 |
| Ο Σχισματικός ΝΑΤΟ -Ουκρανός Επιφάνιος Ντομενκου με τον ηγούμενο Ι.Μ. Ξενοφώντος Α.Ο. Αλέξιο |
Χειροκροτήστε μα
«Εν ενί πνεύματι» αυτόπαραμυθίας και αυτοθαυμασμού.
Γράφει ο Μέτοικος
Με καλογερική ταπεινοφροσύνη που, κατά την επιταγή του αββά Αντώνιου, ξεπερνιούνται «όλες οι παγίδες του εχθρού (δηλαδή του διαβόλου) που, είναι απλωμένες πάνω στη γη», ο ηγούμενος Αλέξιος και το πλήρωμα της αγιορείτικης Μονής του Ξενοφώντα, γιόρτασαν το Χρυσό Ιωβηλαίο τους στην ταπεινή αίθουσα του Μεγάρου Μουσικής στην πρωτεύουσα.
Με πρόφαση τη «δοξολογία Θεού» και [τον] ευχαριστήριο απολογισμό για τα πενήντα χρόνια πορείας της αδελφότητας [της Μονής του Οσίου Ξενοφώντα]», ήταν όλοι εκεί «Εν ενί πνεύματι» αυτόπαραμυθίας και αυτοθαυμασμού.
Ο ΠτΔ Κων. Τασούλας με τον βαθυστόχαστο χαιρετισμό του διόρθωσε τους Πατέρες της Εκκλησίας διδάσκοντας στην πανηγυρίζουσα ομήγυρη ότι :«μοναχικός βίος δεν σημαίνει ανενεργό απραξία, αλλά ένταξη των βιοτικών πλευρών της ζωής στην αλήθεια του Χριστού»!
Μετά από αυτή την βαρύνουσας σημασίας θεολογική παρέμβαση του ΠτΔ, προφανώς, είναι παρωχημένη η διδασκαλία του Μεγάλου Βασιλείου πως : «ου δει τον Μοναχόν προσπάσχειν τη από των ανθρώπων δόξη, ούτε αντέχεσθαι τιμής υπερβαλλούσης, αλλά και διορθούσθαι τους ούτω τιμώντας, ή πλέον περί αυτού φρονούντας» και, ασφαλώς, δεν έχει καμιά αξία η «Αποταγή» ως θεμελιώδης προϋπόθεση στην πορεία του Μοναχού από τη γη στον ουρανό.
Ο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος Β΄, καμία σχέση με το «Και πάσης Ελλάδος ρε παιδί μου» σατιρικό έργο του Χάρρυ Κλυνν, τόνισε στον χαιρετισμό του ότι «το ασκητικό ιδεώδες προβάλλει έναν εντελώς άλλο τρόπο ζωής, που συμπυκνώνεται στη φράση ‘’Δεν θα λάβεις πνεύμα αν δεν δώσεις αίμα”» και, εσχάτως… μπόλικο θέαμα.
Πάντως, ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Β΄ τόνισε ότι : «Σε αυτή την πρόκληση της εποχής μας, [δηλονότι στην κατάργηση της πραγματικής διάστασης του χώρου και του χρόνου, την κατάργηση κάθε ορίου (όπως γνωρίζει και κάνει ο Πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος)] μπορεί και ο μοναχισμός να συμβάλει αποφασιστικά, αρκεί να μην ενδώσει στον πειρασμό της εκκοσμίκευσης (που τον γνωρίζει ο Αθηνών)».
Προφανώς, με τη φράση «κατάργηση κάθε ορίου», ο Αθηνών Ιερώνυμος Β΄ εννοεί τα όρια που έθεσαν οι πατέρες της Εκκλησίας για τους Μοναχούς που, ολοφάνερα και σκανδαλωδώς, παραβιάστηκαν στην εκδήλωση «χειροκροτήστε μας» των Ξενοφωντινών καλογέρων που, φαίνεται, σαν τον Δημά «ἀγάπησαν τὸν νῦν αἰῶνα».
Πάντως «τί δὲ ἔχεις ὃ οὐκ ἔλαβες; εἰ δὲ καὶ ἔλαβες, τί καυχᾶσαι ὡς μὴ λαβών» ηγούμενε Αλέξιε;
Από τα 1028 χρόνια ιστορίας του Μοναστηριού του Οσίου Ξενοφώντα, προεστέ Αλέξιε, δεν είναι απόλυτα εγωιστικό να διαλέξεις για πανηγυρισμό μόνο τα τελευταία πενήντα χρόνια της παρουσίας σου στο Μοναστήρι;
Χωρίς αίσθηση ματαιότητας, μήπως θεωρείς και εσύ, όπως ο π.Βαρθολομαίος τη δική του μακροχρόνια πατριαρχία που θα γιορτασθεί μεθαύριο στην μητρόπολη της παναίρεσης του οικουμενισμού «σημαντική πνευματική επέτειο» και ταυτόχρονα «ιστορικό γεγονός»;
Και, στην τελική, ποια έργα έκανες σε μισό αιώνα; Συντήρησες το βουρδουναρειό, για να έχουν ανάπαψη οι βαλμάδες, έφτιαξες μια επικερδή επιχείρηση επεξεργασίας ξύλου, ανακατασκεύασες με πολυτέλεια το μοναστηριακό συγκρότημα του Οσίου Ξενοφώντος, έκτισες μοναστήρι για να αναπαύονται οι διαλαλητές της παναίρεσης του οικουμενισμού. Ε! Και!
Το έργο σου, έγινε για δόξα δική σου ή του Κυρίου;
Εάν «έπραξες κάτι που αρέσει στον Θεό, γιατί ζητάς άλλο μισθό»; Γιατί καυχάσαι; Που η ταπεινολογία και η ταπεινοφροσύνη του άοικου, άπολι, ακτήμονα και στρατιώτη Χριστού;
Λησμόνησες ηγούμενε Αλέξιε ότι «πάσα δόξα ανθρώπου ως άνθος χόρτου» μαραίνεται;
Άνθρωπε! «το γέρας άθλον αρετής»! Εσύ! που δίκαια αναγνωρίζεις πως, η ζωή σου σώθηκε με θεία παρέμβαση, γιατί μεγαλοφρονείς για τα κατορθώματα σου;
Ποιος Άγιος, από τα πρότυπα της Αγγελικής Πολιτείας, πανηγύρισε για τα έργα του που, όλα έγιναν για τη Δόξα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού;
«Ο μοναχός [τελικά, πάτερ Αλέξιε] είναι φάρος απομακρυσμένος στα βράχια», όπως υποστηρίζει ο Άγιος Παΐσιος ή διαλαλητής στον κόσμο της προσωπικής «δόξας» για κατορθώματα που δεν του ανήκουν;
«Από τον συνάνθρωπο εξαρτάται η ζωή και ο θάνατός μας, δίδασκε στους μοναχούς ο Άγιος Αντώνιος. Αν κερδίσουμε τον αδελφό μας, τον Θεό κερδίζουμε· αν σκανδαλίσουμε τον αδελφό μας, αμαρτάνουμε στον Χριστό».
Και, ηγούμενε Αλέξιε, σκανδάλισες πολλούς αδελφούς!
