Χάξλεϋ και λιγότερο προς εκείνο του Όργουελ. Και τούτο, διότι το δέσιμό μας με τις αόρατες αλυσίδες γίνεται με την ευχαρίστησή μας και οικεία βουλήσει.
Ο Καρράσκο, όμως, δεν συντάχθηκε με την άποψη του Σαχίνη, λέγοντας ότι:
«Κάποτε πίστευα κι εγώ ότι ίσως ήμασταν κοντά στο Χάξλεϋ, αλλά ξέρετε τι γίνεται, το σύστημα ίσως καμιά φορά δεν μπορεί να ελέγξει τις ζωτικές μας ανάγκες, όπως την πείνα».
Από την τελευταία πρόταση του Καρράσκο, θα μπορούσε να συναγάγει κανείς ότι το μοντέλο Όργουελ, δηλ. εκείνου του ολοκληρωτικού καθεστώτος που χρησιμοποιεί ένα κοκτέιλ απάτης και βίας, δεν θα εκλείψει ποτέ, αφού οι άνθρωποι θα έχουν πάντοτε ανάγκη όχι μόνο από θεάματα αλλά και από άρτο.
Επομένως, όταν θα διαμαρτύρονται ή, ακόμη χειρότερα, όταν θα εξεγείρονται για το έλλειμμα του άρτου, η αυταρχική εξουσία θα πρέπει να χρησιμοποιεί τον κατασταλτικό της βούρδουλα. Έτσι, θα ήταν ίσως ορθότερο να υποστηριχθεί ότι το κυρίαρχο μοντέλο διακυβέρνησης των λαών του 21ου (απατ)αιώνα είναι το «μοντέλο Χάξγουελ», δηλ. ένα κράμα ολοκληρωτισμού, που με το ένα πόδι πατά πάνω στην ανάγκη τέρψης της ψυχής μας, ενώ με το άλλο πόδι πατά πάνω στην ανάγκη ελέγχου της επιθυμίας για περισσότερο άρτο.
Αξίζει εδώ να υπομνησθεί ότι μια εξαίσια σύγκριση των δύο μοντέλων ολοκληρωτισμού, δηλ. του χαξλεϊκού μοντέλου με έμβλημα το καρότο και του οργουελικού μοντέλου με έμβλημα το μαστίγιο, σκιαγράφησε ο Αμερικανός θεωρητικός των μέσων ενημέρωσης και κριτικός πολιτισμού Νιλ Πόστμαν (Neil Postman) στο βιβλίο του «Διασκέδαση μέχρι θανάτου. Ο δημόσιος λόγος στην εποχή του θεάματος» (μτφ.: Φ. Ρουγκούνη / Α. Τζαμουράνη, εκδ. Παπαζήση, γ΄ έκδ., Αθήνα 2023, σελ. 191 επ.)².
Κατ’ αυτόν, ο οργουελικός τύπος ολοκληρωτισμού «μετατρέπει τον πολιτισμό σε φυλακή», ενώ ο χαξλεϊκός τύπος ολοκληρωτισμού «μετατρέπει τον πολιτισμό σε παρωδία».
Ειδικότερα, ο οργουελικός μηχανισμός ελέγχου της σκέψης, που «χτίζει φυλακές εξίσου αδιαπέραστες», είτε υπηρετεί δεξιές είτε αριστερές ιδεολογίες, αντιπροσωπεύει την σκληρή μορφή της εξουσίας, σύμβολο της οποίας είναι η μπότα στο πρόσωπο του πολίτη.
Από την άλλη πλευρά, η «πνευματική ερήμωση» που οφείλεται στον χαξλεϊκού τύπου ελεγκτικό μηχανισμό, ο οποίος χρησιμοποιεί την τεχνολογία (!), «είναι πιθανότερο να προέρχεται από έναν εχθρό με χαμογελαστό πρόσωπο παρά από κάποιον του οποίου η έκφραση εμπνέει υποψία και μίσος».
Γι’ αυτό, άλλωστε, «ο κόσμος του Όργουελ αναγνωρίζεται πολύ πιο εύκολα και μπορείς να του αντισταθείς ευκολότερα από αυτόν του Χάξλεϋ. Τα πάντα στο παρελθόν μας έχουν προετοιμάσει για να μάθουμε και να αντέξουμε τη φυλακή, όταν οι πόρτες αρχίζουν να κλείνουν γύρω μας».
Απεναντίας, «στην προφητεία του Χάξλεϋ, ο Μεγάλος Αδελφός δεν μας βλέπει, με δική του επιλογή. Εμείς τον βλέπουμε, με δική μας. Δεν χρειάζονται δεσμοφύλακες ή πύλες με υπουργεία Αλήθειας. Όταν ένας πληθυσμός ψυχαγωγείται με ασημαντότητες, όταν η πολιτιστική ζωή επαναπροσδιορίζεται ως συνεχής κύκλος ψυχαγωγίας, όταν μια σοβαρή δημόσια συζήτηση γίνεται ένα είδος νηπιακού λόγου, όταν με άλλα λόγια ένας λαός γίνεται ακροατήριο και οι δημόσιες πράξεις θέαμα επιθεώρησης, τότε ένα έθνος κινδυνεύει. Ο θάνατος του πολιτισμού είναι ένα βέβαιο ενδεχόμενο».
Καθώς το βιβλίο κυκλοφόρησε το 1985, χρήζει μεγάλης προσοχής η ακόλουθη παρατήρηση του Πόστμαν:
«Στην Αμερική, οι προφητείες του Όργουελ δεν έχουν ακόμη πολλή σημασία, αλλά αυτές του Χάξλεϋ έχουν ήδη αρχίσει να πραγματοποιούνται, αφού η Αμερική έχει εμπλακεί στο πιο φιλόδοξο πείραμα του κόσμου, να προσαρμοστεί δηλαδή στην τεχνολογική διασκέδαση που καθιστά δυνατή η ηλεκτρική πρίζα. Πρόκειται για ένα πείραμα που ξεκίνησε σιγά και διστακτικά στα μέσα του δεκάτου ενάτου αιώνα και σήμερα, στο δεύτερο μισό του εικοστού, έχει φτάσει σε μια αρρωστημένη ωριμότητα μέσω του καταστρεπτικού ειδυλλίου της Αμερικής με την τηλεόραση. Στην Αμερική, όσο πουθενά αλλού στον κόσμο, οι άνθρωποι προχώρησαν τόσο ώστε να φέρουν το τέλος της εποχής του αργοκίνητου έντυπου κόσμου και να κάνουν την τηλεόραση απόλυτο κυρίαρχο όλων των θεσμών τους. Αναγγέλλοντας την Εποχή της Τηλεόρασης, η Αμερική έδωσε στον κόσμο την πιο σαφή εικόνα του χαξλεϊκού μέλλοντος».
41 χρόνια μετά την παρατήρηση αυτή, μπορούμε εύκολα να αντιληφθούμε το μέγεθος της πνευματικής διάβρωσης των λαών (ιδίως του ελληνικού) που ξημεροβραδιάζονται μπροστά σε μια οθόνη και πλέον ετοιμάζονται να παραδώσουν και την τελευταία ικμάδα της δημιουργικής σκέψης τους στην Τεχνητή Νοημοσύνη.
Δυστυχώς, δεν εισακούσθηκε ο Πόστμαν (ό.π., σελ. 193/194), όταν προειδοποιούσε ότι:
«Αυτή την ύστατη ώρα είναι καθαρή ανοησία να μη γνωρίζουμε ότι η τεχνολογία είναι εξοπλισμένη με ένα πρόγραμμα κοινωνικών αλλαγών ή να υποστηρίζουμε ότι η τεχνολογία είναι ουδέτερη ή να υποθέτουμε ότι η τεχνολογία είναι πάντα σύμμαχος του πολιτισμού. Επιπλέον, μέχρι τώρα έχουμε δει πολλά, ώστε να γνωρίζουμε ότι οι τεχνολογικές αλλαγές στον τρόπο επικοινωνίας είναι πολύ περισσότερο ιδεολογικά φορτισμένες από όσο οι αλλαγές στον τρόπο μετακίνησής μας. Αν γνωρίσετε το αλφάβητο σε έναν πολιτισμό, τότε θα αλλάξετε τις μορφωτικές του συνήθειες, τις κοινωνικές του σχέσεις, τις έννοιες που έχει για να ορίσει την κοινότητα, την ιστορία και τη θρησκεία. Αν εισαγάγετε τον έντυπο τύπο με τα κινητά στοιχεία, θα κάνετε ακριβώς το ίδιο. Αν εισαγάγετε την αστραπιαίας ταχύτητας μετάδοση των εικόνων, θα δημιουργήσετε πολιτισμική επανάσταση. Χωρίς ανάγκη ψηφοφορίας. Χωρίς πολεμικές. Χωρίς αντάρτικη αντίσταση. Εδώ πρόκειται για ιδεολογία, γνήσια τουλάχιστον, για να μην πω καθαρή. Εδώ πρόκειται για ιδεολογία χωρίς λέξεις, που γίνεται ακόμη πιο έντονη με την απουσία τους. Το μόνο που χρειάζεται για να εδραιωθεί είναι ένας πληθυσμός που με κατάνυξη πιστεύει στη νομοτέλεια της προόδου. Κατ’ αυτή την έννοια, όλοι οι Αμερικανοί είμαστε μαρξιστές, αφού δεν πιστεύουμε τίποτα διαφορετικό από το ότι η ιστορία μας οδηγεί προς κάποιον προκαθορισμένο παράδεισο και ότι η τεχνολογία είναι η δύναμη πίσω από αυτή την κίνηση».
Κι ενώ ο Πόστμαν μεταφέρει στο βιβλίο του (ό.π., σελ. 195) την αποφθεγματική ρήση της Έλεν Μπάμπκοκ (μιας απλής γυναίκας που το 1984 συμμετείχε σε ένα πρόγραμμα για το κλείσιμο της τηλεόρασης), η οποία είχε πει ότι «βλέποντας τηλεόραση ο κόσμος θα μάθει ότι πρέπει να σταματήσει να βλέπει τηλεόραση», πολύ δύσκολα ο σύγχρονος πολίτης θα μπορέσει να καταλάβει ότι, χρησιμοποιώντας την Τεχνητή Νοημοσύνη, θα πρέπει να σταματήσει να την χρησιμοποιεί.
Ποιος «Αλαντίν» θα τολμούσε να πετάξει το «τζίνι» του;
Το βιβλίο του Πόστμαν κλείνει (σελ. 200) με μια διαπίστωση που αφορούσε τον Θαυμαστό Καινούργιο Κόσμο του Χάξλεϋ και ισχύει στον ίδιο, αν όχι στον ύψιστο βαθμό, και για την δική μας εποχή:
«αυτό που βασάνιζε τον λαό στον “Θαυμαστό Καινούργιο Κόσμο” δεν ήταν το γεγονός ότι γελούσαν αντί να σκέπτονται, αλλά ότι δεν ήξεραν γιατί γελούν και για ποιον λόγο είχαν σταματήσει να σκέπτονται».
V. ΤΕΣΣΕΡΕΙΣ ΜΕΓΑΛΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ
Σύμφωνα με την άποψη του Καρράσκο, τέσσερεις κίνδυνοι μπορούν να καταγραφούν σε σχέση με την λειτουργία του σύγχρονου μαζανθρώπινου ενυδρείου, το οποίο θυμίζει το σπήλαιο του Πλάτωνα.
A. ΠΡΩΤΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ: ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΧΑΜΗΛΟΥ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ
Με την χρήση της προηγμένης τεχνολογίας μπορεί οποιοσδήποτε, δουλεύοντας αθόρυβα, να οργανώσει και να εξαπολύσει επίθεση στον πληθυσμό μέσω drones ή βιολογικών όπλων. Ελλοχεύει δηλαδή η ασύμμετρη απειλή ενός νέου αστικού ανταρτοπόλεμου.
B. ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ: ΜΕΤΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ
Μια ελίτ απάνθρωπων τεχνο-ζηλωτών (ηγέτες τεχνολογικών κολοσσών) δεν ενδιαφέρονται για τον άνθρωπο αλλά για την υστεροφημία τους, αποβλέποντας στην μετάλλαξη του ανθρώπου σε μετάνθρωπο. Κύριο γνώρισμα του δεύτερου θα είναι η σύζευξη (διεπαφή) του εγκεφάλου του με την μηχανή. Βλ. και παρακάτω, υπό τον αριθμό VI.
Γ. ΤΡΙΤΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ: ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΝΑΤΑΡΑΧΗ
Είναι πιθανό να προκληθεί κοινωνική αναταραχή από την φτωχοποίηση των πολιτών λόγω της απώλειας της εργασίας τους, που θα οφείλεται στην κυριαρχία της Τεχνητής Νοημοσύνης, σε συνδυασμό με την αλαζονεία και την βουλιμία της εξουσίας.
Δ. ΤΕΤΑΡΤΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ: ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΕΠΙΤΗΡΗΣΗ
Ο τέταρτος κίνδυνος είναι η ολοκληρωτική επιτήρηση των πληθυσμών με την χρήση προγνωστικών συστημάτων, ψηφιακών ταυτοτήτων και, βεβαίως, της Τεχνητής Νοημοσύνης.
VI. ΠΙΤΕΡ ΤΙΛ
Σε κάποια στιγμή, ο Καρράσκο (στο 27ο λεπτό) προέβαλε ένα σύντομο βίντεο με απόσπασμα από την περίφημη συνέντευξη που πριν από περίπου έναν χρόνο είχε παραχωρήσει στον Ρος Ντάουθατ (Ross Douthat), Αμερικανό συγγραφέα και αρθρογράφο των New York Times, ο δισεκατομμυριούχος, τεχνομανιακός Πίτερ Τιλ (Peter Thiel), διευθυντής της Palantir (πρόκειται για την τεχνολογική εταιρεία που προμηθεύει κυβερνήσεις με λογισμικά παρακολούθησης) και μεγαλοεπενδυτής της Facebook.
Στο απόσπασμα αυτό βλέπουμε και ακούμε τον τεράστιο και, συνάμα, σοκαριστικό δισταγμό του Τιλ να απαντήσει στο κρίσιμο ερώτημα του δημοσιογράφου:
«Θα προτιμούσες να επιβιώσει η ανθρώπινη φυλή, σωστά;».
Μετά από την αδυναμία του Τιλ να απαντήσει στο ερώτημα αυτό, σκεπτόμενος για αρκετά δευτερόλεπτα, ο δημοσιογράφος τού θέτει το «δύσκολο» ερώτημα τροποποιημένο ως εξής:
«Θα επιβίωνε η ανθρώπινη φυλή;».
Μετά από έναν νέο δισταγμό, που όμως αυτήν την φορά διήρκεσε πολύ λιγότερο, ο Τιλ απαντά καταφατικά, συμπληρώνοντας ότι «θα ήθελε να λύσουμε ριζικά αυτά τα προβλήματα» (εννοώντας προφανώς τα προβλήματα που απειλούν την ανθρώπινη φυλή). Και, αμέσως μετά, ο Τιλ επικαλείται τον μετανθρωπισμό, δηλ. τον (σύμφωνα με τον ορισμό που έδωσε) ριζοσπαστικό μετασχηματισμό του ανθρώπινου βιολογικού σώματος σε ένα αθάνατο σώμα.
VII. ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΤΕΧΝΟΘΕΟΛΟΓΙΑ
Είναι προφανές ότι τέτοιες θέσεις τροφοδοτούν την υπόνοια ότι η υπερεθνική τεχνολογική ελίτ, που κατευθύνει τις εγκατεστημένες στα διάφορα κράτη μαριονέτες της, λειτουργεί με όρους μιας σύγχρονης τεχνοθεολογίας: η τεχνολογία, δηλαδή, έρχεται ολίγον κατ’ ολίγον, πλέον όμως με ταχύτατα βήματα, να αντικαταστήσει τον Δημιουργό του σύμπαντος κόσμου με την θεοποιημένη Τεχνητή Νοημοσύνη, η οποία προπαγανδίζεται ότι θα συμβάλει στο επίτευγμα της ανθρώπινης αθανασίας.
Μόνο που πρόκειται για ψευτο-αθανασία, αφού αυτή θα στηρίζεται στην σύζευξη (διεπαφή) του ανθρώπου με την μηχανή και, ως εκ τούτου, το τίμημα γι’ αυτήν την τεχνολογική «αθανασία» θα είναι η κατάργηση του ανθρώπου!
VIII. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ VS ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΑΠΑΘΕΙΑ
Το μεγάλο διακύβευμα, κατά τον Καρράσκο, αφορά το αν επιθυμούμε να είμαστε ελεύθεροι ή προτιμάμε να μένουμε συλλογικά απαθείς μπροστά στην καταιγιστική εφόρμηση της σύγχρονης τεχνολογίας, κορωνίδα της οποίας είναι η Τεχνητή Νοημοσύνη.
Δυστυχώς, η διεκδίκηση της ελευθερίας και εν γένει των θεμελιωδών δικαιωμάτων μας δυσχεραίνεται σημαντικά από την εφαρμογή όλων εκείνων των μεθόδων που εφαρμόζονται από μελετητές της κοινωνικής μηχανικής. Οι μέθοδοι αυτές ανάγονται σε ηχηρά ονόματα του παρελθόντος, όπως είναι προεχόντως ο θεμελιωτής της προπαγάνδας Έντουαρντ Μπερνέζ (Edward Bernays) και ο συμπεριφοριστής Μπ. Φ. Σκίνερ (B. F. Skinner).
IX. ΑΝΤΑΜΟΙΒΗ ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ: ΑΠΟ ΤΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΟΖΩΑ ΣΤΟΥΣ ΠΕΙΡΑΜΑΤΑΝΘΡΩΠΟΥΣ
Ειδικά ο Σκίνερ θεμελίωσε την συντελεστική εξαρτημένη μάθηση (operant conditioning), αποδεικνύοντας ότι το δίπολο «ανταμοιβή (επιβράβευση) και τιμωρία» διαμορφώνουν την ανθρώπινη συμπεριφορά.
Όποιος ανακαλέσει στο μυαλό του τα προνόμια των εμβολιασμένων και τους αποκλεισμούς των ανεμβολίαστων, που είχαν την τιμητική τους στην εποχή του κορωνοϊού, θα αντιληφθεί αμέσως ότι οι κυβερνήσεις που διαχειρίστηκαν την τελευταία υγειονομική κρίση αξιοποίησαν στο έπακρο τα ευρήματα των συμπεριφοριστών.
Σημειωτέον ότι ο Σκίνερ οδηγήθηκε στο πόρισμά του για την αξία της ανταμοιβής και της τιμωρίας μετατρέποντας σε πειραματόζωα μερικούς αρουραίους. Ειδικότερα, χρησιμοποίησε έναν λειτουργικό θάλαμο προσαρμογής μέσα στον οποίο τους εκπαίδευσε να εκτελούν συγκεκριμένες ενέργειες, π.χ. να πιέζουν μοχλούς. Για να επιτύχει την εκπαίδευση των αρουραίων, τους επιβράβευε με την απελευθέρωση της πολυπόθητης τροφής, όταν αυτοί εκτελούσαν τις εντολές, ενώ τους τιμωρούσε με την στέρησή της, όταν δεν συμμορφώνονταν.
Υπάρχει κανείς που δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι από την εποχή των πειραματόζωων έχουμε εισέλθει στην εποχή των πειραματανθρώπων;
Δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο το γεγονός ότι ο Σκίνερ «διατηρούσε κρυφές διασυνδέσεις με τους Ναζί», ενώ «οραματίστηκε να δημιουργήσει μια παγκόσμια κοινότητα όπου θα κυβερνούσαν συμπεριφοριστές ψυχολόγοι, οι οποίοι θα διαμόρφωναν ή θα εκπαίδευαν τους πολίτες της σε φάλαγγες καλοπροαίρετων ρομπότ» (επ’ αυτών βλ. Slater, Το κουτί της ψυχής. Τα 10 σπουδαιότερα ψυχολογικά πειράματα του 20ού αιώνα, μτφ.: Δέσποινα Αλεξανδρή, εκδ. Οξύ, Αθήνα 2009, σελ. 17 επ.· Βαθιώτη, Από την πανδημία στην κλιματική αλλαγή. Συντονισμένα τρομο-κράτη σε φόντο παγκόσμιας διακυβέρνησης, 3η έκδ., Αλφειός, 2023, σελ. 93).
X. ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΠΟΤΕΛΟΥΜΕΝΗ ΑΠΟ «ΕΙΔΙΚΟΥΣ»
Το όραμα του Σκίνερ για την δημιουργία μιας παγκόσμιας κοινότητας που θα κυβερνάται από επιστήμονες θυμίζει, ασφαλώς, το μασονικό-σιωνιστικό όραμα για την εγκαθίδρυση Παγκόσμιας Κυβέρνησης!
Μάλιστα, ο Σκίνερ δεν ήταν ο μόνος που είχε αυτό το όραμα. Ο Ρώσος καθηγητής Βιοχημείας Ισαάκ Ασίμωφ (Isaac Asimov), στην τελευταία σελίδα του βιβλίου του «Σήμερα, αύριο και…» (μτφ.: Φ. Κονδύλης, εκδ. Κάκτος, Αθήνα 1977, σελ. 468), έγραφε:
«Κι οι επιστήμονες […] παντού μιλούν την ίδια γλώσσα, την επαγγελματική γλώσσα της επιστήμης, και αποδέχονται τον ίδιο τρόπο σκέψης. […] Στους επιστήμονες λοιπόν, σαν τάξη, δεν πρέπει άραγε να στραφούμε, για να βρούμε τους ηγέτες που θα μας οδηγήσουν στον αγώνα για μια παγκόσμια κυβέρνηση;».
Αλλά και πριν από τον Ασίμωφ ήταν ο Βρετανός Φιλόσοφος Μπέρτραντ Ράσσελ εκείνος που, στο βιβλίο του «Η επιστήμη και ο άνθρωπος» (μτφ.: Γ. Δυριώτης, εκδ. Αρσενίδη, Αθήνα 1963, σελ. 191 επ.), έκανε λόγο για «μια Παγκόσμια Κυβέρνηση, στην οποία οι ανώτατοι άρχοντες θα παραχωρούν μεγάλο μέρος της εξουσίας τους σε εμπειρογνώμονες διαφόρων κλάδων».
XI. Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΜΠΡΖΕΖΙΝΣΚΙ
Από την άλλη πλευρά, έχουν υπάρξει σημαντικές προσωπικότητες από τον χώρο της πολιτικής, οι οποίοι, ήδη από τo δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, προέβλεψαν ότι η πορεία της ανθρωπότητας κινείται πάνω στις ολισθηρές ράγες του μαζικού κοινωνικού ελέγχου.
Μια τέτοια προσωπικότητα ήταν ο Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι, σύμβουλος του Λίντον Τζόνσον από το 1966 έως το 1968 και του Τζίμι Κάρτερ από το 1977 έως το 1981, ο οποίος το 1970 είχε εκδώσει το εμβληματικό βιβλίο του «Μεταξύ δύο εποχών. Ο ρόλος της Αμερικής στην τεχνοτρονική εποχή» (Between Two Ages. America’s Role in the Technotronic Era).
Και σε αυτό το βιβλίο αναφέρθηκε ο Καρράσκο, υπογραμμίζοντας ότι ο Μπρζεζίνσκι είχε διατυπώσει την θέση ότι η σταδιακή μεταμόρφωση των ΗΠΑ σε μια άκρως ελεγχόμενη κοινωνία (highly controlled society) θα μπορούσε να είναι συνδυαστικό αποτέλεσμα:
α) παρατεταμένων κοινωνικών κρίσεων
β) εμφάνισης μιας χαρισματικής προσωπικότητας και
γ) εργαλειοποίησης των ΜΜΕ για την απόσπαση της εμπιστοσύνης του κοινού.
Συγκλονίζει η βαίνουσα προς επαλήθευση προφητεία του Μπρζεζίνσκι ότι, αν τα πράγματα πάνε στραβά, δηλ. αν οι λαοί δεν αξιοποιήσουν την τεχνολογία προκειμένου να ελέγχουν τους κυβερνώντες, τότε κινδυνεύουν να καταντήσουν υποχείρια μιας τεχνοκρατικής ελίτ, ευάλωτα στην μαζική χειραγώγηση και την ολοκληρωτική επιτήρηση.
Παράλληλα, το έθνος-κράτος θα αποσυντεθεί, οι πολίτες θα εκφυλισθούν σε παθητικά υποκείμενα με ροπή προς την αποχαυνωτική ψυχαγωγία και εν τέλει θα διευκολυνθεί η εγκαθίδρυση μιας παγκόσμιας κυβέρνησης αποτελούμενη από αυταρχικούς τεχνοκράτες.
XII. ΠΡΟΣ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΜΕΤΡΗΤΩΝ
Η κατάργηση των μετρητών δεν χωρεί καμία αμφιβολία ότι θα επιταχύνει την εφαρμογή του σχεδίου της υπερεθνικής ελίτ για ολοκληρωτική επιτήρηση των πληθυσμών (βλ. το σημαντικό βιβλίο του Norbert Häring, Η κατάργηση των μετρητών και οι συνέπειές της. Οδεύοντας προς τον ολοκληρωτικό έλεγχο, μτφ.: Σοφία Μαριάτου, εκδ. Α. Α. Λιβάνη, Αθήνα 2016).
Είναι θλιβερό το γεγονός ότι η Ελλάδα, η οποία φαίνεται ότι έχει βάλει πλώρη να κατακτήσει μία ακόμη μαύρη τεχνολογική πρωτιά καταργώντας τα μετρητά, έχει το αυστηρότερο ανώτατο όριο χρήσης μετρητών για την πραγματοποίηση εμπορικών συναλλαγών: μόνο μέχρι 500 €.
Στον αντίποδα της Ελλάδος ο Καρράσκο επεσήμανε ότι βρίσκονται πολλές χώρες, όπως η Σουηδία, η Φινλανδία, η Γερμανία, η Αυστρία, η Ιρλανδία αλλά και η Κύπρος, οι οποίες δεν έχουν θεσπίσει κανένα όριο, ενώ άλλες χώρες, όπως η Ιταλία, το Βέλγιο, η Ολλανδία, η Πορτογαλία και η Τσεχία έχουν θεσπίσει όριο κατά πολύ υψηλότερο των 500 €.
Η σύγκριση αυτή δείχνει ότι η Ελλάδα κυβερνάται συστηματικώς από εναλλασσόμενες αυταρχικές κυβερνήσεις που υλοποιούν υπερπρόθυμα τις εντολές της υπερεθνικής ελίτ.
Είναι δε ηλίου φαεινότερον ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη, αν επανεκλεγεί, θα μας οδηγήσει στον οριστικό και αμετάκλητο «πολιτικό θάνατό» μας, αφού, την επόμενη τετραετία που θα κυβερνήσει, εφόσον ο ελληνικός λαός αποδείξει ότι ρέπει προς την συλλογική αυτοκτονία, είναι με μαθηματική ακρίβεια βέβαιον ότι θα υλοποιήσει και τα τελευταία βήματα που απαιτούνται για την επιβολή της καθολικής ψηφιακής επιτήρησης του πληθυσμού.
XIII. Η ΨΕΥΤΟΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΠΟΥ ΕΦΕΡΕ ΤΟ ΕΜΒΟΛΙΟ COVID
O Καρράσκο (από το λεπτό 1:09:44 και μετά) αποδοκίμασε ρητώς το εμβόλιο Covid, το οποίο, προς τιμήν του, ομολόγησε δημοσίως ότι δεν το έκανε.
Δείχνοντας μια αυστραλιανή διαφήμιση που προέτρεπε τους Αυστραλούς να εμβολιασθούν, προκειμένου να «διασπείρουν», αντί του ιού, την ελευθερία (“Spread Freedom”), o Καρράσκο τόνισε ότι υπέρ της απορριπτικής για το εμβόλιο κατά του κορωνοϊού απόφασής του έπαιξε σημαντικό ρόλο το γεγονός ότι ένα ιατροτεχνολογικό προϊόν που είχε δοκιμασθεί μόλις 3-6 μήνες αποτέλεσε προϋπόθεση για την άσκηση της ελευθερίας του ανθρώπου!
Επρόκειτο, με τα λόγια του Καρράσκο, για μάρκετινγκ, προκειμένου να διοχετευθεί το συγκεκριμένο προϊόν.
Είναι αξιοσημείωτο ότι, όση ώρα ο Καρράσκο τοποθετείτο κατά του συγκεκριμένου πειραματικού εμβολίου, που εξακολουθεί να θερίζει κόσμο, ο Γιώργος Σαχίνης παρέμεινε άφωνος αλλά και άφαντος, αφού η κάμερα δεν τόλμησε να δείξει το πρόσωπό του, όντας επικεντρωμένη στο πρόσωπο του καλεσμένου του, θαρραλέου επικριτή του ψευτο-εμβολίου.
XIV. ΒΙΟΛΟΓΙΚΗ & ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΠΙΤΗΡΗΣΗ: ΚΙΝΕΖΟΠΟΙΗΣΗ ΕΝ ΟΨΕΙ
Με αφορμή την ψηφιακή επιτήρηση που δοκιμάσθηκε με επιτυχία στην εποχή του μαζικού εμβολιασμού κατά του κορωνοϊού μέσω της χρήσης ψηφιακών πιστοποιητικών, μπορεί να γίνει λόγος για «βιολογική επιτήρηση», η οποία διακρίνεται στις εξής κατηγορίες:
Βιομετρική αναγνώριση προσώπου, δακτυλικά αποτυπώματα, αναγνώριση φωνής, γενετικές βάσεις δεδομένων, βιομετρικά/ψηφιακά διαβατήρια και ηλεκτρονικές ταυτότητες, ψηφιακά πιστοποιητικά υγείας, φορετές συσκευές (smart watches, fitness trackers), βιομετρικοί αισθητήρες, εμφυτεύματα RFIC/NFC, εγκεφαλικές διεπαφές με ψηφιακές οντότητες.
Ποιος δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι με τέτοια τεχνολογικά εργαλεία δεν είναι, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, εφικτή η υλοποίηση του απάνθρωπου οράματος της επιβολής μιας Παγκόσμιας Δικτατορίας, η οποία θα μπορεί να ταυτοποιεί τον παραβατικό («αρνητή», «ψεκασμένο», «συνωμοσιολόγο») πολίτη και, ακολούθως, να του επιβάλει τον κοινωνικο-οικονομικό αποκλεισμό του;
Χάρη στην εξελιγμένη τεχνολογία, κάθε χώρα που θα έχει υποκύψει στην τεχνολογική σαγήνη θα έχει θέσει υποψηφιότητα να μετατραπεί σε ένα κινεζικό καθεστώς καθημερινής κοινωνικής βαθμολόγησης του πολίτη, ο οποίος θα επιτρέπεται να είναι λιγότερο ή περισσότερο ελεύθερος ανάλογα με την διάθεση συμμόρφωσής του προς τα κυβερνητικά μέτρα.
Για την εξέλιξη αυτή απαιτείται η αξιοποίηση όλων των εργαλείων κοινωνικο-οικονομικής επιτήρησης, τα οποία ήδη βρίσκονται σε εφαρμογή. Εδώ εμπίπτουν πρωτίστως τα εργαλεία παρακολούθησης κάθε χρήστη του Διαδικτύου, τα οποία ενεργοποιούνται όταν αυτός πραγματοποιεί αναζητήσεις στον παγκόσμιο ιστό ή ανταλλάσσει ηλεκτρονικά μηνύματα. Επίσης εδώ ανήκουν και τα ψηφιακά νομίσματα ή τα ψηφιακά πορτοφόλια.
Μετά την είδηση ότι ετέθη σε εφαρμογή το Σύστημα Πιστοληπτικής Αξιολόγησης (credit scoring system) μέσω του οποίου θα βαθμολογείται η συνολική οικονομική συμπεριφορά κάθε φορολογούμενου, αξιολογώντας όχι μόνο τα εισοδήματα και τις οφειλές του, αλλά κυρίως την συνέπεια με την οποία εξυπηρετεί τις υποχρεώσεις και τις ρυθμίσεις του, δεν είναι δύσκολο να αντιληφθούμε σε ποια σκοτεινή σήραγγα κινεζικής κατασκευής πάει να μας εγκλωβίσει η εωσφορική κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Κοινό χαρακτηριστικό όλων των μορφών επιτήρησης είναι το έλλειμμα εμπιστοσύνης των κυβερνήσεων προς τους πολίτες. Το δόγμα που επικρατεί μπορεί να συμπυκνωθεί στο εξής σλόγκαν: «όλοι ύποπτοι»!
Μια και ο Καρράσκο δήλωσε λάτρης του Αλμπέρ Καμύ, αξίζει να σημειωθεί ότι το σλόγκαν «όλοι ύποπτοι» υπάρχει στο θεατρικό έργο του Γάλλου φιλοσόφου «Κατάσταση πολιορκίας» (μτφ.: Γ. Θηβαίος, εκδ. Ηριδανός, Αθήνα 2020, σελ. 54)³.
Παράλληλα, η λογική της επιτήρησης μπορεί να συσχετισθεί και με την τάση βρεφοποίησης της κοινωνίας:
Όπως οι γονείς, επειδή δεν εμπιστεύονται τα βρέφη και τα μικρά παιδιά τους, θέλουν να παρακολουθούν τι κάνουν εγκαθιστώντας κάμερες σε όλους τους χώρους του σπιτιού, έτσι και οι κυβερνήσεις, μιμούμενες την γονεϊκή συμπεριφορά, θέλουν να παρακολουθούν τι κάνουν (προσεχώς ίσως: και τι σκέπτονται) οι πολίτες, εγκαθιστώντας, αντιστοίχως, «κάμερες παντού» και αξιοποιώντας όλα τα διαθέσιμα τεχνολογικά εργαλεία επιτήρησής μας. Η βρεφοποίηση (infantilization / Infantilisierung) είναι η έννοια-κλειδί για να κατανοήσουμε το κατάντημα των εκφυλισμένων (ψευτο)δημοκρατιών του 21ου (απατ)αιώνα.
XV. ΔΙΑΒΛΗΤΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ
Τέλος, θα έπρεπε να είναι στον καθένα προφανές ότι η χρήση προηγμένης τεχνολογίας καθιστά τις εκλογές διαβλητές. Τούτη η διαπίστωση του Καρράσκο οφείλεται στο γεγονός ότι υπάρχουν τρεις βασικές μέθοδοι επηρεασμού της κοινής γνώμης και αλλοίωσης του εκλογικού αποτελέσματος, οι οποίες εφαρμόζονται τόσο προ της προσέλευσης των ψηφοφόρων στις (κάλπικες) κάλπες όσο και μετά την διεξαγωγή των εκλογών.
A. ΣΤΟ ΠΡΟΓΕΝΕΣΤΕΡΟ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΣΤΑΔΙΟ
Στο προγενέστερο των εκλογών στάδιο τίθεται σε εφαρμογή η επιχείρηση χειραγώγησης των πολιτών κυρίως μέσω της προπαγάνδας, των φαλκιδευμένων δημοσκοπήσεων και της διασποράς ψευδών ή παραποιημένων ειδήσεων (false/fake news).
Έτσι, οι ψηφοφόροι νομίζουν ότι προσέρχονται στις κάλπες έχοντας σχηματίσει αυτόνομα την απόφασή τους υπέρ του κόμματος και των υποψηφίων που θα επιλέξουν, ενώ στην πραγματικότητα η απόφασή τους αυτή έχει προδιαμορφωθεί μέσα από τον πνευματικό και ψυχολογικό πόλεμο που διεξάγεται επί μακρόν από τα γρανάζια του συστήματος.
Στο στάδιο αυτό χρησιμοποιούνται και τεχνολογικά εργαλεία που παρακολουθούν τους πολίτες, εξορύσσουν δεδομένα από τα κινητά τους και στέλνουν τα κατάλληλα μηνύματα που ενισχύουν ή αποδυναμώνουν τις κομματικές προτιμήσεις τους.
B. ΣΤΟ ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΟ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΣΤΑΔΙΟ
Στο μεταγενέστερο των εκλογών στάδιο, η αλλοίωση του εκλογικού αποτελέσματος μπορεί να είναι προϊόν είτε κακόβουλου λογισμικού που εμφανίζει ψευδώς έναν υποψήφιο να έχει συγκεντρώσει περισσότερες ψήφους από τους λοιπούς υποψηφίους είτε εξωτερικής επιθέσεως στα συστήματα μετάδοσης των αποτελεσμάτων είτε εσωτερικής δολιοφθοράς από άτομα που έχουν νόμιμη πρόσβαση στα εκλογικά συστήματα.
Άρα, το προπαγανδιστικό σλόγκαν «γρήγορα, εύκολα, σίγουρα» που χρησιμοποιείται εν γένει από την κυβέρνηση και τις διάφορες εταιρείες για να πείσει τον πολίτη να λατρέψει την τεχνολογία αποδεικνύεται απολύτως υποκριτικό και ως προς την διεξαγωγή των εκλογών. Τα «γρήγορα εκλογικά αποτελέσματα» δεν είναι ποτέ ασφαλή!
Κατόπιν αυτών, ιδίως στις επικείμενες βουλευτικές εκλογές, είναι απολύτως απαραίτητο για τα κόμματα, προεχόντως τα νεοφώτιστα, να έχουν τοποθετήσει προσεκτικούς εκλογικούς αντιπροσώπους σε όλα τα εκλογικά τμήματα, ώστε να είναι δυνατός ο έλεγχος της ορθότητας-ακρίβειας των επίσημων αποτελεσμάτων.
XVI. ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ;
Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, ο Καρράσκο επεσήμανε ότι αποτελεί ένα υπερχρεοκωπημένο και υποθηκευμένο προτεκτοράτο με θανάτους σχεδόν διπλάσιους από τις γεννήσεις, με γηρασμένο πληθυσμό και υψηλά ποσοστά αποχής από τις εκλογές.
Στην σύγχρονη Ελλάδα δεν υπάρχει ούτε ελευθερία ούτε δημοκρατία. Αντ’ αυτών κυριαρχεί συνεχώς ο πειραματισμός σε βάρος των πολιτών που πραγματοποιείται από την πλευρά της διεφθαρμένης ελίτ, η οποία εναλλάσσεται στον κυβερνητικό θώκο χρησιμοποιώντας ως καμουφλάζ διαφορετικά χρώματα και ονόματα, ενώ κατ’ ουσίαν όλα σχεδόν τα κόμματα υπηρετούν την ίδια νεοταξίτικη ατζέντα που ως τελικό στόχο έχει την ολοκληρωτική ψηφιακή επιτήρηση των πολιτών και, μέσω αυτής, την επιβολή μιας Παγκόσμιας Κυβέρνησης.
Με τα λόγια του Καρράσκο:
«Τα απομεινάρια των δωσιλόγων μετεξελίχθηκαν στους πολιτικούς της μεταπολίτευσης που οδήγησαν την Ελλάδα σε υπερδανεισμό και στην επιβολή τριών μνημονίων».
Ωστόσο, σύμφωνα με τον ίδιο, η ελπίδα για έξοδο από τον βόρβορο του διαφαινόμενου δυστοπικού ολοκληρωτισμού βρίσκεται στην απόφασή μας να απεξαρτηθούμε από τους γίγαντες της τεχνολογίας και να περάσουμε στην φάση ενός συμμετρικού ελέγχου της εκάστοτε κυβέρνησης, καλλιεργώντας παράλληλα την ρηξικέλευθη φαντασία μας, τμήμα της οποίας μπορεί να αποτελέσει η συζήτηση για την μετάβαση σε εναλλακτικές μορφές κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης. Κεντρικό ζητούμενο, βεβαίως, είναι και η ηθική χρήση της Τεχνητής Νοημοσύνης.
Ο Καρράσκο έκλεισε την συνέντευξή του με την εξής θέση:
«Ήρθε η ώρα για την ανθρωπότητα να ασχοληθεί με την χαμένη πνευματικότητα. Είναι το μόνο πράγμα που θα μας διαφοροποιήσει από τις ψηφιακές μηχανές. Είναι το μόνο πράγμα που θα μας φέρει κοντά σε κοινότητα και είναι το μόνο πράγμα που δώσει νόημα στην βιολογική μας ύπαρξη».
XVII. H ΚΗΛΙΔΑ ΤΟΥ ΚΑΡΛ ΓΙΟΥΝΓΚ
Προηγουμένως, ο Καρράσκο είχε αναφέρει τους πνευματικούς φάρους του, ένας εκ των οποίων είναι ο Ελβετός ψυχίατρος και ψυχαναλυτής Καρλ Γιουνγκ (Carl Jung).
Δυστυχώς, όμως, όπως μας πληροφορεί ο π. Σεραφείμ Ρόουζ στο βιβλίο του «H Ορθοδοξία και η θρησκεία του μέλλοντος» (μτφ.: Μαρία Δημητριάδου, Γ΄ έκδ. διορθωμένη και επαυξημένη, Μορφή εκδοθήτω, Αθήνα, Αύγουστος 2011, σελ. 253), ο Γιουνγκ είχε υποστηρίξει απαράδεκτες νεοεποχίτικες απόψεις:
«ήταν ένας από τους πρωτοπόρους του κινήματος της Νέας Εποχής. Ο Γιουνγκ, που συμμετείχε σε πνευματιστικές συγκεντρώσεις και παραδέχθηκε ότι είχε “πνεύματα-οδηγούς”, δίδασκε ότι ο αποκλεισμός της “σκοτεινής πλευράς” είναι ένα θανάσιμο ελάττωμα του Χριστιανισμού και ότι γι’ αυτό πρέπει να προστεθεί μια τέταρτη υπόσταση στην Αγία Τριάδα – ο Εωσφόρος»!
https://www.youtube.com/watch?v=ffP6sUQ-pSQ
1
Βλ. και:
Βλ. και:
Ρετρό 29.0: Από τον πολιτισμό-φυλακή στον πολιτισμό-παρωδία | ||||||
| ||||||
Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης | ||||||
|
Βλ. αναλυτικά:



